Polski Fiat 508/518

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z PZInż 302)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polski Fiat 508/518

(dane tech. dotyczą wariantu: PZInż 302)

Fiat 508/518, wariant dla zmotoryzowanego patrolu telefonicznego
Fiat 508/518, wariant dla zmotoryzowanego patrolu telefonicznego
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Państwowe Zakłady Inżynierii (PZInż)
Typ pojazdu lekki pojazd terenowy
Trakcja kołowa
Historia
Prototypy 1935-1936
Produkcja 1937-?
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy FIAT 108 (PZInż 117) o pojemności 995 cm³ i mocy 24 KM (17,7 kW) przy 3600 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Długość 3540 mm
Szerokość 1580 mm
Wysokość 1460 mm
Prześwit 320 mm
Masa ok. 950 kg
Osiągi
Prędkość 65 km/h

55 km/h (przy holowaniu przyczepy lub działa)

Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska, Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Polski Fiat 508/518polski, lekki kołowy pojazd terenowy z okresu międzywojennego.

Pod koniec 1935 roku w Państwowych Zakładach Inżynierii powstał prototyp lekkiego pojazdu przeznaczonego głównie do holowania przeciwpancernych armat wz. 36 oraz przewożenia amunicji, obsługi i wyposażenia. Prototyp powstał on na bazie elementów pochodzących z samochodów Polski Fiat 508 oraz Polski Fiat 518. Przeprowadzone testy nowego pojazdu wykazały liczne wady, które wynikały z niedopracowania konstrukcji[1].

W roku 1936 przystąpiono do prac, które miały na celu wyeliminowanie wad wcześniejszego wozu. W pracach tych uczestniczył inż. Mieczysław Skwierczyński. Po próbach fabrycznych oraz testach wojskowych w roku 1937 rozpoczęto produkcję pojazdu pod oznaczeniem Polski Fiat 508/518[2].

Polski Fiat 508/518 występował w kilku wariantach. Najbardziej znaną odmianą jest ciągnik artyleryjski PZInż 302 z otwartym nadwoziem, opracowanym według wytycznych Biura Badań Technicznych Broni Pancernych. Pojazd był przeznaczony do holowania armat przeciwpancernych Bofors wz. 36 kal. 37 mm. Mógł też przewozić 5 żołnierzy obsługi armaty oraz amunicję w liczbie 80 naboi (16 skrzynek po 5 naboi). Ciągniki PZInż 302 były używane w pododdziałach artylerii przeciwlotniczej i przeciwpancernej 10 Brygady Kawalerii i Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, a także w oddziałach specjalnych niektórych jednostek kawalerii, piechoty oraz saperów[3].

W Wojsku Polskim wykorzystywano jeszcze inne warianty Fiatów 508/518, m. in. odmiany transportowe (z nadwoziem furgonowym), odmiany przeznaczone dla oddziałów łączności (przystosowane do przewożenia radiostacji polowych) oraz wariant dla kompanii ciężkich karabinów maszynowych (przystosowane do przewozu ckm-ów wz. 30, a także do prowadzenia ognia z karabinu zamocowanego na pojeździe)[3].

Po klęsce kampanii wrześniowej pewna ilość pojazdów Polski Fiat 508/518 dostała się w ręce Niemców. Później część z nich została włączona do wyposażenia Wermachtu[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński: Wrzesień 1939. Pojazdy Wojska Polskiego. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990. ISBN 83-206-0847-3. (pol.)