The Cure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Cure
The Cure Live in Singapore 2- 1st August 2007.jpg
The Cure podczas koncertu w 2007 – od lewej: Porl Thompson, Robert Smith, Simon Gallup; w tle Jason Cooper
Rok założenia 1976
Pochodzenie Crawley ( Wielka Brytania)
Gatunek rock alternatywny[1]
rock gotycki[1]
post punk[1]
nowa fala[1]
cold wave[1], rock
Aktywność od 1976
Wytwórnia płytowa Small Wonder[2]
Fiction Records
Suretone Records
Geffen Records
Polydor Records
Elektra Records
Sire Records
Sunday Best
Powiązania Siouxsie and the Banshees, Levinhurst, Lockjaw, The Magazine Spies, The Associates, Cult Hero, The Glove, Fools Dance, Shelleyan Orphan, Presence, Babacar, COGASM, The Obelisk, Page and Plant
Obecni członkowie
Robert James Smith
Simon Jonathon Gallup
Jason Cooper
Roger O'Donnell
Reeves Gabrels
Byli członkowie
Laurence „Lol” Tolhurst
Michael Dempsey
Matthieu Hartley
Phil Thornalley
Clifford Leon „Andy” Anderson
Boris Williams
Perry Bamonte
Porl Thompson
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa
The Cure podczas koncertu w 2004 – od lewej: Robert Smith, Jason Cooper, Simon Gallup

The Curebrytyjska grupa rockowa założona w 1976 roku w Crawley.

Charakter muzyki zespołu początkowo opierał się na założeniach punk rocka, lecz z biegiem czasu grupa wykształciła swój własny, indywidualny styl. Obecnie muzyka The Cure uważana jest za rock alternatywny[1], natomiast grupa stanowi jeden z najważniejszych zespołów tworzących tzw. „nową falę” i „zimną falę”; również reprezentuje sobą post punk, rock gotycki, alternatywny pop i synthpop; rzadziej uważa się ją też w pewnym stopniu za rock progresywny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1976–1979 – początki[edytuj | edytuj kod]

Początki historii grupy The Cure sięgają stycznia 1976 roku. Wówczas, w dobie szczególnie nasilonej popularności ruchu punk w miasteczku Crawley, Robert Smith wraz z trójką szkolnych kolegów w sali kościoła St.Edwards odbyli pierwszą próbę swojego amatorskiego zespołu Malice. Po niedługim czasie w wyniku zmian wewnątrz grupy jej stały skład zaczęli stanowić Michael Dempsey (gitara basowa), Robert Smith (gitara), Lol Tolhurst (perkusja) i Mark Ceccagno (gitara). W październiku 1976 roku w miejsce tego ostatniego został przyjęty Porl Thompson, wówczas uważany za najlepszego gitarzystę w Crawley. Malice grało głównie covery utworów takich wykonawców jak Jimi Hendrix czy David Bowie, występowało na lokalnych festiwalach muzycznych (np. 18 grudnia w opactwie Worth) czy szkolnych wieczorkach tanecznych. Rolę wokalisty spełniał dziennikarz lokalnej gazety „The Crawley Observer”.

W 1977 roku z Malice wyewoluowała nowa grupa Easy Cure, od swojej poprzedniczki różniąca się ukierunkowaniem na muzykę punkową. Nazwa Easy Cure pochodziła z utworu napisanego przez Tolhursta; skład tej grupy stanowili Peter O'Tool (wokal), Robert Smith (gitara), Porl Thompson (gitara), Michael Dempsey (gitara basowa) i Lol Tolhurst (perkusja). Wówczas podpisano kontrakt z wytwórnią Ariola-Hansa – w ramach zaliczki zespół dostał pieniądze na zakup sprzętu, dawano regularne koncerty. Wokalista O'Tool we wrześniu 1977 roku zdecydował się jednak opuścić Easy Cure; jego funkcję przejął Smith. Zespół następnie wziął udział w kilku sesjach nagraniowych dla wytwórni; oprócz swoich utworów zagrał covery m.in. Davida Bowiego i The Beatles. Grupa była o tyle ciekawa, że w oceanie agresywnie grających i mocno zideologizowanych zespołów punkowych stawiała przede wszystkim na melodię, a w warstwie tekstowej odwoływała się do przeżyć członków zespołu, podejmując mocno introwertyczne zagadnienia. Zaczerpnięte z punk rocka oszczędne aranżacje wprawiały krytyków muzycznych w zdumienie, bowiem pod płaszczem minimalizmu kryła się muzyka inspirowana dokonaniami nie tylko wówczas popularnych zespołów, ale także muzyków z okresu psychodelii. Kontrakt z wytwórnią został jednak rozwiązany w lutym 1978 roku, kiedy ta nie zgodziła się wydać singlaKilling an Arab” proponowanego przez zespół.

W tym samym czasie zespół zdecydował się opuścić też Thompson. Pozostałe trio – Smith, Tolhurst i Dempsey – zmieniło swoją nazwę na The Cure.

W połowie 1978 roku The Cure zainteresował się Chris Parry i zgodził się na podpisanie półrocznego kontraktu ze swoją wytwórnią Fiction Records. W następnych dniach odbyła się sesja nagraniowa, podczas której zarejestrowano utwory mające się znaleźć na pierwszej płycie zespołu. Dnia 22 grudnia 1978 r. The Cure zadebiutowało w radiu i wydało swojego pierwszego singla „Killing an Arab” (pol. Zabijając Araba). Singel wydany został pierwotnie, po tym jak jego wydania odmówiła niemiecka wytwórnia Hansa, przez małe wydawnictwo Small Wonder, a dwa miesiące później przez Fiction[3]. Utwór ten wzbudził zarówno zaciekawienie, jak i kontrowersje ze względu na tekst. Inspirowany twórczością Alberta Camusa, rzekomo zawierał rasistowskie przesłanie. W rzeczywistości było to odwołanie do głośnej powieści francuskiego egzystencjalisty, zatytułowanej Obcy. W późniejszych latach zespół często prowokował opinię publiczną wykonując na koncertach tę piosenkę jako „Killing an Englishman” („Zabijając Anglika” ), a także jako „Kissing an Arab” („Całując Araba” ) czy „Killing Another”.

W 1979 roku The Cure zagrało kilka ważnych koncertów, występując m.in. z takimi zespołami jak Joy Division i Siouxsie and the Banshees. Na początku maja ukazał się pierwszy album zespołu – Three Imaginary Boys, w niedługim czasie drugi singel go promujący – „Boys Don't Cry”. Jednocześnie w wyniku kilku nieporozumień z zespołu został wyrzucony Dempsey, a jego miejsce zajął poznany rok wcześniej utalentowany basista Simon Gallup. Pod koniec 1979 roku ukazał się kolejny singel „Jumping Someone Else's Train”, a do zespołu przyjęty został klawiszowiecMatthieu Hartley.

1980–1982 – mroczne lata[edytuj | edytuj kod]

1980 – Seventeen Seconds[edytuj | edytuj kod]

Początkowe sukcesy nie spowodowały, że zespół osiadł na laurach[styl do poprawy]. Smith starał się szukać nowych środków wyrazu artystycznego, aby następna płyta zdołała odróżnić się od odnoszących sukcesy poprzednich nagrań. Na początku roku 1980 rozpoczęły się prace nad kolejnym albumem – Seventeen Seconds (pol. Siedemnaście sekund). Jednocześnie pojawiła się amerykańska wersja albumu Three Imaginary Boys pod nazwą Boys Don't Cry (zmiany dotyczyły kilku z zamieszczonych utworów, na amerykańskiej wersji pojawił się m.in. najpopularniejszy wówczas tytułowy singel „Boys Don't Cry”). W kwietniu Cure wydało pierwszy singel z nowej płyty – „A Forest”, a miesiąc później wydano cały album. Miał on znacznie chłodniejszy, bardziej pesymistyczny wyraz niż album debiutancki, melodie były spokojniejsze i mniej punkowe; zauważalna była także postępująca fascynacja piszącego teksty Smitha ciemnymi zakamarkami duszy ludzkiej, stąd teksty na płycie były naznaczone depresyjnym piętnem. W następnych miesiącach The Cure odbyło swoją pierwszą trasę koncertową odwiedzając 13 krajów. Tuż po zakończeniu trasy Hartley opuścił zespół – nie był przekonany do drogi obranej przez grupę na nowej płycie. Niemniej Seventeen Seconds odniosła komercyjny sukces, a singel „A Forest” zaliczany jest dziś do największych osiągnięć grupy.

1981 – Faith[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych miesiącach 1981 roku The Cure nagrało kolejny album zatytułowany Faith (pol. Wiara). Płyta ta rozwija wątki podjęte przez grupę na Seventeen Seconds. Równocześnie, na co wskazuje tytuł albumu, w warstwie tekstowej odnosi się do zagadnień wiary i duchowości. Posępna atmosfera i teksty Smitha mówiły dużo o nowej drodze obranej przez zespół. The Cure stało się jednym z prekursorów zjawiska później nazwanego mianem zimnej fali. Melodie na Faith były bardzo oszczędne i spokojne, płyta z założenia miała wprawiać w zadumę i skłaniać do refleksji. Jej przesłanie było bardzo osobiste – teksty pisane przez Smitha miały związek z przeżyciami jego i kolegów (w tym czasie zmarła matka byłego gitarzysty i przyjaciela zespołu Porla Thompsona). Jednocześnie Robert traktował płytę jako swoiste pożegnanie ze swoją wiarą w Boga, którą po wielu przemyśleniach i wnioskach wyciąganych z obserwacji świata utracił i głęboko przeżył jako załamanie się jego systemu wartości; prowadzi tam rodzaj dialogu ze swoim głęboko chrześcijańskim wychowaniem i mówi o pragnieniu odnalezienia wiary i życiowego sensu na nowo. Teksty są smutne, skomplikowane i często trudne do zrozumienia, mówią o trudnościach i poszukiwaniu nadziei w życiu. Dużo mówią ostatnie słowa na płycie, z tytułowego utworu Faith – w wolnym polskim tłumaczeniu brzmią „odszedłem samotny... nie zostało mi już nic... oprócz wiary”.

1981–1982 – Pornography – rozpad zespołu[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1981 roku zespół rozpoczął prace nad nowym albumem. W efekcie trio Smith – Gallup – Tolhurst w maju 1982 roku wydało najbardziej wstrząsającą płytę w historii zespołu. W atmosferze plotek o samobójstwie Smitha pojawiła się płyta Pornography (pol. Pornografia), stworzona w ciężkich warunkach. Członkowie zespołu zaczęli mieć problemy z narkotykami oraz bardzo ciężkie problemy natury psychicznej. W szczególności Smith, który popadł w depresję i przeżywał załamanie nerwowe. Atmosfera wewnątrz zespołu była fatalna; między Smithem a Gallupem dochodziło do częstych kłótni. Pesymistyczne Seventeen Seconds i Faith były w pewnym sensie wstępem do tego, co z zespołem stało się w okresie Pornography. Nowa płyta zawierała ciężkie do zrozumienia, niejasne i przesiąknięte skrajnym pesymizmem teksty mówiące o śmierci i tchnące dekadencją; oszczędne, ponure i apokaliptycznie brzmiące melodie; nawet sam tytuł i ciemna okładka sprawiały wrażenie smutku i rozbicia. Zmienił się wizerunek zespołu – członkowie zaczęli nosić charakterystyczne, dziwne fryzury i ponury makijaż (z czasem fryzura Smitha stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli The Cure). Już pierwsze słowa płyty dużo mówią o tym, co wówczas działo się z grupą – w wolnym polskim tłumaczeniu brzmią one „Nie ma znaczenia, że wszyscy umrzemy...”. W końcu, podczas trasy promującej album na koncercie w Strasburgu Smith z Gallupem pobili się, co praktycznie oznaczało rozpad zespołu. Podczas tej samej trasy na jednym z koncertów zespół zaimprowizował inny utwór – „The Cure Are Dead” (pol. „The Cure są martwi”). Grupa zakończyła działalność; Gallup założył wówczas swój zespół Fools Dance, Smith postanowił przerwać karierę, a Tolhurst zaczął uczęszczać na lekcje gry na instrumentach klawiszowych.

1982–1987 – odbudowa zespołu w nowej stylistyce[edytuj | edytuj kod]

Dopiero w ostatnich miesiącach 1982 roku w studiu nagrań spotkali się Smith i Tolhurst. Efektem ich współpracy była jednak muzyka zupełnie odmienna od wcześniejszych dokonań The Cure. Przede wszystkim znacząco wzrosła rola instrumentów klawiszowych, ulotnił się także przygnębiający klimat rodem z Faith czy Pornography – zespół chciał odciąć się od swojego mrocznego okresu z niedalekiej przeszłości. Nagrane w latach 1982–1983 utwory to głównie radosne, wesołe piosenki z dużą dawką elektroniki, zupełnie pozbawione cech charakterystycznych dla muzyki zespołu, takich jak brzmienie gitary Smitha czy głębokiego basu Gallupa. Single z tego okresu działalności zdobyły dużą popularność i zostały wydane w 1984 roku na kompilacji Japanese Whispers (wielkimi przebojami okazały się piosenki „The Walk” i „The Lovecats”). Jednakże dalej nie można było mówić o powrocie The Cure, bowiem zespół istniał wówczas jedynie jako projekt studyjny. Smith udzielał się wtedy aktywnie jako gitarzysta w koncertowym składzie Siouxsie and the Banshees, pomagał temu zespołowi nagrywać studyjne płyty i rozwijał działalność własnych pobocznych projektów muzycznych.

Robert Smith w 1985 roku

Powrót The Cure do aktywnej działalności nie tylko studyjnej, ale i koncertowej to rok 1984. Wówczas zespół nagrał psychodeliczną płytę The Top, która była dziełem spółki Smith – Tolhurst. Pod względem formy, muzyce zawartej na albumie było znacznie bliżej do Japanese Whispers niż do poprzednich ponurych płyt – zespół wciąż starał się zmienić swój pesymistyczny wizerunek. Grupa była jednak znacznie różniąca się od tej sprzed rozpadu – Tolhurst nie grał już na perkusji, a na instrumentach klawiszowych; resztę składu (oprócz znów występującego w grupie Porla Thompsona) stanowili zupełnie nowi muzycy. Byli to Phil Thornalley (gitara basowa w miejsce Gallupa) i Andy Anderson (perkusja). W takim składzie The Cure wyruszyło w trasę, którą upamiętnił pierwszy koncertowy album zespołu – Concert: The Cure Live – na którym zarejestrowano nagrania z kilku brytyjskich koncertów z maja 1984. Widać było wyraźnie, że po ciężkich i przygnębiających czasach mrocznej trylogii Seventeen SecondsFaithPornography zespół zdecydował się na znacznie lżejszą muzykę.

W niedługim czasie później Boris Williams zastąpił Andersona (pierwszy koncert z udziałem Williamsa miał miejsce w Minneapolis, 7 listopada 1984[4]).

W lutym 1985 roku nastąpiła kolejna zmiana w składzie zespołu – odszedł Phil Thornalley (planując solową karierę) i powrócił Simon Gallup (opuszczając grupę Fools Dance)[4]. Ten ostatni z The Cure nie miał nic wspólnego od czasu bójki ze Smithem w 1982 roku. Reasumując, nowy skład prezentował się następująco: Robert Smith, Lol Tolhurst, Simon Gallup, Porl Thompson i Boris Williams[4]. Ta piątka nagrała w 1985 roku jedną z ciekawszych płyt grupy The Cure ukazujących jej nowe oblicze – The Head on the Door. Wzbogacona o elementy world music, nieco psychodeliczna i mająca przebojowy potencjał płyta pokazała, że The Cure to zespół nie tylko skupiony na bólu i cierpieniu, ale także potrafiący komponować inteligentne, wesołe utwory. The Head on the Door do dziś jest jedną z najważniejszych płyt w historii zespołu, a pochodzące z niej utwory – „Inbetween Days” i „Close to Me” – były bardzo popularnymi wówczas przebojami. We wrześniu 1985 roku odbyła się także trasa koncertowa po Europie i USA.

W połowie 1986 roku zespół rozpoczął prace nad kolejnym albumem. Odbyło się także kilka niewielkich tras koncertowych. Ostatni koncert, który odbył się 9 sierpnia 1986 w teatrze rzymskim w Orange w Prowansji, został w całości sfilmowany przez Tima Pope'a[4][5]. 11 listopada 1987 nagranie to ukazało się na oficjalnej wideokasecie zatytułowanej The Cure in Orange[5].

W 1987 roku zespół odbył trasę koncertową po Ameryce Południowej. Zakończono jednocześnie prace nad kolejnym albumem i został on wydany w maju pod tytułem Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. Niezwykle eklektyczny, dwupłytowy Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me rozwija formułę z The Head on the Door, próbując łączyć popowe melodie z ambitniejszymi formami wyrazu artystycznego. Najwyraźniej destrukcyjne i depresyjne przeżycia grupy należały już wówczas do zamierzchłej historii. Jak przyznają członkowie zespołu – sesja nagraniowa tego albumu należała do bardzo przyjemnych. Sam album zyskał bardzo dużą popularność, zaś utwory „Why Can't I Be You?” i w szczególności „Just Like Heaven” stały się wielkimi przebojami.

1988–1989 – Disintegration – zmiana stylistyki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1988 wśród członków The Cure doszło do dwóch ślubów: w marcu Porl Thompson ożenił się z Janet Smith, młodszą siostrą Roberta, a kilka miesięcy później, w sierpniu, Robert Smith ożenił się z Mary Poole. Jednocześnie miejsce miało inne, mniej optymistyczne wydarzenie: Lol Tolhurst został wyrzucony z zespołu. Powodem tego był jego coraz mniejszy wkład w działalność The Cure i coraz poważniejsze problemy alkoholowe oddziałujące negatywnie na resztę członków grupy. Usunięcie Tolhursta miało nieprzyjemny przebieg; wprawdzie koledzy z zespołu umieścili jego nazwisko jako współautora wszystkich kompozycji na nowej płycie z 1989 roku, chociaż jego wkład w powstanie płyty był minimalny – jednak były klawiszowiec grupy wytoczył proces o prawo używania nazwy The Cure. Na szczęście dla muzyków The Cure tocząca się w pierwszej połowie lat 90. sprawa nie sparaliżowała działalności zespołu.

W 1988 roku rozpoczęły się prace nad nową płytą. W miejsce Tolhursta przyjęto nowego klawiszowca Rogera O'Donnella i ostatecznie po wszystkich perturbacjach w latach 80. skład zespołu przedstawiał się następująco: Robert Smithśpiew, gitara; Simon Gallup – gitara basowa; Porl Thompson – gitara; Roger O'Donnell – instrumenty klawiszowe i Boris Williams – perkusja.

Na wiosnę 1989 roku w Wielkiej Brytanii pojawił się pierwszy singel z nadchodzącej nowej płyty, zatytułowany „Lullaby”; w USA jako singel wydano utwór „Fascination Street”. Jednocześnie rozpoczęła się trasa koncertowa zespołu zatytułowana The Prayer Tour, podczas której odbył się pierwszy koncert grupy w Europie Wschodniej – miał on miejsce w Budapeszcie. 1 maja 1989 został wydany w końcu sam album, który przez wielu krytyków został uznany za najlepsze dzieło The Cure i jeden z najlepszych albumów rockowych wszech czasów: Disintegration (pol. Dezintegracja). Zespół zerwał na nim ze swoim popowym wizerunkiem kreowanym w latach 1984-1987. Płyta nie miała też tak mrocznego i ponurego charakteru jak albumy wydane w czasie „mrocznych lat”. Cechowała ją spokojna, dokładnie dopracowana, klimatyczna muzyka o smutnym, melancholijnym nastroju tęsknoty i rozpaczy, w której mocno zaakcentowano brzmienie instrumentów klawiszowych i gitary basowej; delikatny, nieco płaczliwy wokal; teksty tworzące w pewnym sensie zamkniętą opowieść o utraconej miłości i rozpadzie świata duchowego wrażliwego człowieka.

Wbrew ostrzeżeniom wytwórni płyta spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. Jest największym sukcesem komercyjnym zespołu, sprzedała się w nakładzie kilkunastu milionów egzemplarzy i ostatecznie przypieczętowała rolę The Cure jako jednego z czołowych i najistotniejszych zespołów rockowych lat 80. XX wieku. Wideoklip do „Lullaby” został uznany przez MTV za najlepszy teledysk rockowy roku 1989, a trasa The Prayer Tour była najbardziej udaną wśród dotychczasowych tras grupy. W 1989 roku wydano jeszcze singel „Lovesong” (prezent ślubny dedykowany dla Mary Poole), a w 1990 singel „Pictures of You”. Mimo wielkiego sukcesu, Disintegration zostało opatrzone deklaracją mówiącą, iż jest to ostatnie dzieło The Cure, a trasa promująca płytę – ostatnią szansą zobaczenia tego zespołu na żywo. Jednocześnie podczas owej trasy dość mocno dał o sobie znać egocentryzm Smitha, co było powodem opuszczenia grupy przez O'Donnella w 1990 roku.

Lata 90. – Wish – Wild Mood Swings[edytuj | edytuj kod]

Wbrew zapowiedziom zakończenia kariery działalność grupy nie została zawieszona. W miejsce O'Donnella został przyjęty wieloletni techniczny The Cure – Perry Bamonte – który oprócz gry na instrumentach klawiszowych wspomagał Smitha i Thompsona grając na gitarze.

W 1990 roku zespół wyruszył w trasę Pleasure Trips Tour, podczas której odwiedził kilka ważnych europejskich letnich festiwali rockowych. W tym samym roku uruchomiono piracką stację radiową Cure FM, która miała za zadanie promować mający się niedługo ukazać album z remiksami utworów grupy. Wydano również dwa single – „Close to Me” (remix) i „Never Enough” oraz ów remix albumMixed Up.

W 1991 roku The Cure dało koncert z serii MTV Unplugged. W tym samym czasie wydano koncertowy album Entreat, z którego dochód został przekazany na rzecz organizacji charytatywnych. Jesienią zespół rozpoczął prace w studio nad nowym albumem, który według wcześniejszych zapowiedzi miał się nigdy nie pojawić. Na początku roku 1992 pojawił się pierwszy singel; niedługo później w Wielkiej Brytanii odbyła się seria koncertów pod nazwą Cure Party Nights, podczas których można było na żywo usłyszeć najnowsze wydawnictwo. Sam album ukazał się w kwietniu i nosił tytuł Wish. Płyta ta zaskakiwała ostrą, rockową zadziornością i dużo energiczniejszym brzmieniem niż poprzednia, melancholijna Disintegration – do której jednak mogą nawiązywać takie utwory jak delikatne, smutne „Trust”. Jednym z promujących Wish, wydanych w dalszej kolejności singli był utwór „Friday I'm in Love”. Mimo iż jest to nietypowa dla stylistyki grupy, wesoła, pogodna piosenka o miłości z optymistycznym przesłaniem, to stała się prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalnym utworem zespołu. W drugiej połowie 1992 roku odbyła się trasa koncertowa Wish Tour promująca nowy album.

Mimo pojawienia się studyjnego Wish, pierwsza połowa lat 90. jest postrzegana raczej jako okres intensywnej działalności koncertowej grupy, prowadzonej przy równoczesnym zaniedbaniu działalności studyjnej. Po wydanym w 1991 roku Entreat w 1993 ukazały się jeszcze dwa wydawnictwa koncertowe – Show i Paris.

Lata 1993-1995 to okres kolejnych roszad wśród członków zespołu. W 1993 roku szeregi grupy opuścił chcący poświęcić się malarstwu Thompson, a w 1994 roku niespodziewanie z działalności The Cure wycofał się Williams. W 1995 roku na powrót zdecydował się O'Donnell, a dzięki ogłoszeniu w prasie zwerbowano perkusistę w miejsce Williamsa, Jasona Coopera. Skład The Cure ustalił się następująco: Robert Smithśpiew, gitara; Perry Bamonte – gitara; Roger O'Donnell – instrumenty klawiszowe; Simon Gallup – gitara basowa; Jason Cooper – perkusja. Jednocześnie w 1994 roku trwał proces wytoczony przez Lola Tolhursta, w którym domagał się on zaległych honorariów autorskich; w listopadzie 1994 roku pozew został ostatecznie odrzucony, zaś byłego muzyka The Cure obarczono kosztami procesu.

W 1995 roku zapowiedziano, iż na początku roku 1996 ukaże się kolejny studyjny album. Zespół odbył krótką trasę po letnich festiwalach rockowych, a następnie przystąpił do prac nad nowym wydawnictwem.

Pierwszy singel z nowej płyty ukazał się w kwietniu 1996 roku, zaś sama płyta miesiąc później. Nosiła ona tytuł Wild Mood Swings i jednocześnie jest przez większość krytyków uważana za album, który najbardziej zawiódł oczekiwania fanów nastawionych na godnego następcę płyt Wish i Disintegration. Nie najlepiej przyjęte wydawnictwo było dość negatywnie oceniane nawet i przez sam zespół. Do końca 1996 roku ukazywały się kolejne single; płytę promowała także trasa koncertowa The Swing Tour. Podczas tej trasy odbył się pierwszy koncert The Cure w Polsce, miał on miejsce 15 listopada w Katowicach. W 1996 roku działalność rozpoczęła także oficjalna strona internetowa grupy http://www.thecure.com.

W drugiej połowie 1996 roku zapowiedziano ostateczne rozwiązanie zespołu. Okazją do tego miała być 20 rocznica jego działalności, zaś Wild Mood Swings ostatnim już albumem.

Robert Smith w 2007 roku
Simon Gallup w 2007 roku
Porl Thompson w 2007 roku
Jason Cooper w 2008 roku

Mimo tego w 1997 roku ukazały się dwa wydawnictwa: koncertowy, limitowany album Five Swing Live (rozpowszechniany wyłącznie przez Internet – dochody zostały przekazane na rzecz Międzynarodowego Czerwonego Krzyża) oraz kompilacja Galore poprzedzona singlem „Wrong Number”. Ostatnie dni 1997 roku The Cure spędzili działając koncertowo. Podobnie rok 1998 był okresem działalności koncertowej; zespół między innymi po raz kolejny zorganizował trasę po letnich festiwalach rockowych Europy.

Nie najlepsze przyjęcie Wild Mood Swings sprawiło, że zespół zdecydował się jednak nagrać kolejny album mający klimatem nawiązywać do Disintegration. Prace nad nowym albumem ruszyły w 1999 roku, w tym roku grupa dała też tylko jeden występ na żywo.

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

Bloodflowers[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze single z nowego albumu pojawiły się na samym początku roku (single pojawiły się tylko w niektórych krajach i nie zawsze te same; w Polsce jedynym singlem był „The Last Day of Summer”); sam nowy album zatytułowany Bloodflowers ukazał się 14 stycznia 2000. W lutym zespół wyruszył w pierwszą, niewielką trasę koncertową promującą nową płytę – The Bloodflowers Album Launch Tour, zaś miesiąc później w główną, oficjalną The Dream Tour, trwającą do października i obejmującą również Polskę.

Po wydaniu Bloodflowers pojawiły się kolejne już zapowiedzi ostatecznego zakończenia działalności The Cure. Robert Smith stwierdził, że płyta brzmi „tak, jak powinno wyglądać ostatnie dzieło The Cure”. Album został, w przeciwieństwie do poprzednika, bardzo pozytywnie przyjęty zarówno przez fanów, jak i krytykę. Pojawiły się głosy mówiące nawet, iż Bloodflowers to niemal drugie Disintegration. Ocena taka uzasadniona była chociażby ze względu na klimat i atmosferę Bloodflowers. Teksty na nowej płycie traktowały jak wcześniej w dużej części o miłości, lecz też o przemijaniu człowieka i pogodzeniu się z losem; melodie były delikatne, smutne i nastrojowe.

Od momentu zakończenia trasy koncertowej The Dream Tour zespół pozostawał w uśpieniu. Jednak bez względu na insynuacje dotyczące stojącej pod znakiem zapytania przyszłości grupy, jej dyskografia zaczęła się na przełomie wieków gwałtownie wzbogacać o wydawnictwa kompilacyjne. Należą do nich takie albumy, jak Greatest Hits (2001) czy unikalny zbiór stron B singli oraz rzadkich nagrań zatytułowany Join the Dots: B-Sides & Rarities, 1978-2001 (2004).

Fani obawiający się faktycznego zakończenia kariery The Cure częściowo zostali uspokojeni w roku 2002, gdy zespół wyruszył w swoją kolejną już trasę koncertową po letnich festiwalach rockowych Europy. W tym samym roku w Berlinie został nagrany koncert The Cure Trilogy, w 2003 wydany na płycie DVD. Podczas tego koncertu, który spotkał się z bardzo dużym zainteresowaniem, zespół zagrał całość utworów z płyt Pornography, Disintegration i Bloodflowers.

W 2003 zespół wystąpił na żywo tylko dwa razy – na festiwalu w Devore oraz podczas imprezy dobroczynnej w Londynie zatytułowanej „World DJ Fund Christmas Event”. Pod koniec roku The Cure rozpoczęli prace nad kolejnym albumem.

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku 2004 okazało się, że zespół, po zakończeniu kontraktu z Fiction, podpisał nowy – z wytwórnią znanego producenta Rossa Robinsona, kojarzonego głównie z muzyką heavy metalową. W połowie roku ukazał się nowy album zatytułowany po prostu The Cure. Podzielił on zarówno krytykę, jak i fanów. Nie kontynuował melancholijnej, spokojnej klimatyki z Bloodflowers, za to charakteryzował się mocniejszym zaakcentowaniem gitar i nieco bardziej rockowym brzmieniem. Przez jednych nowe dzieło The Cure zostało uznane za zmarnowaną szansę kontynuowania wątków z udanego poprzednika, przez innych – za powiew świeżości związany z postawieniem przez zespół na mocniejsze wpływy muzyki gitarowej na własną twórczość. Ostatecznie The Cure nie odniosło takiego sukcesu jak Bloodflowers, jednocześnie nie było jednak pod żadnym względem dziełem nieudanym tak, jak cieszące się wśród wielu negatywną opinią Wild Mood Swings. Nową płytę promowała trasa koncertowa – przy czym planowana druga część trasy, w tym występ w Polsce, została odwołana, co tłumaczono zmęczeniem muzyków, i przełożona na pierwszą połowę 2005 roku.

W roku 2005 pojawiły się reedycje kilku albumów z początku lat 80., wzbogacone o trudno dostępne nagrania z tamtego okresu i zatytułowane jako Deluxe Edition. Jednocześnie – zamiast drugiej części trasy promującej płytę The Cure – zupełnie niespodziewanie w zespole nastąpiły zmiany personalne. Z grupy zostali usunięci, z niewiadomych do końca przyczyn, O'Donnell i Bamonte. Zaraz po dość zagadkowym odejściu dwójki muzyków do składu powrócił Porl Thompson.

W zreformowanym składzie – Robert Smith, Simon Gallup, Porl Thompson, Jason Cooper – zespół wystąpił na paryskim koncercie Live 8 2 lipca 2005 roku. W grudniu 2006 pojawiło się wydawnictwo DVD Festival 2005.

Jednocześnie w 2006 pojawiły się zapowiedzi ukazania się kolejnej, trzynastej z kolei studyjnej płyty The Cure. Data ukończenia prac nad albumem i jego wydania była jednak wielokrotnie przesuwana. Dopiero w 2008 pojawiły się cztery single z nowego albumu, wydawane 13-tego dnia każdego miesiąca. Następnie ukazała się EPka pod tytułem Hypnagogic States. Na albumie tym znalazły się remiksy owych czterech nagrań singlowych, nagrane przez członków takich zespołów jak 30 Seconds to Mars, AFI, My Chemical Romance oraz Fall Out Boy. Zestaw uzupełniał 21-minutowy remiks wszystkich czterech piosenek wyprodukowany przez grupę 65daysofstatic. Zyski ze sprzedaży tego wydawnictwa zostały przekazane na konto Międzynarodowego Czerwonego Krzyża[6]. W tym samym czasie, przed wydaniem nowego albumu, odbyła się trasa go promująca, zatytułowana 4:13 Tour – podczas tej trasy grupa wystąpiła w Polsce dwa razy, w Warszawie i Katowicach, zaś jako support grał zespół 65daysofstatic. Pod koniec października ukazał się sam album zatytułowany 4:13 Dream. Spotkał się on z dość dobrym przyjęciem, a trasa go promująca oraz występy, na których został zaprezentowany na żywo – m.in. w Rzymie – były dużymi komercyjnymi sukcesami zespołu.

Płyta 4:13 Dream ma ostry, rockowy, gitarowy charakter. Utrzymana jest w lekkim klimacie; utwory w większości mówiące o miłości mają optymistyczne przesłanie. Część z nich to na nowo zagrane piosenki, które pierwotnie zostały napisane podczas poprzednich sesji nagraniowych, lecz nigdy nie ujrzały światła dziennego (przykładem jest „Sleep When I'm Dead” z sesji na The Head on the Door.

Jednocześnie zapowiedziane jest ukazanie się w niedalekiej przyszłości kolejnego albumu, mającego być mniej optymistyczną kontynuacją 4:13 Dream.

Lata 2009–2011 to okres zmniejszonej aktywności zespołu – grupa praktycznie nie koncertowała ani nie pojawiały się oficjalne informacje o nowych nagraniach.

31 maja i 1 czerwca 2011 The Cure zagrali dwa koncerty w Opera House w Sydney w Australii. Podczas obu wieczorów zespół odegrał w całości materiał ze swoich trzech pierwszych albumów: Three Imaginary Boys, Seventeen Seconds i Faith. Poza tym grupa wielokrotnie bisowała, dzięki czemu słuchacze mogli każdego dnia wysłuchać na żywo ponad 40 kompozycji. W składzie zespołu nie pojawił się gitarzysta Porl Thompson, za to do pozostałej trójki na scenie dołączyli byli członkowie The Cure: Lol Tolhurst i Roger O'Donnell. Całość została zarejestrowana przez ekipę filmową z myślą o wydaniu filmu dokumentującego te koncerty. 10 września 2011 odbył się jeszcze jeden występ zespołu w tym roku – tego dnia byli gwiazdą wieczoru na festiwalu Bestival, odbywającym się na wyspie Isle of Wight w Wielkiej Brytanii. Na scenie obok Roberta Smitha, Simona Gallupa i Jasona Coopera oraz pojawił się klawiszowiec Roger O'Donnell, a zabrakło Porla Thomsona.

11 września 2011 Roger O'Donnell za pośrednictwem profilu na portalu Facebook poinformował fanów The Cure o swoim oficjalnym powrocie do zespołu.

W listopadzie 2011 pojawiła się informacja o koncertowym albumie z Bestivalu nazwanym Bestival live 2011, a później wydany został on 5 grudnia 2011 najpierw tylko w formie downloadu, od listopada 2012 także w tradycyjnej wersji. Album ukazał się nakładem wydawnictwa Sunday Best.

W 2012 zespół ruszył w trasę koncertową po europejskich letnich festiwalach. Trasa trwała od 26 maja do 1 września. Ponieważ na miesiąc przed rozpoczęciem trasy z gry w zespole zrezygnował Porl Thompson, na koncertach gościnnie występował Reeves Gabrels. W kwietniu 2013 roku zespół ruszył w trasę po Ameryce Południowej (LatAm Tour 2013), podczas której odwiedzili osiem tamtejszych miast. Na tej trasie także grał Gabrels, który został w zespole[7].

The Cure na koncercie El Paso w Teksasie w 2013 roku. Od lewej Smith, Cooper i Gallup.

Latem zespół wyruszył w kolejną trasę koncertową – The Great Circle Tour 2013.

Ponadto 4, 5 lub 6 października i 11, 12 lub 13 października zespół zagra na festiwalu Austin City Limits Festival w Austin, USA[8] a między tymi występami zagra także w Monterrey w Meksyku.

W 2014 roku zespół zagrał dwa koncerty (28, 29.03) na charytatywnym festiwalu Teenage Cancer Trust w Royal Albert Hall w Londynie[9]. W maju zespół wystąpił na festiwalu Bottlerock w Napa Valley. We wrześniu zespół zagrał na trzech festiwalach Riot Fest w Toronto, Chicago i Denver.

Dziewiątego września tego roku światło dzienne ujrzał, nagrany prawdopodobnie w 2011 roku, cover utworu "Hello, Goodbye" zespołu The Beatles. Nagrana została ona w ramach projektu The Art of McCartney. Na klawiszach gościnnie gra w utworze syn Paula McCartneya, James. W ramach tego samego projektu Robert Smith nagrał cover utworu "C-Moon" zespołu Wings[10].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zespół przechodził wielokrotne zmiany składu personalnego, szczególnie w okresie lat 80. Wśród jego aktualnych członków tylko Porl Thompson i Robert Smith są osobami, które w 1976 należały do grupy założycieli The Cure. Ten pierwszy jednak miał w grze w grupie dwie stosunkowo długie przerwy. Niemal od najwcześniejszych lat działalności w zespole gra też Simon Gallup, przez wielu krytyków uważany za jednego z najlepszych gitarzystów basowych świata i za największy atut The Cure w sferze instrumentalno-muzycznej; jednak nie należy on do założycieli grupy i w latach 1982-1984 również miał przerwę w grze w zespole. Tak więc jedynym członkiem, który gra w The Cure nieprzerwanie od 1976 do dziś jest Robert Smithfrontman, uważany za lidera, główny wokalista we wszystkich utworach (nie licząc coveru „Foxy Lady” z płyty Three Imaginary Boys), gitarzysta i autor niemal wszystkich tekstów. Charakterystyczny makijaż i ułożone w charakterystyczny, bezładny sposób natapirowane, czarne włosy Smitha to jedne z najbardziej rozpoznawalnych elementów wizerunku zespołu.

Twórczość zespołu ewoluowała na przestrzeni lat. Zawierała w sobie elementy prekursorskie na scenie rockowej (new wave, cold wave, w znikomym stopniu rock gotycki), równie często łagodzone przez wpływy estetyki muzyki popowej. Zawsze jednak opatrzona była łatwo rozpoznawalnym brzmieniem, który nadaje tej muzyce oryginalności. Po naiwnym, postpunkowym debiucie przyszedł czas na surową muzykę przepełnioną mrokiem i rozgoryczeniem. Kolejne płyty wyróżniały się bogactwem brzmień i nastrojów łączącym w sobie zarówno melancholijne ballady, monumentalne epiki[styl do poprawy], ciekawe stylizacje, jak i bezpretensjonalne piosenki o różnych odcieniach miłości. Wszystko opatrzone pełnymi rozterek, wątpliwości, głębokimi, zmiennymi nastrojowo tekstami Roberta Smitha, często inspirowanymi literaturą i innymi dziedzinami sztuki; traktującymi głównie o miłości, poszukiwaniu sensu w życiu, wierze, uczuciach, wrażliwej i skomplikowanej naturze człowieka. W efekcie charakter muzyki Cure rozciąga się od ponurego, niemal mrocznego, gotyckiego stylu, poprzez spokojne, melancholijne i refleksyjne ballady, aż po ambitny, miejscami wręcz radosny pop.

Zespół The Cure w latach 80. stał się zespołem kultowym o wyraźnych znamionach dużej odrębności od reszty sceny rockowej. Indywidualny, charakterystyczny styl zespołu jest bardzo łatwo rozpoznawalny dzięki wizerunkowi i wyglądowi wokalisty Smitha, smutnemu, wrażliwemu i melancholijnemu typowi muzyki jednocześnie łączonemu z radosnymi piosenkami, powiązaniom z dziełami literackimi, poezją, skojarzeniom z romantyzmem. Obecnie coraz więcej młodych wykonawców inspiruje się twórczością The Cure, a krytycy często określają grupę jako prekursorów muzyki alternatywnej. Jednocześnie jest zauważane inspirowanie się grupy stylem takich zespołów jak Joy Division; nie jest one jednak w żadnym aspekcie jego kopiowaniem czy powielaniem.

Dziś najbardziej charakterystyczne i najszerzej znane albumy The Cure to zimnofalowy, minimalistyczny Seventeen Seconds; refleksyjny Faith; apokaliptyczny, wstrząsający Pornography; eklektyczny, popowy Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me; poruszająco introwertyczny, smutny Disintegration; rockowy Wish i melancholijny Bloodflowers. Grupa od początku swego istnienia prowadziła bardzo intensywną działalność koncertową, dając w tym czasie już ponad tysiąc występów na żywo. Cztery z nich miały miejsce w Polsce.

The Cure, mimo mrocznych skojarzeń wywoływanych u publiczności, a ugruntowanych we wczesnej fazie działalności, wsławili się też sporym zbiorem charakterystycznych pogodnych, a nawet zwariowanych singli, którym często towarzyszyły niecodzienne teledyski. Do najpopularniejszych przykładów należą „The Lovecats”, „Inbetween Days”, „Close to Me”, „Just Like Heaven” czy „Friday I'm in Love”.

Zespół The Cure należy do najbardziej charakterystycznych, trudnych do zaszufladkowania, a przy tym długotrwałych zjawisk na scenie rockowej. Ich oparta na fundamencie uczuć twórczość zjednała sobie rzesze wrażliwych zwolenników na całym świecie, o czym świadczy 30-milionowy nakład sprzedanych płyt. Choć ich znaczenie w świecie muzyki było największe w latach 80., to w późniejszym okresie The Cure nie zatrzymali się w rozwoju i późniejsze albumy w mniejszym lub większym stopniu wzbogacały ich twórczość o kolejne, czasem zaskakujące, elementy.

Dwa utwory z dorobku The Cure znalazły się na liście 500 utworów wszech czasów magazynu „Rolling Stone. Są to: „Pictures of You” (278. pozycja[11]) i „Just Like Heaven” (483. pozycja[12]). Na liście 500 albumów wszech czasów również znalazły się dwa z dorobku grupy – Disintegration (326. miejsce[13]) i Boys Don't Cry (442. miejsce[14]).

Skład[edytuj | edytuj kod]

The Cure
  1978 Smith, Tolhurst, Dempsey
  1979 Smith, Tolhurst, Gallup, Hartley
  1980 Smith, Tolhurst, Gallup
  1982 Smith, Tolhurst
  1983 Smith, Tolhurst, Thompson, Thornalley, Anderson
  1984 Smith, Tolhurst, Thompson, Thornalley, Williams
  1985 Smith, Tolhurst, Gallup, Thompson, Williams
  1988 Smith, Gallup, Thompson, Williams, O'Donnell
  1990 Smith, Gallup, Thompson, Williams, Bamonte
  1993 Smith, Gallup, Williams, Bamonte
  1995 Smith, Gallup, Cooper, Bamonte, O'Donnell
  2005 Smith, Gallup, Cooper, Thompson
  2012 Smith, Gallup, Cooper, O'Donnell, Gabrels

Byli członkowie grupy[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia The Cure.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Stephen Thomas Erlewine: The Cure Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-03-05].
  2. http://thecure.pl/artykul/awantury-arabskie/.
  3. http://thecure.pl/artykul/awantury-arabskie/.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Dzień po dniu. W: Dave Thompson, Jo-Ann Greene: The Cure. Katarzyna Malita (tłum.), Tomasz Słoń (uzup. wyd. pol.), Piotr Kosiński (red. wyd. pol.). Kraków, 1992: Rock-Serwis.
  5. 5,0 5,1 Wideografia. W: Dave Thompson, Jo-Ann Greene: The Cure. Katarzyna Malita (tłum.), Tomasz Słoń (uzup. wyd. pol.), Piotr Kosiński (red. wyd. pol.). Kraków, 1992: Rock-Serwis.
  6. Za http://craigjparker.blogspot.com.
  7. http://www.thecure.com/blog/default.aspx?nid=40014&cmnt=1#s_comments_anchor
  8. http://thecure.pl/artykul/cure-na-hawajach/
  9. Extra RAH show - friday 28th march.
  10. HELLO GOODBYE DLA PAULA MCCARTNEYA.
  11. The RS 500 Greatest Songs of All Time (miejsca 2001-300 (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2010-07-09].
  12. The RS 500 Greatest Songs of All Time (miejsca 401-500) (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2010-07-09].
  13. 326) Disintegration (ang.). Rolling Stone, 2003-11-01. [dostęp 2010-07-09].
  14. 442) Boys Don’t Cry (ang.). Rolling Stone, 2003-11-01. [dostęp 2010-07-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]