Ariel (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ariel
Mozaika najlepszych zdjęć Ariela uzyskanych przez sondę Voyager 2
Mozaika najlepszych zdjęć Ariela uzyskanych przez sondę Voyager 2
Planeta Uran
Odkrył William Lassell
Data odkrycia 24 października 1851
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 190 900[1] km
Mimośród 0,0012[1]
Okres obiegu 2,520[1] d
Nachylenie do płaszczyzny równika planety 0,041[1]°
Długość węzła wstępującego 22,394[1]°
Argument perycentrum 115,349[1]°
Anomalia średnia 39,481[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 1158 km
Masa (1,35 ± 0,12) × 1021 kg
Średnia gęstość 1,67 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,27 m/s2
Prędkość ucieczki 0,56 km/s
Okres obrotu wokół własnej osi synchroniczny
Albedo 0,39
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
13,2m
Temperatura powierzchni 58 K
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ariel (Uran I) – jeden z pięciu największych satelitów Urana. Został odkryty przez Williama Lassella w 1851, w tym samym czasie co Umbriel. Wszystkie duże księżyce Urana są zbudowane z około 40-50% zamrożonej wody zmieszanej ze skałami, są to nieco większe kawałki skał niż na dużych księżycach Saturna takich jak Rea. Powierzchnia Ariela jest pokryta kraterami oraz głębokimi (nawet do 10 km), długimi na setki kilometrów wąwozami. Ariel jest bardzo podobny do Tytanii, lecz na Arielu powierzchnia jest bardziej urozmaicona, zaś kratery i wąwozy są tu dużo większe i bardziej rozwinięte niż te występujące na Tytanii. Powierzchnia Ariela jest stosunkowo młoda (jej wiek jest porównywalny z wiekiem powierzchni Enceladusa), niektóre procesy tworzące nową powierzchnię są w toku.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwy tego oraz pozostałych czterech największych satelitów Urana zostały zaproponowane przez Johna Herschela (syna odkrywcy Urana) w 1852 r. jako życzenie Williama Lassella, który rok wcześniej odkrył Ariela oraz Umbriela. Lassell poparł schemat nazewnictwa Herschela dla siedmiu ówcześnie znanych satelitów Saturna oraz nazwał ósmego odkrytego przez siebie satelitę Hyperion, w nawiązaniu do wspomnianego schematu.

Wszystkie księżyce Urana nazwane są imionami postaci z dzieł Williama Szekspira lub Alexandra Pope'a. Nazwa Ariel pochodzi od imienia ducha powietrza ze sztuki Szekspira – Burza i poematu Pukiel porwany (The Rape of the Lock) Pope'a[2].

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Jedyne wysokiej jakości zdjęcia Ariela pochodzą z sondy kosmicznej Voyager 2, która sfotografowała księżyc podczas przelotu w okolicy Urana w styczniu 1986 r. Podczas przelotu sondy, południowa półkula księżyca była skierowana w stronę Słońca, więc tylko ta część jest widoczna. Ariel jest księżycem lodowym, składa się z lodu w około 70%, w 30% z krzemianów. Jego lodowa powierzchnia posiada często występujące kratery, które pokryte są nieznanym ciemnym materiałem.

Naukowcy rozpoznają jedynie trzy typy struktur geologicznych Ariela:

  • kratery uderzeniowe
  • wąskie depresje
  • doliny

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
  2. The Moons of Uranus (ang.). Space Today Online. [dostęp 2013-06-01].