Pokój w Karłowicach
Pokój w Karłowicach został podpisany w Karłowicach (obecnie Sremski Karlovci) nad Dunajem 26 stycznia 1699 roku pomiędzy państwami Świętej Ligi (Papiestwo, Wenecja, Austria, Polska i Rosja) a Imperium Osmańskim i jego lennikami (głównie Chanatem Krymskim).
[edytuj] Postanowienia
Zamykał on wojnę między nimi (Rosja przystąpiła do tej wojny od 1686 roku, czyli od pokoju Grzymułtowskiego) rozpoczętą nieudaną wyprawą wezyra Kara Mustafy pod Wiedeń w 1683 roku. Rozbito wtedy siły tureckie dzięki pomocy króla polskiego - Jana III Sobieskiego. Turcja zrzekała się w nim:
- Węgier z Siedmiogrodem, ale bez Banatu na rzecz Austrii
- Ukrainy prawobrzeżnej i Podola z Kamieńcem Podolskim na rzecz Polski
- Dalmacji i półwyspu Peloponez na rzecz Wenecji
- twierdzy-portu Azow nad Morzem Czarnym na rzecz Rosji (Konstantynopolitański układ pokojowy)
Węgierscy protestanci, którzy wzięli udział w wojnie po stronie tureckiej otrzymali amnestię od Cesarza. Nie rozciągała się ona jednak na osobę Emeryka Thököly.
[edytuj] Znaczenie
- Kończył 255 lat wojen w których po jednej stronie uczestniczyła Polska, a po drugiej Imperium Osmańskie, którego potęga budziła niepokój w Europie od XV wieku.
- Zapoczątkował przyjazne stosunki obu państw w obliczu wzrostu potęgi Austrii, Rosji i Prus.
- Turcja mimo kolejnych prób przekreślenia traktatu w Karłowicach, nie zdołała go obalić.
- Umożliwił znaczny wzrost potęgi Austrii, która opanowała prawie całe Węgry i stała się, obok Rosji, pierwszą potęgą Europy Środkowo-Wschodniej.
Banat do Austrii i Azow do Rosji wróciły na stałe w 1739 roku.
