Oberon (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oberon
Zdjęcie wykonane przez sondę Voyager 2
Zdjęcie wykonane przez sondę Voyager 2
Planeta Uran
Odkrył William Herschel
Data odkrycia 11 stycznia 1787
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 583 500[1] km
Mimośród 0,0014[1]
Okres obiegu 13,46[1] d
Nachylenie do płaszczyzny równika planety 0,068[1]°
Długość węzła wstępującego 279,771[1]°
Argument perycentrum 104,400[1]°
Anomalia średnia 283,088[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 1 522 km
Powierzchnia 7,29 × 106 km2
Objętość 1,85 × 109 km3
Masa (3,01 ± 0,07) × 1021 kg
Średnia gęstość 1,63 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,346 m/s2
Prędkość ucieczki 0,73 km/s
Okres obrotu wokół własnej osi synchroniczny
Albedo 0,23
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
13,2 m
Temperatura powierzchni 61 K
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Oberon (Uran IV) – drugi co do wielkości, najbardziej zewnętrzny satelita spośród pięciu głównych księżyców Urana. Został odkryty 11 stycznia 1787 przez Williama Herschela.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwy tego oraz pozostałych czterech największych satelitów Urana zostały zaproponowane przez syna Herschela w 1852 roku jako życzenie Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył Ariela oraz Umbriela. Lassell poparł schemat nazewnictwa Herschela dla siedmiu ówcześnie znanych satelitów Saturna oraz nazwał ósmego odkrytego przez siebie satelitę Hyperion, w nawiązaniu do wspomnianego schematu.

Wszystkie księżyce Urana nazwane są imionami postaci z dzieł Williama Szekspira lub Aleksandra Pope. Nazwa Oberon pochodzi od króla elfów, Oberona ze "Snu nocy letniej" Szekspira.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Jedyne wysokiej jakości zdjęcia Oberona pochodzą z sondy kosmicznej Voyager 2, która sfotografowała księżyc podczas jego przelotu w odległości 470 600 km od księżyca w styczniu 1986 roku[2]. Wykonane zdjęcia pokrywają około 40% powierzchni[potrzebne źródło], przy czym tylko dla ok. 25% powierzchni uzyskano rozdzielczość do 6 km, pozwalającą na sporządzenie mapy geologicznej. Zdjęcia pochodzą z południowej półkuli księżyca, która podczas przelotu była oświetlona przez Słońce[3].

Oberon jest księżycem lodowym, składa się w około 50% z lodu, w 30% z krzemianów oraz w 20% ze składników węglowo-azotowych wiązanych metanem. Na jego powierzchni znajdują się liczne kratery, które pokryte są nieznanym ciemnym materiałem.

Naukowcy rozpoznają jedynie dwa typy struktur geologicznych Oberona: kratery uderzeniowe oraz wąskie depresje.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
  2. Stone, E.C.. The Voyager 2 Encounter With Uranus. „Journal of Geophysical Research”. 92 (A13), s. 14873–14876, 1987. doi:10.1029/JA092iA13p14873. 
  3. Plescia, J. B.. Cratering history of the Uranian satellites: Umbriel, Titania and Oberon. „Journal of Geophysical Research”. 92 (A13), s. 14918–14932, 1987. doi:10.1029/JA092iA13p14918. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]