Oberon (księżyc)
| Oberon | |
 Zdjęcie wykonane przez sondę Voyager 2 |
|
| Planeta | Uran |
| Odkrył | William Herschel |
| Data odkrycia | 11 stycznia 1787 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka | 583 500[1] km |
| Mimośród | 0,0014[1] |
| Okres obiegu | 13,46[1] d |
| Nachylenie do płaszczyzny równika planety | 0,068[1]° |
| Długość węzła wstępującego | 279,771[1]° |
| Argument perycentrum | 104,400[1]° |
| Anomalia średnia | 283,088[1]° |
| Własności fizyczne | |
| Średnica równikowa | 1 522 km |
| Powierzchnia | 7,29 × 106 km2 |
| Objętość | 1,85 × 109 km3 |
| Masa | (3,01 ± 0,07) × 1021 kg |
| Średnia gęstość | 1,63 g/cm3 |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni | 0,346 m/s2 |
| Prędkość ucieczki | 0,73 km/s |
| Okres obrotu wokół własnej osi | synchroniczny |
| Albedo | 0,23 |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
13,2 m |
| Temperatura powierzchni | 61 K |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Oberon (Uran IV) – drugi co do wielkości, najbardziej zewnętrzny satelita spośród pięciu głównych księżyców Urana. Został odkryty 11 stycznia 1787 przez Williama Herschela.
Spis treści |
Nazwa[edytuj]
Nazwy tego oraz pozostałych czterech największych satelitów Urana zostały zaproponowane przez syna Herschela w 1852 roku jako życzenie Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył Ariela oraz Umbriela. Lassell poparł schemat nazewnictwa Herschela dla siedmiu ówcześnie znanych satelitów Saturna oraz nazwał ósmego odkrytego przez siebie satelitę Hyperion, w nawiązaniu do wspomnianego schematu.
Wszystkie księżyce Urana nazwane są imionami postaci z dzieł Williama Szekspira lub Aleksandra Pope. Nazwa Oberon pochodzi od króla elfów, Oberona ze "Snu nocy letniej" Szekspira.
Właściwości fizyczne[edytuj]
Jedyne wysokiej jakości zdjęcia Oberona pochodzą z sondy kosmicznej Voyager 2, która sfotografowała księżyc podczas jego przelotu w odległości 470 600 km od księżyca w styczniu 1986 roku[2]. Wykonane zdjęcia pokrywają około 40% powierzchni[potrzebne źródło], przy czym tylko dla ok. 25% powierzchni uzyskano rozdzielczość do 6 km, pozwalającą na sporządzenie mapy geologicznej. Zdjęcia pochodzą z południowej półkuli księżyca, która podczas przelotu była oświetlona przez Słońce[3].
Oberon jest księżycem lodowym, składa się w około 50% z lodu, w 30% z krzemianów oraz w 20% ze składników węglowo-azotowych wiązanych metanem. Na jego powierzchni znajdują się liczne kratery, które pokryte są nieznanym ciemnym materiałem.
Naukowcy rozpoznają jedynie dwa typy struktur geologicznych Oberona: kratery uderzeniowe oraz wąskie depresje.
Zobacz też[edytuj]
- Ukształtowanie powierzchni Oberona
- Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
- ↑ Stone, E.C.. The Voyager 2 Encounter With Uranus. „Journal of Geophysical Research”. 92 (A13), s. 14873–14876, 1987. doi:10.1029/JA092iA13p14873.
- ↑ Plescia, J. B.. Cratering history of the Uranian satellites: Umbriel, Titania and Oberon. „Journal of Geophysical Research”. 92 (A13), s. 14918–14932, 1987. doi:10.1029/JA092iA13p14918.
Linki zewnętrzne[edytuj]
|
|||||||||||||||||||||
