Lasse Kjus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lasse Kjus
Lasse Kjus
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1971
Oslo, Norwegia
Klub Bærum Skiklubb
Debiut w PŚ 12.01 1990, Schladming (slalom)
Pierwsze punkty w PŚ 14.01 1990, Schladming (7. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 9.08 1990, Mt. Hutt
(2. miejsce – gigant)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 16.01 1994, Kitzbühel
(kombinacja)
Dorobek medalowy

Lasse Kjus (ur. 14 stycznia 1971 w Oslo) – norweski narciarz alpejski, pięciokrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata seniorów i juniorów oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Treningi narciarskie Lasse Kjus rozpoczął w wieku 7 lat, a jego pierwszym trenerem był Finn Aamodt, ojciec jego przyjaciela, również alpejczyka, Kjetila André Aamodta[1]. Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawił się w 1988 roku, podczas mistrzostw świata juniorów w Madonna di Campiglio. Zajął tam szóste miejsce w supergigancie i dziewiąte miejsce w biegu zjazdowym. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Aleyska jego najlepszym wynikiem było dziewiąte miejsce w zjeździe. Największe sukcesy w tej kategorii wiekowej osiągnął jednak na mistrzostwach świata juniorów w Zinal w 1990 roku, gdzie zdobywał medale we wszystkich konkurencjach. Norweg był tam najlepszy w gigancie, drugi w zjeździe i kombinacji oraz trzeci w slalomie i supergigancie.

W międzyczasie zadebiutował w zawodach Pucharu Świata, startując w slalomie 12 stycznia 1990 roku w Schladming, jednak nie zdobył punktów. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył dwa dni później w tej samej miejscowości, zajmując siódme miejsce w gigancie. W sezonie 1989/1990 punktował jeszcze dwukrotnie, jednak pasował się poza czołową dziesiątką. W efekcie zajął 68. miejsce w klasyfikacji generalnej. Sezon 1990/1991 zaczął od wywalczenia pierwszego pucharowego podium w karierze, zajmując 9 sierpnia 1990 roku w Mt. Hutt drugie miejsce w gigancie. W zawodach tych przegrał tylko ze Szwedem Fredrikiem Nybergriem. W kolejnych startach jeszcze ośmiokrotnie plasował się w najlepszej dziesiątce, w tym 13 stycznia 1991 roku w Kitzbühel zajął drugie miejsce w kombinacji. W klasyfikacji generalnej zajął dziewiąte miejsce, a w klasyfikacji kombinacji był drugi za Markiem Girardellim z Luksemburga. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, zajmując między innymi dziesiąte miejsce w slalomie.

Jeszcze w 1991 roku Kjus odniósł kontuzję na treningu, podczas którego naderwał mięsień naramienny i uszkodził nerw pachowy[2]. By odzyskać sprawność lewego ramienia trenował inne mięśnie i do rywalizacji sportowej powrócił pod koniec stycznia 1992 roku. Kilkukrotnie wystąpił w zawodach Pucharu Świata w sezonie 1991/1992, najlepszy wynik uzyskując 22 marca 1992 roku w Crans-Montana, gdzie był piąty w slalomie. W klasyfikacji generalnej zajął 60. miejsce. Znalazł się w kadrze Norwegii na igrzyska olimpijskie w Albertville w lutym 1992 roku, gdzie wystąpił tylko w gigancie, jednak nie ukończył rywalizacji. Na podium zawodów pucharowych wrócił 20 grudnia 1992 roku w Kranjskiej Gorze, gdzie był drugi w gigancie. W tym samym sezonie na podium stanął jeszcze jeden raz: 19 stycznia 1993 roku w Veysonnaz, gdzie w gigancie był trzeci. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej był dwunasty, a w klasyfikacji giganta zajął czwarte miejsce. Brał także udział w mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku, gdzie zdobył swój pierwszy medal w rywalizacji seniorów. W kombinacji okazał się najlepszy, wyprzedzając bezpośrednio Aamodta i Girardellego. Po zjeździe Kjus zajmował dopiero dwunaste miejsce, jednak w slalomie do kombinacji uzyskał trzeci czas, co wystarczyło do zwycięstwa, o 7,87 punktu przed Aamodtem. Na tych samych mistrzostwach był także dwunasty w slalomie i szesnasty w gigancie.

Najważniejszym punktem sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. Kjus osiągnął tam jeden z największych sukcesów w karierze, sięgając po złoty medal w kombinacji. Tym razem prowadził już po zjeździe, a w slalomie uzyskał siódmy wynik, co dało mu zwycięstwo o ponad sekundę nad Aamodtem i o ponad półtorej sekundy nad kolejnym Norwegiem, Haraldem Christianem Strandem Nilsenem. Był to trzeci przypadek w historii igrzysk, gdy reprezentacji jednego kraju zajęli całe podium w konkurencji narciarstwa alpejskiego (najpierw dokonali tego Austriacy w gigancie na ZIO 1956, a następnie Austriaczki w zjeździe na ZIO 1964). Na igrzyskach przed własną publicznością wystąpił także w czterech pozostałych konkurencjach, najlepszy wynik uzyskując w gigancie, który ukończył na siódmej pozycji. W zawodach pucharowych ośmiokrotnie zajmował miejsca w czołowej dziesiątce, w tym trzykrotnie stając na podium: 16 stycznia 1994 roku w Kitzbühel odniósł swoje pierwsze zwycięstwo, wygrywając kombinację, dwa tygodnie później w Chamonix był drugi w tej samej konkurencji, a 17 marca 1994 roku w Vail był drugi w supergigancie. Pozwoliło mu to zająć siódme miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji kombinacji sięgnąć po pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę. Podobne wyniki osiągnął w kolejnym sezonie, który ukończył na szóstej pozycji. Na podium stawał: 22 stycznia w Wengen, gdzie był drugi w kombinacji, 25 lutego w Whistler, zajmując drugie miejsce w zjeździe oraz 15 marca 1995 roku w Bormio, gdzie zjazd ukończył na trzecim miejscu. W klasyfikacji zjazdu i giganta był dziewiąty, a w klasyfikacji kombinacji zajął trzecie miejsce za Girardellim i Strandem Nilsenem.

Sezon 1995/1996 przyniósł mu pierwsze w karierze zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Kjus aż dziesięć razy stawał na podium, odnosząc przy tym cztery zwycięstwa: 2 grudnia w Vail w supergigancie, 22 grudnia w Kranjskiej Gorze wygrał giganta, a tydzień później w Bormio oraz 6 marca 1996 roku w Kvitfjell był najlepszy w zjeździe. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji końcowej zajął także trzecie miejsce w klasyfikacjach giganta i supergiganta. W pierwszym przypadku wyprzedzili go tylko dwaj reprezentanci Szwajcarii: Michael von Grünigen i Urs Kälin, a w drugim uległ swemu rodakowi Atle Skårdalowi i Hansowi Knaußowi z Austrii. W lutym 1996 roku startował na mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie wywalczył srebrny medal w kombinacji. Po zjeździe do kombinacji Kjus prowadził, jednak uzyskany w slalomie dziewiąty wynik sprawił, że ostatecznie zajął drugie miejsce o 0,25 sekundy za Girardellim, a o 0,73 s przed Austriakiem Güntherem Maderem. Na tych samych mistrzostwach był też czwarty w zjedzie i gigancie, walkę o podium przegrywając odpowiednio z Francuzem Lukiem Alphandem o 0,19 s i z Michaelem von Grünigenem o 0,06 s.

Sezony 1996/1997 i 1997/1998 kończył poza czołową dziesiątką klasyfikacji generalnej. Łącznie ośmiokrotnie stawał na podium, odnosząc dwa zwycięstwa: 26 stycznia 1997 roku w Kitzbühel wygrał kombinację, a 2 marca 1997 roku w Kvitfjell był najlepszy w zjeździe. Pozwoliło mu to zająć drugie miejsce w klasyfikacji kombinacji sezonu 19967/97, w której lepszy był tylko Kjetil André Aamodt. W tym czasie Kjus przeciągle chorował. Po wizycie u lekarza okazało się, iż Norweg miał wrodzoną wadę przegrody nosowej, która wymagała operacji[1]. Wystąpił jednak na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku, z których wrócił z trzema medalami. W gigancie, supergigancie i zjeździe zajmował tam drugie miejsce, za każdym razem za innym rywalem. Był jedynym narciarzem, który zdobył na tej imprezie trzy medale. Najbliżej zwycięstwa był w zjeździe, w którym do Bruno Kernena ze Szwajcarii stracił zaledwie 0,07 sekundy. Norweg brał także udział w rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Nagano, rozpoczynając starty od zdobycia srebrnego medalu w zjeździe. W zawodach tych rozdzielił na podium Francuza Jean-Luca Crétiera i Austriaka Hannesa Trinkla. Tego samego dnia wystąpił w kombinacji, zdobywając kolejny srebrny medal. Został tym samym pierwszym w historii alpejczykiem, który zdobył dwa medale olimpijskie jednego dnia[2]. Norweg uzyskał drugi wynik i w zjeździe i w slalomie do kombinacji, plasując się ostatecznie między Austriakami Mario Reiterem i Christianem Mayerem. Na tych samych igrzyskach był też ósmy w gigancie i dziewiąty w supergigancie.

Drugą w karierze i zarazem ostatnią Kryształową Kulę zdobył w sezonie 1998/1999. Jedenaście razy stawał na podium zawodów PŚ, odnosząc jednocześnie sześć zwycięstw: 12 grudnia w Val d'Isère, 18 grudnia w Val Gardena, 16 stycznia w Wengen, 22 stycznia w Kitzbühel i 10 marca 1999 roku w Sierra Nevada był najlepszy w zjeździe, a 17 stycznia w Wengen zwyciężył również w kombinacji. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrał również klasyfikacje zjazdu i kombinacji, a w klasyfikacji supergiganta był siódmy. W lutym 1999 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Vail. Kjus wygrał tam rywalizację w gigancie i supergigancie, a w slalomie, zjeździe i kombinacji zajmował drugie miejsce. Został tym samym pierwszym alpejczykiem w historii, który zdobył medale we wszystkich pięciu konkurencjach podczas tych samych mistrzostw świata. Większość sezonu 1999/2000 jednak stracił, zmagając się z problemami z oddychaniem[3]. Wystąpił w zaledwie kilku zawodach Pucharu Świata, najlepszy wynik osiągając 28 listopada 1999 roku w Vail, gdzie był trzeci w supergigancie. W klasyfikacji generalnej zajął 53. miejsce.

Do pełni formy wrócił w sezonie 2000/2001, który ukończył na trzecim miejscu. W klasyfikacji generalnej wyprzedzili go jedynie Austriacy Hermann Maier i Stephan Eberharter. Sześciokrotnie stawał na podium, przy czym 21 stycznia 2001 roku w Kitzbühel był najlepszy w kombinacji. Był też drugi w gigancie 17 listopada w Park City, supergigancie 26 listopada w Lake Louise i zjeździe 2 grudnia w Vail oraz trzeci w zjeździe 25 listopada w Lake Louise i 2 marca w Kvitfjell. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji i piąte miejsce w zjeździe. Mistrzostwa świata w Sankt Anton w 2001 roku były pierwszą imprezą międzynarodową od jedenastu lat, z której wrócił bez medalu. Najlepszy wynik osiągnął tam w supergigancie, który ukończył na czwartej pozycji. W walce o brązowy medal lepszy o 0,04 sekundy okazał się Hermann Maier. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City na podium stanął już w pierwszym starcie. W biegu zjazdowym zajął drugie miejsce, rozdzielając Austriaków: Fritza Strobla i Stephana Eberhartera. Na tych samych igrzyskach wywalczył także brązowy medal w gigancie, plasując się za Eberharterem i Bode Millerem z USA. W zawodach pucharowych prezentował się nieco słabiej niż rok wcześniej; w klasyfikacji generalnej sezonu 2001/2002 był szósty. Był też drugi za Aamodtem w klasyfikacji kombinacji. Na podium stawał trzy razy, jednak nie odniósł zwycięstwa.

Ostatni medal w karierze Kjus wywalczył podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz w 2003 roku, gdzie zdobył srebro w kombinacji. Po zjeździe Norweg znajdował się na prowadzeniu, jednak w slalomie do kombinacji uzyskał dopiero czternasty rezultat, co pozwoliło sięgnąć po zwycięstwo Bode Millerowi. Amerykanin okazał się lepszy o zaledwie 0,07 sekundy. Na tych samych mistrzostwach Kjus był też między innymi dziewiąty w supergigancie. W zawodach PŚ spisywał się jednak słabo, zajmując przeważnie miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Na podium stanął tylko dwa razy: 19 stycznia w Wengen był trzeci w kombinacji, a 13 marca 2003 roku w Lillehammer był drugi w supergigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to 31. miejsce. Na kolejne pucharowe zwycięstwo musiał zaczekać do 19 grudnia 2003 roku, kiedy w Val Gardena był najlepszy w supergigancie. W pozostałych zawodach sezonu 2003/2004 jeszcze cztery razy plasował się w najlepszej trójce, w tym 22 stycznia 2004 roku w Kitzbühel wygrał bieg zjazdowy. W klasyfikacji generalnej był tym razem ósmy, a w klasyfikacji kombinacji zajął trzecie miejsce za Millerem i Austriakiem Benjaminem Raichem.

W lutym 2005 roku wystartował na mistrzostwach świata w Bormio, jednak nie zdobył medalu. Najlepszy wynik osiągnął w kombinacji, którą ukończył na szóstej pozycji. W Pucharze Świata czterokrotnie stawał na podium: 4 grudnia w Beaver Creek był najlepszy, a 12 grudnia w Val d'Isère drugi w gigancie, 14 stycznia w Wengen zajął drugie miejsce w kombinacji, a 10 marca 2005 roku w Lenzerheide wygrał bieg zjazdowy. Zwycięstwo w Lenzerheide było jego ostatnim pucharowym podium. Sezon 2004/2005 zakończył na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej i drugiej w klasyfikacji kombinacji. Startował także w sezonie 2005/2006, jednak jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w supergigancie wywalczone 29 stycznia 2006 roku w Garmisch-Partenkirchen. Przeważnie jednak plasował się w drugiej lub trzeciej dziesiątce, w efekcie zajął 43. miejsce w klasyfikacji generalnej. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, zajmując czternaste miejsce w zjeździe i supergigancie oraz osiemnaste w gigancie. W marcu 2006 roku zakończył karierę.

W 1999 roku otrzymał tytuł norweskiego sportowca roku. Wielokrotnie zdobywał tytuł mistrza Norwegii: w slalomie w 1992 roku, w zjeździe i kombinacji w 1995 roku oraz w supergigancie w latach 1996, 1998 i 2005. W 2008 roku na krótko powrócił do narciarstwa, zdobywając srebrny medal w zjeździe na mistrzostwach kraju[4].

Po zakończeniu kariery założył firmę produkującą odzież sportową[5]. W 2012 roku Norweg sprzedał prawa do marki Kjus szwajcarskiej firmie LK Internatonal za 56 mln koron norweskich.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 18 lutego 1992 Francja Albertville Gigant 2:06,98 min - Włochy Alberto Tomba
18. 13 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Zjazd 1:45,75 min +1,09 s Stany Zjednoczone Tommy Moe
1.Gold medal.svg 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min - -
12. 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:32,53 min +1,49 s Niemcy Markus Wasmeier
7. 23 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gigant 2:52,46 min +0,77 s Niemcy Markus Wasmeier
DNF 27 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Slalom 2:02,02 min Austria Thomas Stangassinger
2.Silver medal.svg 12 lutego 1998 Japonia Nagano Kombinacja 3:08,06 min +0,59 s Austria Mario Reiter
2.Silver medal.svg 13 lutego 1998 Japonia Nagano Zjazd 1:50,11 min +0,40 s Francja Jean-Luc Crétier
9. 16 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:34,82 min +1,43 s Austria Hermann Maier
8. 19 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:38,51 min +2,14 s Austria Hermann Maier
2.Silver medal.svg 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Zjazd 1:39,13 min +0,22 s Austria Fritz Strobl
5. 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Kombinacja 3:17,56 min +2,24 s Norwegia Kjetil André Aamodt
DNF 16 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Supergigant 1:21,58 min Norwegia Kjetil André Aamodt
3.Bronze medal.svg 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gigant 2:23,28 min +1,04 s Austria Stephan Eberharter
14. 12 lutego 2006 Włochy Turyn Zjazd 1:48,80 min +1,84 s Francja Antoine Dénériaz
DNF 14 lutego 2006 Włochy Turyn Kombinacja 3:09,35 min - Stany Zjednoczone Ted Ligety
14. 18 lutego 2006 Włochy Turyn Supergigant 1:30,65 min +1,14 s Norwegia Kjetil André Aamodt
18. 20 lutego 2006 Włochy Turyn Gigant 2:35,00 min +4,31 s Austria Benjamin Raich

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
10. 22 stycznia 1991 Austria Saalbach Slalom 1:55,38 min +3,05 s Luksemburg Marc Girardelli
25. 23 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:26,73 min  ? Austria Stephan Eberharter
DNF 3 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:29,94 min Austria Rudolf Nierlich
1.Gold medal.svg 8 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 34,22 pkt - -
16. 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:15,36 min +3,81 s Norwegia Kjetil André Aamodt
12. 13 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:40,33 min +1,72 s Norwegia Kjetil André Aamodt
6. 13 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min +0,77 s Norwegia Atle Skårdal
4. 17 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 min +0,47 s Austria Patrick Ortlieb
2.Silver medal.svg 19 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min +0,25 s Luksemburg Marc Girardelli
4. 23 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 1:58,63 min +0,88 s Włochy Alberto Tomba
10. 25 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:42,26 min +2,52 s Włochy Alberto Tomba
2.Silver medal.svg 3 lutego 1997 Włochy Sestriere Supergigant 1:29,68 min +0,21 s Norwegia Atle Skårdal
5. 6 lutego 1997 Włochy Sestriere Kombinacja 3:10,40 min +1,72 s Norwegia Kjetil André Aamodt
2.Silver medal.svg 8 lutego 1997 Włochy Sestriere Zjazd 1:51,11 min +0,07 s Szwajcaria Bruno Kernen
2.Silver medal.svg 12 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:48,23 min +1,12 s Szwajcaria Michael von Grünigen
1.Gold medal.svg 2 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:14,53 min - ex aequo Austria Hermann Maier
2.Silver medal.svg 6 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 1:40,60 min +0,31 s Austria Hermann Maier
2.Silver medal.svg 9 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 2:43,09 min +0,16 s Norwegia Kjetil André Aamodt
1.Gold medal.svg 12 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:19,31 min
2.Silver medal.svg 14 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:42,12 min +0,11 s Finlandia Kalle Palander
4. 31 stycznia 2001 Austria Sankt Anton Supergigant 1:21,46 min +0,27 s Stany Zjednoczone Daron Rahlves
DNF 5 lutego 2001 Austria Sankt Anton Kombinacja 2:58,25 min Norwegia Kjetil André Aamodt
DNS 7 lutego 2001 Austria Sankt Anton Zjazd 1:38,74 min Austria Hannes Trinkl
7. 8 lutego 2001 Austria Sankt Anton Gigant 2:23,80 min +1,21 s Szwajcaria Michael von Grünigen
9. 2 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:38,80 min +1,24 s Austria Stephan Eberharter
2.Silver medal.svg 6 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Kombinacja 3:18,41 min +0,07 s Stany Zjednoczone Bode Miller
13. 8 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:43,54 min +1,88 s Austria Michael Walchhofer
DNS2 12 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min - Stany Zjednoczone Bode Miller
11. 29 stycznia 2005 Włochy Bormio Supergigant 1:27,55 min +1,76 s Stany Zjednoczone Bode Miller
6. 3 lutego 2005 Włochy Bormio Kombinacja 3:19,10 min +2,24 s Austria Benjamin Raich
33. 5 lutego 2005 Włochy Bormio Zjazd 1:56,22 min +3,87 s Stany Zjednoczone Bode Miller
DNF1 9 lutego 2005 Włochy Bormio Gigant 2:50,41 min Austria Hermann Maier

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 27 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Zjazd 1:33,15 min +1,27 s Niemcy Zachodnie Kaspar Gilgenrainer
6. 28 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Supergigant 1:35,26 min +1,35 s Stany Zjednoczone Jeremy Nobis
9. 5 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Zjazd 1:28,93 min +1,14 s Kanada Ed Podivinsky
37. 6 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Supergigant 1:17,59 min +4,52 s Stany Zjednoczone Tommy Moe
37. 7 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Gigant 2:17,20 min +10,60 s Stany Zjednoczone Jeremy Nobis
21. 8 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Slalom 1:39,32 min +6,20 s Włochy Sergio Bergamelli
2.Silver medal.svg 21 marca 1990 Szwajcaria Zinal Zjazd 1:19,42 min +0,34 s Norwegia Kjetil André Aamodt
3.Bronze medal.svg 22 marca 1990 Szwajcaria Zinal Supergigant 1:24,30 min +1,16 s Norwegia Kjetil André Aamodt
1.Gold medal.svg 24 marca 1990 Szwajcaria Zinal Gigant 2:20,38 min - -
3.Bronze medal.svg 25 marca 1990 Szwajcaria Zinal Slalom 1:28,15 min +0,46 s Włochy Luigi Tacchini
2.Silver medal.svg 25 marca 1990 Szwajcaria Zinal Kombinacja  ?  ? Norwegia Kjetil André Aamodt

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Austria Kitzbühel16 stycznia 1994 (kombinacja)
  2. Stany Zjednoczone Vail2 grudnia 1995 (supergigant)
  3. Słowenia Kranjska Gora21 grudnia 1995 (gigant)
  4. Włochy Bormio29 grudnia 1995 (zjazd)
  5. Norwegia Kvitfjell6 marca 1996 (zjazd)
  6. Austria Kitzbühel26 stycznia 1997 (kombinacja)
  7. Norwegia Kvitfjell2 marca 1997 (zjazd)
  8. Francja Val d'Isère12 grudnia 1998 (zjazd)
  9. Włochy Val Gardena18 grudnia 1998 (zjazd)
  10. Szwajcaria Wengen16 stycznia 1999 (zjazd)
  11. Szwajcaria Wengen17 stycznia 1999 (kombinacja)
  12. Austria Kitzbühel22 stycznia 1999 (zjazd)
  13. Hiszpania Sierra Nevada10 marca 1999 (zjazd)
  14. Austria Kitzbühel21 stycznia 2001 (kombinacja)
  15. Włochy Val Gardena19 grudnia 2003 (supergigant)
  16. Austria Kitzbühel22 stycznia 2004 (zjazd)
  17. Stany Zjednoczone Beaver Creek4 grudnia 2004 (gigant)
  18. Szwajcaria Lenzerheide10 marca 2005 (zjazd)
  • 18 zwycięstw (10 zjazdów, 4 kombinacje, 2 giganty i 2 supergiganty)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowa Zelandia Mt. Hutt9 sierpnia 1990 (gigant) – 2. miejsce
  2. Austria Kitzbühel13 stycznia 1991 (kombinacja) – 2. miejsce
  3. Słowenia Kranjska Gora20 grudnia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  4. Szwajcaria Veysonnaz19 stycznia 1993 (gigant) – 3. miejsce
  5. Francja Chamonix30 stycznia 1994 (kombinacja) – 2. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Vail17 marca 1994 (supergigant) – 2. miejsce
  7. Szwajcaria Wengen11 stycznia 1995 (kombinacja) – 2. miejsce
  8. Kanada Whistler25 lutego 1995 (zjazd) – 2. miejsce
  9. Włochy Bormio15 marca 1995 (zjazd) – 3. miejsce
  10. Francja Tignes12 listopada 1995 (gigant) – 2. miejsce
  11. Stany Zjednoczone Vail17 listopada 1995 (gigant) – 2. miejsce
  12. Stany Zjednoczone Park City25 listopada 1995 (gigant) – 2. miejsce
  13. Stany Zjednoczone Vail1 grudnia 1995 (zjazd) – 2. miejsce
  14. Francja Val d'Isère10 grudnia 1995 (supergigant) – 2. miejsce
  15. Norwegia Kvitfjell7 marca 1996 (supergigant) – 3. miejsce
  16. Niemcy Garmisch-Partenkirchen23 lutego 1997 (supergigant) – 3. miejsce
  17. Norwegia Kvitfjell2 marca 1997 (supergigant) – 3. miejsce
  18. Stany Zjednoczone Beaver Creek4 grudnia 1997 (zjazd) – 3. miejsce
  19. Włochy Bormio30 grudnia 1997 (zjazd) – 3. miejsce
  20. Niemcy Garmisch-Partenkirchen1 lutego 1998 (supergigant) – 3. miejsce
  21. Norwegia Kvitfjell7 marca 1998 (zjazd) – 3. miejsce
  22. Francja Val d'Isère13 grudnia 1998 (supergigant) – 3. miejsce
  23. Włochy Val Gardena19 grudnia 1998 (zjazd) – 2. miejsce
  24. Szwajcaria Wengen17 stycznia 1999 (slalom) – 3. miejsce
  25. Austria Kitzbühel24 stycznia 1999 (kombinacja) – 2. miejsce
  26. Norwegia Kvitfjell6 marca 1999 (zjazd) – 2. miejsce
  27. Stany Zjednoczone Vail28 listopada 1999 (supergigant) – 3. miejsce
  28. Stany Zjednoczone Park City17 listopada 2000 (gigant) – 2. miejsce
  29. Kanada Lake Louise25 listopada 2000 (zjazd) – 3. miejsce
  30. Kanada Lake Louise26 listopada 2000 (supergigant) – 2. miejsce
  31. Stany Zjednoczone Vail2 grudnia 2000 (zjazd) – 2. miejsce
  32. Norwegia Kvitfjell2 marca 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  33. Włochy Val Gardena14 grudnia 2001 (zjazd) – 2. miejsce
  34. Szwajcaria Wengen13 stycznia 2002 (kombinacja) – 3. miejsce
  35. Austria Kitzbühel20 stycznia 2002 (kombinacja) – 2. miejsce
  36. Szwajcaria Wengen19 stycznia 2003 (kombinacja) – 3. miejsce
  37. Norwegia Lillehammer13 marca 2003 (supergigant) – 2. miejsce
  38. Francja Chamonix10 stycznia 2004 (zjazd) – 2. miejsce
  39. Francja Chamonix11 stycznia 2004 (kombinacja) – 3. miejsce
  40. Austria Kitzbühel25 stycznia 2004 (kombinacja) – 3. miejsce
  41. Francja Val d'Isère12 grudnia 2004 (gigant) – 2. miejsce
  42. Szwajcaria Wengen14 stycznia 2005 (kombinacja) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy