Nektarniki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nektarniki
Nectariniidae[1]
Vigors, 1825
Nektarnik stalowy (Nectarinia asiatica)
Nektarnik stalowy (Nectarinia asiatica)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina nektarniki
Rodzaje

zobacz opis w tekście

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nektarniki, cukrzyki[2] (Nectariniidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes), obejmująca około stu dwudziestu gatunków ptaków, występujących w większości w Afryce, kilka gatunków można spotkać w południowej Azji. Jeden gatunek – nektarnik ciemnogardły – występuje także w Australii (jest to gatunek wyznaczający południowo-wschodnią granicę występowania rodziny).

Są to małe ptaki z silnie zaznaczonym dymorfizmem płciowym, samce są ubarwione bardzo kolorowo często z połyskliwie. Odżywiają się głównie nektarem, czasami, zwłaszcza w sezonie lęgowym, polują na owady.

Nektarniki zajmują taką samą niszę ekologiczną w Afryce co kolibry w Ameryce i miodojady w Australii. Na skutek ewolucji konwergentnej te trzy bliżej ze sobą nie spokrewnione grupy ptaków są bardzo podobne w wyglądzie zewnętrznym i zachowaniu.

Większość przedstawicieli nektarników potrafi zawisać w powietrzu podobnie jak kolibry, jednakże czynią to znacznie rzadziej, preferują pobieranie nektaru siedząc na gałęzi.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson blisko spokrewniony z kwiatówkami (Dicaeidae)[3][4][5][6][7][8][9]. Do rodziny należą następujące rodzaje[10][11][12]:

Przypisy

  1. Nectariniidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 245.
  3. J. G. Groth. Molecular phylogenetics of finches and sparrows: consequences of character state removal in cytochrome b sequences. „Molecualar Phylogenetics and Evolution”. 10 (3), s. 377-390, 1998. PMID 10051390 (ang.). 
  4. Per G. P. Ericsona, Ulf S. Johansson. Phylogeny of Passerida (Aves: Passeriformes) based on nuclear and mitochondrial sequence data. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 29 (1), s. 126-138, 2003 (ang.). 
  5. F. Keith Barker, Alice Cibois, Peter Schikler, Julie Feinstein, Joel Cracraft. Phylogeny and diversification of the largest avian radiation. „Proceedings of the National Academy of Sciences”. 101 (30), s. 11040-11045, 2004. doi:10.1073/pnas.0401892101 (ang.). 
  6. P. Beresford, F. Keith Barker, P. G. Ryan, T. M. Crowe. African endemics span the tree of songbirds (Passeri): Molecular systematics of several evolutionary 'enigmas'. „Proceedings of the Royal Society B”. 272, s. 849-858, 2005. doi:10.1098/rspb.2004.2997 (ang.). 
  7. Jønsson, Knud A. & Fjeldså, Jon. A phylogenetic supertree of oscine passerine birds (Aves: Passeri).. „Zoologica Scripta”. 35, s. 149–186, 2006. doi:10.1111/j.1463-6409.2006.00221.x. ISSN 0300-3256. 
  8. Ulf S. Johansson, Jon Fjeldså, Rauri C. K. Bowie. Phylogenetic relationships within Passerida (Aves: Passeriformes): A review and a new molecular phylogeny based on three nuclear intron markers. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 48 (3), s. 858–876, 2008. doi:10.1016/j.ympev.2008.05.029 (ang.). 
  9. Jon Fjeldså, Martin Irestedt, Per G. P. Ericson, Dario Zuccon. The Cinnamon Ibon Hypocryptadius cinnamomeus is a forest canopy sparrow. „Ibis”. 152 (4), s. 747-760, 2010. doi:10.1111/j.1474-919X.2010.01053.x (ang.). 
  10. Frank Gill, David Donsker: Family Nectariniidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-12-05].
  11. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Nectariniidae Vigors, 1825 – nektarniki – Sunbirds. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2012-12-05].
  12. John H. Boyd III: Nectariniidae: Sunbirds (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux 2.5 Introduction [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2012-12-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]