Tytania (księżyc)
- Tytania nie powinna być mylona z Tytanem, księżycem Saturna, albo planetoidą 593 Titania
| Tytania | |
 Mozaika zdjęć Tytanii wykonanych przez sondę Voyager 2 |
|
| Planeta | Uran |
| Odkrył | William Herschel |
| Data odkrycia | 11 stycznia 1787 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka | 436 300[1] km |
| Mimośród | 0,0011[1] |
| Okres obiegu | 8,706[1] d |
| Nachylenie do płaszczyzny równika planety | 0,079[1]° |
| Długość węzła wstępującego | 99,771[1]° |
| Argument perycentrum | 284,400[1]° |
| Anomalia średnia | 24,614[1]° |
| Własności fizyczne | |
| Średnica równikowa | 1 578 km |
| Powierzchnia | 7,82 × 106 km2 |
| Objętość | 2,06 × 109 km3 |
| Masa | (3,53 ± 0,09) × 1021 kg |
| Średnia gęstość | 1,72 g/cm3 |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni | 0,378 m/s2 |
| Prędkość ucieczki | 0,77 km/s |
| Okres obrotu wokół własnej osi | synchroniczny |
| Albedo | 0,27 |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
13,0 m |
| Temperatura powierzchni | 60 K |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Tytania (Uran III) – największy księżyc Urana. Została ona odkryta przez Williama Herschela, wraz z innym księżycem Oberonem[2][3]. Później doniósł o jeszcze 4 innych satelitach, ale okazały się one pozornymi[4].
Spis treści |
Nazwa[edytuj]
Nazwy Tytanii i pozostałych czterech wówczas znanych księżyców Urana zostały zaproponowane przez syna odkrywcy, Johna Herschela, w 1852, na prośbę Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył księżyce Ariel i Umbriel[5]. Lassell przyjął wcześniej (1848) schemat nazewnictwa Herschela dla księżyców Saturna, gdy odkrył ósmy jego księżyc, Hyperion.
Wszystkie księzyce Urana otrzymały nazwy po postaciach z utworów Shakespeare'a lub Alexandra Pope'a. Tytania została nazwana po królowej elfów Tytanii, z komedii Sen nocy letniej.
Charakterystyka[edytuj]
Jedyne zbliżenia powierzchni Tytanii pochodzą z materiału fotograficznego zebranego przez amerykańską sondę Voyager 2 w styczniu 1986. Obejmują one tylko południową półkulę księżyca, która właśnie wtedy była skierowana w kierunku Słońca.
Dokładny skład i budowa powierzchni Tytanii pozostają nieznane. Zebrane dane sugerują, że Tytania składa się z lodu wodnego (50%), krzemianów (30%), związków organicznych - pochodnych metanu (20%). Podobnie jak większość innych dużych księżyców planet-olbrzymów, Tytania zalicza się do księżyców lodowych. Charakterystyczną cechą powierzchni tego księżyca jest kanion, porównywalny rozmiarami z marsjańskim Valles Marineris, czy Ithaca Chasma na księżycu Saturna, Tetydzie.
8 września 2001 Tytania zakryła słabą gwiazdę, co było okazją do określenia średnicy księżyca i sprawdzenia, czy ma on atmosferę. Zebrane dane pokazały, że Tytanii najpewniej brak atmosfery (ciśnienie przy powierzchni: około 0,03 mikrobara). Jeśli istnieje, to jest cieńsza niż na Trytonie czy Plutonie.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
- ↑ "An Account of the Discovery of Two Satellites Revolving Round the Georgian Planet", W. Herschel, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, tom 77, str. 125-129, 1787
- ↑ "On George's Planet and its satellites", W. Herschel, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, tom 78, str. 364-378, 1788
- ↑ "On the Discovery of Four Additional Satellites of the Georgium Sidus; The Retrograde Motion of Its Old Satellites Announced; And the Cause of Their Disappearance at Certain Distances from the Planet Explained", W. Herschel, Philosophical Transactions of the Royal Society of London, tom 88, str. 47-79, 1798
- ↑ http://adsabs.harvard.edu//full/seri/AN.../0034//0000169.000.html Adsabs.harvard.edu (dostęp 19 maja 2007)
Zobacz też[edytuj]
- Ukształtowanie powierzchni Tytanii
- Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
|
|||||||||||||||||||||
