Papacha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czeczeńska papacha
Kozacy kubańscy na defiladzie wojskowej w Dniu Zwycięstwa w 1945 r. w Moskwie
Kozacy
Repin Cossacks.jpg
Wikimedia Commons

Papacha (od tureckiego słowa papach) – męskie nakrycie głowy popularne wśród narodów Kaukazu i Azji Środkowej oraz Kozaków. Tradycyjnie wykonana z owczej wełny lub niedźwiedziego futra. W zależności od regionu występuje w różnych rozmiarach i kształtach (m.in. z dnem półkolistym oraz płaskim).

Użycie w wojsku rosyjskim[edytuj | edytuj kod]

W armii carskiej noszona od 1817 roku, początkowo jedynie przez oddziały kozackie. Z czasem stała się popularna w całym rosyjskim wojsku i przed I wojną światową została ujednolicona jako wysoka czapka z baraniej wełny.

Z powodów ideologicznych jej noszenie zostało początkowo zabronione w Armii Czerwonej. Powróciła w 1936 roku jako element umundurowania oddziałów kozackich. Od 1940 roku była regulaminowym zimowym nakryciem głowy radzieckich generałów i marszałków, a od 1943 roku również pułkowników. Dzięki temu stopniowo stała się symbolem wysokiego statusu[1].

W 1994 roku wycofano ją z użytku w armii Federacji Rosyjskiej ze względów praktycznych. Została przywrócona dekretem Władimira Putina z 9 maja 2005 roku[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Papacha uratuje rosyjską armię?. wp.pl, 9 czerwca 2005. [dostęp 2 czerwca 2009].