Mirun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirun
Państwo  Mandat Palestyny
Dystrykt Dystrykt Safedu
Wysokość 750 m n.p.m.
Populacja (1945)
• liczba ludności

290
Data zniszczenia 10 maja 1948
Powód zniszczenia atak Hagany
Obecnie Meron
Położenie na mapie Mandatu Palestyny
Mapa lokalizacyjna Mandatu Palestyny
Mirun
Mirun
Ziemia 32°58′56″N 35°26′17″E/32,982222 35,438056Na mapach: 32°58′56″N 35°26′17″E/32,982222 35,438056
Strona internetowa

Mirun (arab. ميرون) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Safedu w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny, po ataku żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana w dniu 10 maja 1948.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wioska Mirun leżała w Górnej Galilei u podnóża masywu górskiego Meron, w odległości 5 kilometrów na zachód od miasta Safed. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 1 411,4 ha. We wsi mieszkało wówczas 290 osób[1].

własność gruntów powierzchnia gruntów (hektary)
Arabowie 676,5
Żydzi 583,9
publiczne 151
Razem 1 411,4
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie (hektary) Żydzi (hektary)
uprawy oliwek 20 0
uprawy zbóż 673,4 582,9
nieużytki 151 0
zabudowane 3,1 1

Historia[edytuj | edytuj kod]

Żydowscy pielgrzymi w Meiron, 1920
Żydowscy pielgrzymi w Meiron, 1920

Osada Mirun jest utożsamiana ze starożytnym miastem kananejskim Merom lub Maroma, chociaż brak jednoznacznych dowodów archeologicznych i są uwzględniane inne lokalizacje dla tych miast[2]. W okresie panowania hellenistycznego jest potwierdzone istnienie wioski Meiron[3]. Talmud wspomina o wiosce, mówiąc, że hodowano w niej owce i produkowano oliwę z oliwek[4]. W ostatniej dekadzie III wieku we wsi wybudowano synagogę, jednak jakiś czas później z nieznanych przyczyn wioska została opuszczona. Odkryte groby wskazują, że wioska była zamieszkała przez społeczność żydowską w latach od 750 do 1399[5]. W XII wieku wioskę odwiedził żydowski podróżnik Beniamin z Tudeli. Napisał on, że w Meiron znajdują się grobowce, w których jak wierzą miejscowi znajdują się szczątki Hillela, Szammaja i dwudziestu innych słynnych rabinów. Francuski rabin Samuel ben Samson odwiedził Meiron w 1210 i potwierdził obecność grobów Szymona bar Jochaja i jego syna Eleazara[6]. Od XIII wieku Meiron było najczęstszym celem żydowskich pielgrzymek w Palestynie[7]. W 1596 Meiron była dużą wioską z 715 mieszkańcami, którzy utrzymywali się z upraw winorośli, oliwek, oraz hodowli kóz i miodu[8].

W okresie panowania Brytyjczyków Mirun była małą wioską. W wiosce znajdowała się szkoła dla chłopców[1].

Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny w dniu 10 maja 1948 wioskę Meiron zajęły siły żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Nastąpiło wówczas pierwsze cześciowe wysiedlenie mieszkańców wioski. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w rejonie tym stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej. W październiku 1948 Izraelczycy przeprowadzili Operację Hiram, podczas której wioskę zbombardowały trzy samoloty. W dniu 29 października Merion została zajęta przez izraelskich żołnierzy. Po ustaniu walk wysiedlono wszystkich mieszkańców, a domy wyburzono[1].

Miejsce obecnie[edytuj | edytuj kod]

Na terenie wioski Mirun powstał w 1949 moszaw Meron.

Palestyński historyk Walid Chalidi, tak opisał pozostałości wioski Mirun: "Arabska część wioski została rozebrana, chociaż zachowało się kilka kamiennych murów i ścian domów. Jedna ze ścian ma prostokątny otwór drzwi, a inna łukowate wejście"[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Welcome To Mirun (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-10-27].
  2. Yohanan Aharoni, Anson F. Rainey: The Land of the Bible: A Historical Geography. Westminster: Westminster John Knox Press, 1979, s. 225. ISBN 0664242669.
  3. Avraham Negev, Shimon Gibson: Archaeological Encyclopedia of the Holy Land. Continuum International Publishing Group, 2005, s. 332. ISBN 0826485715.
  4. Ben Jonah, Tudela Benjamin: The Itinerary of Rabbi Benjamin of Tudela. Asher, 1841, s. 107-108.
  5. Denys Pringle: Secular Buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem: An Archaeological Gazetteer. Cambridge: Cambridge University Press, 1997, s. 67. ISBN 0521460107.
  6. Edward Robinson: Later Biblical Researches in Palestine, and in the Adjacent Regions: A Journal of Travels in the Year 1852. Drawn Up from the Original Diaries, with Historical Illustrations, with New Maps and Plans. Crocker & Brewster, 1856, s. 73.
  7. Peregrine Horden, Nicholas Purcell: The Corrupting Sea: A Study of Mediterranean History. Blackwell Publishing, 2000, s. 446. ISBN 0631218904.
  8. Walid Khalidi: All That Remains: The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in 1948. Washington D.C.: Institute for Palestine Studies, 1992, s. 477. ISBN 0887282245.