Sylwiusz Wirtemberski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sylwiusz Wirtemberski

Sylwiusz Nimrod Wirtemberski (ur. 2 maja 1622, Weiltingen, zm. 24 kwietnia 1664, Brzezinka koło Oleśnicy) – książę Wirtembergii-Weiltingen, pierwszy książę oleśnicki z dynastii Wirtembergów.

Syn księcia Juliusza i Anny Sabiny von Schleswig-Holstein-Sonderburg.

Studiował historię i matematykę w Strasburgu. Od 1638 roku służył w wojsku księcia Bernarda Weimarskiego po jego śmierci 1639 roku przeniósł się na dwór księcia Ernesta I Pobożnego, który w 1640 odziedziczył księstwo Sachsen-Gotha.

1 maja 1647 roku ożenił się w Oleśnicy z Elżbietą Marią córką księcia oleśnickiego Karola Fryderyka Podiebradowicza. Kilka tygodni po ślubie zmarł Karol. Sylwiusz uzyskał od cesarza Ferdynanda III za 20 000 guldenów tytuł księcia oleśnickiego. Zrzekł się jednocześnie swoich praw do tytułu księcia Wirtembergii-Weiltingen.

Sylwiusz odbudował tereny księstwa po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej.

W 1652 roku założył na swoich ziemiach Zakon Trupiej Czaszki. W 1633 zakupił miejscowość Dobroszyce, której nadał prawa miejskie.

Sylwiusz i Elzbieta byli rodzicami:

  • Karola (1650-1669)
  • Anny (1650-1669)
  • Sylwiusza (1651-1697)
  • Krystiana (1652-1704)
  • Juliusza (1653-1684)
  • Kunegundy (1655)
  • Sylwiusza (1660)

Po śmierci męża w 1664 roku Elżbieta przejęła rządy opiekuńcze w imieniu synów.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Głogowski, Genealogia Podiebradów, Gliwice 1997, s. 147-148.
  • Jan Županič: Württemberkové v Olešnici. In: Studia zachodne, 13, 2011, S. 49-64.