Tommy Moe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tommy Moe
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1970
Missoula, USA
Klub Jackson Hole Ski Club
Wzrost 178 cm
Waga 78 kg
Pierwsze punkty w PŚ 13.03 1990, Åre (13. miejsce – zjazd)
Pierwsze podium w PŚ 27.02 1993, Whistler
(2. miejsce – zjazd)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 13.03 1994, Whistler
(Supergigant)
Dorobek medalowy

Thomas Sven "Tommy" Moe (ur. 17 lutego 1970 w Missoula) – amerykański narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski i trzykrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Tommy Moe pojawił się w 1986 roku, startując na mistrzostwach świata juniorów w Bad Kleinkirchheim. Zajął tam osiemnaste miejsce w zjeździe, a rywalizację w slalomie ukończył na 38. pozycji. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Hemsedal zdobył srebrny medal w zjeździe, przegrywając tylko z Ursem Lehmannem z Szwajcarii. Na tych samych mistrzostwach był tez czwarty w gigancie, przegrywając walkę o podium z Adriánem Bírešem z Czechosłowacji. Z MŚJ w Madonna di Campiglio w 1988 roku wrócił bez medalu, jednak na rozgrywanych w 1989 roku mistrzostwach świata juniorów w Aleyska zwyciężył w kombinacji i supergigancie. W 1989 roku wystąpił także na mistrzostwach świata w Vail, zajmując dwunaste miejsce w zjeździe i 21. miejsce w supergigancie.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował w wieku 17 lat[1]. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył trzy lata później, 13 marca 1990 roku w Åre, zajmując trzynaste miejsce w zjeździe. Były to jedyne jego punkty w sezonie 1989/1990, który ukończył ostatecznie na 97. pozycji. W kolejnym sezonie punktował trzykrotnie, jednak nie przebił się do czołowej dziesiątki. Tym razem w klasyfikacji generalnej zajął 74. miejsce. Nie znalazł się w kadrze USA na rozgrywane w 1991 roku mistrzostwa świata w Saalbach-Hinterglemm.

W sezonie 1991/1992 punktował wielokrotnie, jednak jego najlepszym wynikiem było trzynaste miejsce w zjeździe, wywalczone 7 grudnia 1991 roku w Val d'Isère. W klasyfikacji końcowej dało mu to 79. miejsce. Wystąpił jednak na igrzyskach olimpijskich w Albertville w lutym 1992 roku. Moe zajął tam osiemnaste miejsce w kombinacji, 20. w zjeździe i 28. miejsce w supergigancie. Pierwsze pucharowe podium wywalczył 27 lutego 1993 roku w Whistler, gdzie był drugi w zjeździe. Rozdzielił tam na podium Norwega Atle Skårdala i Austriaka Franza Heinzera. W pozostałych startach sezonu 1992/1993 jeszcze tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce: 21 marca 1993 roku w Kvitfjell był siódmy w supergigancie. Pozwoliło mu to zająć 31. miejsce w klasyfikacji generalnej i dziewiętnaste miejsce w klasyfikacji zjazdu. Wystąpił ponadto na mistrzostwach świata w Morioce, zajmując piąte miejsce w zjeździe i trzynaste w kombinacji.

Największy sukces w karierze osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie zwyciężył w biegu zjazdowym. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio Norwega Kjetila André Aamodta i Eda Podivinsky'ego z Kanady. Cztery dni później wywalczył także srebrny medal w supergigancie, przegrywając tylko z Niemcem Markusem Wasmeierem o 0,08 sekundy. Ponadto na tych samych igrzyskach zajął także piątą pozycję w kombinacji. W zawodach PŚ wielokrotnie plasował się w pierwszej dziesiątce, w tym pięciokrotnie stawał na podium: 12 grudnia w Val d'Isère był trzeci w supergigancie, 29 grudnia w Bormio, 12 marca w Whistler i 16 marca w Vail zajmował trzecie miejsce w zjeździe, a 13 marca 1994 roku w Whistler odniósł swoje jedyne pucharowe zwycięstwo, wygrywając supergiganta. Sezon 1993/1994 zakończył na ósmym miejscu w klasyfikacji generalnej i zjazdu, trzecim w klasyfikacji supergiganta i czwartym w klasyfikacji kombinacji. Ostatni raz na podium zawodów Pucharu Świata stanął 11 grudnia 1994 roku w Tignes, gdzie był drugi w supergigancie. W pozostałych startach plasował się na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, co dało mu 28. miejsce w klasyfikacji końcowej sezonu 1994/1995.

Jeszcze pod koniec sezonu 1994/1995 Moe doznał kontuzji prawego kolana, zrywając więzadła[2]. Kilkanaście razy startował w zawodach PŚ w sezon 1995/1996, jednak ani razu nie zdobył punktów. Ostatecznie nie został sklasyfikowany. Wystąpił jednak na mistrzostwach świata w Sierra Nevada w 1996 roku, zajmując 21. miejsce w zjeździe i 42. miejsce w supergigancie. Startował jeszcze przez dwa kolejne sezonu, jednak nie osiągał żadnych sukcesów. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Nagano w 1998 roku, zajmując ósme miejsce w supergigancie i dwunaste w zjeździe. Na rozgrywanych rok wcześniej mistrzostwach świata w Sestriere nie wystąpił z powodu kontuzji kciuka[3]. Ostatecznie karierę zakończył w marcu 1998 roku.

Jego żoną jest była amerykańska narciarka alpejska, Megan Gerety.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
20. 9 lutego 1992 Francja Albertville Zjazd 1:50,37 min +3,03 s Austria Patrick Ortlieb
28. 16 lutego 1992 Francja Albertville Supergigant 1:13,04 min +3,50 s Norwegia Kjetil André Aamodt
18. 11 lutego 1992 Francja Albertville Kombinacja 14,58 pkt +67,57 pkt Włochy Josef Polig
1.Gold medal.svg 13 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Zjazd 1:45,75 min - -
5. 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min +1,88 s Norwegia Lasse Kjus
2.Silver medal.svg 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:32,53 min +0,08 s Niemcy Markus Wasmeier
12. 13 lutego 1998 Japonia Nagano Zjazd 1:50,11 min +1,32 s Francja Jean-Luc Crétier
8. 16 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:34,82 min +1,15 s Austria Hermann Maier

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
12. 6 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 2:10,39 min +1,88 s Niemcy Zachodnie Hansjörg Tauscher
42. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:38,81 min  ? Szwajcaria Martin Hangl
13. 8 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 34,22 pkt  ? Norwegia Lasse Kjus
5. 11 lutego 1993 Japonia Morioka Zjazd 1:32,06 min +1,03 s Szwajcaria Urs Lehmann
42. 13 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min +3,43 s Norwegia Atle Skårdal
21. 17 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 min +2,88 s Austria Patrick Ortlieb
DNF 19 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min - Luksemburg Marc Girardelli

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
18. 20 lutego 1986 Austria Bad Kleinkirchheim Zjazd 1:41,03 min +2,54 s Szwajcaria William Besse
32. 23 lutego 1986 Austria Bad Kleinkirchheim Slalom 1:53,81 min +12,98 s Szwecja Anders Lundqvist
4. 22 marca 1987 Szwecja Sälen Gigant 2:31,70 min +1,72 s Szwajcaria Thomas Wolf
2.Silver medal.svg 26 marca 1987 Norwegia Hemsedal Zjazd 1:25,72 min +0,08 s Szwajcaria Urs Lehmann
4. 27 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Zjazd 1:33,15 min +0,47 s Niemcy Zachodnie Kaspar Gilgenrainer
24. 28 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Supergigant 1:35,26 min +2,77 s Stany Zjednoczone Jeremy Nobis
13. 29 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Gigant 2:05,55 min +1,74 s Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Gregor Grilc
25. 30 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Slalom 1:42,30 min +6,29 s Bułgaria Stefan Szałamanow
7. 30 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Kombinacja  ?  ? Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kostantin Christiakow
5. 5 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Zjazd 1:28,93 min +0,43 s Kanada Ed Podivinsky
1.Gold medal.svg 6 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Zjazd 1:17,59 min - -
7. 7 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Gigant 2:17,20 min +2,67 s Stany Zjednoczone Jeremy Nobis
22. 8 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Slalom 1:39,32 min +7,05 s Włochy Sergio Bergamelli

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Kanada Whistler Mountain13 marca 1994 (supergigant)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Kanada Whistler27 lutego 1993 (zjazd) – 2. miejsce
  2. Francja Val d'Isère12 grudnia 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  3. Włochy Bormio29 grudnia 1993 (zjazd) – 3. miejsce
  4. Kanada Whistler12 marca 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Vail16 marca 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  6. Francja Tignes11 grudnia 1994 (supergigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy