Otto V Długi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto V Długi
margrabia brandenburski
margrabia Brandenburgii-Salzwedel
Okres panowania od 1267
do 1298/1299
Poprzednik Otton III
Następca Herman
Dane biograficzne
Dynastia askańska
Urodziny ok. 1246
Śmierć 1298 lub 1299
Ojciec Otton III
Matka Bożena Przemyślidka
Żona Judyta (Jutta) z Hennebergu
Dzieci Beatrycze
Matylda brandenburska
Judyta (Jutta)
Herman

Otto V Długi, niem. Otto V. der Lange (ur. ok. 1246, zm. 1298 lub 1299) – margrabia brandenburski na Salzwedel (wraz z braćmi) od 1267 z dynastii askańskiej, regent królestwa Czech w latach 12781283.

Był drugim synem margrabiego z Salzwedel Ottona III Pobożnego i jego żony Bożeny, córki króla Czech Wacława I. Po śmierci ojca w 1267 wraz ze starszym bratem Janem III (wkrótce zmarłym) oraz młodszymi Albrechtem III i Ottonem VI Małym objął rządy w odziedziczonej części Brandenburgii. Tytuł margrabiowski bracia dzielili także z trzema kuzynami ze Stendal. W 1272 dokonał podziału kraju z młodszymi braćmi.

Otto był blisko związany z Czechami (za sprawą pokrewieństwa z królem czeskim Przemysłem Ottokarem II – Otto był jego siostrzeńcem) i w większym stopniu zajmował się sprawami tamtejszymi, niż swoim własnym krajem. W 1271 uczestniczył w czeskiej wyprawie na Węgry, wspierał też króla czeskiego w jego sporze z Rudolfem I Habsburgiem – w 1278 wziął udział w bitwie pod Suchymi Krutami, w której Ottokar zginął. Objął wówczas kuratelę nad synem i następcą Ottokara, młodym Wacławem II. W 1279 zawarł układ z Rudolfem Habsburgiem, zrzekając się w imieniu Wacława zdobytych przez Ottokara Austrii, Styrii i Karyntii oraz oddając mu na pięć lat Morawy, a sobie gwarantując regencję w Czechach. Wywiózł wówczas młodego władcę do Brandenburgii. Rządy Ottona w Czechach nie były zbyt szczęśliwe dla tego kraju – wśród ludności narastała niechęć wobec regenta oskarżanego o okrucieństwo, jak również wobec cudzoziemców (głównie Niemców), którymi się otaczał. Z rządów zrezygnował na rzecz matki Wacława w 1283 w zamian za wysokie odszkodowanie. Do Pragi wrócił wówczas Wacław.

Po śmierci Rudolfa Habsburga w 1291 jako głowa ottońskiej linii brandenburskich Askańczyków uczestniczył w elekcji nowego króla niemieckiego. Wdał się przy tym w spór o skorzystanie z praw elektorskich należnych władcom Brandenburgii ze swym kuzynem, Ottonem IV ze Strzałą, który przewodził młodszej linii rodu. Otto Długi popierał wówczas Adolfa z Nassau, a Otto ze Strzałą należał do partii habsburskiej.

Żoną Ottona była Judyta (Jutta) z Hennebergu. Dzięki temu małżeństwu, po śmierci brata żony, Ottonowi przypadła część hrabstwa Hennebergu oraz Koburg. Spośród dzieci przeżył go tylko jeden syn, Herman, który został jego następcą, oraz córki:

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Otton I brandenburski
 
 
 
 
 
 
 
Albrecht II
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Adelajda
 
 
 
 
 
 
 
Otton III
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Konrad II
 
 
 
 
 
 
 
Mechtylda (Matylda) łużycka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Mieszkówna
 
 
 
 
 
 
 
Otto V Długi
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Przemysł Ottokar I
 
 
 
 
 
 
 
Wacław I Przemyślida
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Konstancja węgierska
 
 
 
 
 
 
 
Bożena Przemyślidka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip Szwabski
 
 
 
 
 
 
 
Kunegunda Hohenstauf
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Irena Angelina
 
 
 
 
 
 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Otto von Heinemann: Otto V., Markgraf von Brandenburg. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 24. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1887, s. 668. [dostęp 23 grudnia 2009 r.]. (niem.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Otton III
Brandenburg Wappen.svg margrabia Brandenburgii-Salzwedel
1267-1298/1299 (z braćmi Janem III, Albrechtem III i Ottonem VI Małym)
Brandenburg Wappen.svg Następca
Herman