Kjetil André Aamodt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kjetil André Aamodt
Kjetil André Aamodt
Data i miejsce urodzenia 2 września 1971
Oslo, Norwegia
Klub Nordstrand IF
Debiut w PŚ 23.11 1989, Park City (15. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 23.11 1989, Park City (15. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 8.03 1992, Panorama
(2. miejsce – super G)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 15.03 1992, Aspen
(Super G)
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kjetil André Aamodt (ur. 2 września 1971 w Oslo) – norweski narciarz alpejski, wielokrotny medalista igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata seniorów i juniorów oraz zdobywca Pucharu Świata. Jeden z najbardziej wszechstronnych i utytułowanych zawodników w historii dyscypliny. Wygrywał zawody Pucharu Świata we wszystkich pięciu konkurencjach: biegu zjazdowym, supergigancie, slalomie, slalomie gigancie oraz kombinacji.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Kjetil André Aamodt pojawił się w 1987 roku, podczas mistrzostw świata juniorów w Sälen. Zajął tam 22. miejsce w slalomie i 38. miejsce w slalomie gigancie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Madonna di Campiglio jego najlepszym wynikiem było jedenaste miejsce w kombinacji. Startował także na MŚJ w Aleyska w 1989 roku, zajmując między innymi piąte miejsce w gigancie i dziesiąte w supergigancie. Największe sukcesy w tej kategorii wiekowej osiągnął jednak na mistrzostwach świata juniorów w Zinal, gdzie zdobywał medale we wszystkich konkurencjach. Norweg był tam najlepszy w zjeździe, supergigancie i kombinacji, a w slalomie i slalomie gigancie zajmował drugie miejsce.

W międzyczasie zadebiutował w zawodach Pucharu Świata, zajmując 23 listopada 1989 roku w Park City piętnaste miejsce w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1989/1990 punktował jeszcze kilkukrotnie, najlepszy wynik osiągając 10 marca 1990 roku w Hemsedal, gdzie był piąty w supergigancie. W efekcie zajął 39. miejsce w klasyfikacji generalnej. Podobne wyniki uzyskiwał w kolejnym sezonie, punktował jednak częściej, co dało mu 17. pozycję w klasyfikacji końcowej. Najlepszy wynik w zawodach pucharowych osiągnął 6 stycznia 1991 roku w Garmisch-Partenkirchen, gdzie był piąty w supergigancie. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, gdzie zdobył swój pierwszy medal w rywalizacji seniorów. W supergigancie zajął drugie miejsce, rozdzielając na podium Austriaka Stephana Eberhartera i Francuza Francka Piccarda. Medal zdobył jeszcze zanim udało mu się wywalczyć podium w Pucharze Świata. Na tych samych mistrzostwach zajął także dwunaste miejsce w slalomie, a rywalizacji w gigancie nie ukończył.

Na podium zawodów PŚ po raz pierwszy stanął 8 marca 1992 roku w Panoramie, gdzie był drugi w supergigancie, plasując się za Güntherem Maderem z Austrii. W kolejnych zawodach sezonu 1991/1992 na podium stawał jeszcze dwukrotnie: 15 marca w Aspen zwyciężył w tej samej konkurencji, a 20 marca 1992 roku w Crans-Montana był drugi w gigancie. W pierwszej dziesiątce zawodów plasował się jeszcze cztery razy, zajmując ostatecznie trzynaste miejsce w klasyfikacji generalnej i piąte w klasyfikacji supergiganta. W lutym 1992 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, zdobywając dwa medale. Olimpijskie starty zaczął od zajęcia 26. miejsca w zjeździe. Siedem dni później zwyciężył w supergigancie, wyprzedzając bezpośrednio reprezentującego Luksemburg Marka Girardellego i swego rodaka, Jana Einara Thorsena. Następnie zajął trzecie miejsce w gigancie, w którym lepsi byli tylko Włoch Alberto Tomba i Marc Girardelli. Aamodt wystąpił także w slalomie, w którym po pierwszym przejeździe był dwudziesty. Podczas drugiego przejazdu wypadł z trasy i nie ukończył zawodów. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Morioce Norweg był najlepszy w slalomie i gigancie. Zdobył także srebrny medal w kombinacji, przegrywając o 1,87 pkt ze swym rodakiem, Lasse Kjusem oraz wyprzedzając Girardellego o 0,18 pkt. Aamodt po zjeździe plasował się dopiero na czternastej pozycji, jednak w slalomie uzyskał najlepszy czas i awansował do pierwszej trójki. W zawodach pucharowych sezonu 1992/1993 dziewięciokrotnie stawał na podium, przy czym sześć razy zwyciężał: 28 listopada w Sestriere, 23 marca w Oppdal i 27 marca w Åre był najlepszy w gigancie, a 7 marca w Aspen, 21 marca w Kvitfjell i 26 marca w Åre wygrywał supergiganta. W klasyfikacji generalnej był drugi za Girardellim, a w klasyfikacjach giganta i supergiganta zdobywał Małą Kryształową Kulę. Był ponadto trzeci w klasyfikacji kombinacji, za Girardellim i Maderem.

Aamodt w 2000 roku

Największy sukces w Puchar Świata osiągnął w sezonie 1993/1994, kiedy zdobył Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na podium znalazł się osiem razy, w tym czterokrotnie zwyciężał: 11 stycznia w Hinterstoder i 19 marca w Vail w gigancie, 29 stycznia w Chamonix w zjeździe, a dzień później w tej samej miejscowości wygrał kombinację. Uzyskane wyniki dały mu zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji oraz drugie miejsce w klasyfikacji giganta, w której lepszy był tylko Austriak Christian Mayer. W 1994 roku wystąpił również na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, zdobywając trzy medale. Najpierw był drugi w zjeździe, przegrywając tylko z Tommym Moe z USA o 0,04 sekundy. Następnie zdobył srebro w kombinacji, zajmując szóste miejsce w zjeździe i dziewiąte w slalomie. Na podium rozdzielił dwóch rodaków: Lasse Kjusa i Haralda Stranda Nilsena. Był to trzeci przypadek w olimpijskiej historii narciarstwa alpejskiego, w którym całe podium zajęli zawodnicy z jednego kraju (na ZIO 1956 dokonali tego Austriacy w gigancie, a na ZIO 1964 Austriaczki w zjeździe). Dwa dni później zdobył brązowy medal w supergigancie, ulegając tylko Niemcowi Markusowi Wasmeierowi i Tommy’emu Moe. Na tych samych igrzyskach Aamodt był także dwunasty w gigancie oraz slalomie, którego nie ukończył, chociaż prowadził po pierwszym przejeździe.

W sezonach 1994/1995 i 1995/1996 spadł z podium klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Łącznie cztery razy znalazł się na podium, jedyne zwycięstwo odnosząc 7 marca 1996 roku w Kvitfjell, gdzie był najlepszy w supergigancie. Nie znalazł się także w najlepszej trójce w żadnej z klasyfikacji, choć w sezonie 1994/1995 był czwarty w klasyfikacjach giganta i kombinacji. W lutym 1996 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie wywalczył brązowy medal w supergigancie. W konkurencji tej lepsi okazali się jedynie kolejny Norweg, Atle Skårdal oraz Patrik Järbyn ze Szwecji. Był to jego jedyny medal na tych mistrzostwach, poza tym jego najlepszym wynikami były szóste miejsce w kombinacji oraz ósme w slalomie.

Kolejny sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, gdzie zwyciężył w kombinacji. Zarówno w zjeździe do kombinacji, jak i slalomie uzyskał drugie czasy, wystarczyło to jednak do zwycięstwa o 0,26 sekundy przed Bruno Kernenem ze Szwajcarii i o 1,29 sekundy przed Austriakiem Mario Reiterem. Norweg był tam też szósty w gigancie, ósmy w supergigancie i dziewiąty w zjeździe. Wysokie miejsca zajmował także zawodach PŚ. Tylko w jednym starcie nie zdobył żadnych punktów, a na podium stanął sześć razy. Zwyciężył tylko raz: 14 stycznia 1997 rok uw Adelboden był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to drugie miejsce za Francuzem Lukiem Alphandem. Drugi był także w klasyfikacji giganta (wygrał Szwajcar Michael von Grünigen), a w klasyfikacji kombinacji zwyciężył. Sezon 1997/1998 rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w slalomie równoległym 24 października 1997 roku w Tignes, jednak w kolejnych startach tylko dwukrotnie zmieścił się w najlepszej trójce: 20 listopada w Park City był drugi w gigancie, a 25 stycznia 1998 roku w Kitzbühel był najlepszy w kombinacji. W klasyfikacji końcowej był tym razem czwarty, a w klasyfikacji kombinacji zajął drugie miejsce za Wernerem Franzem z Austrii. W lutym 1998 roku startował na igrzyskach olimpijskich w Nagano, lecz nie zdobył żadnego medalu. Była to pierwsza duża międzynarodowa impreza, na której Aamodt nie stanął na podium w żadnej z konkurencji. Najlepszy wynik uzyskał w supergigancie, który zakończył na piątej pozycji. Był także trzynasty w zjeździe, a rywalizacji w kombinacji i slalomie gigancie nie ukończył.

Zarówno sezon 1998/1999, jak i sezon 1999/2000 Norweg ukończył na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej. W 1999 roku zwyciężył Lasse Kjus, a rok później najlepszy był Austriak Hermann Maier. W tym czasie Aamodt łącznie szesnaście razy stawał na podium, odnosząc cztery zwycięstwa: 24 stycznia 1999 roku w Kitzbühel, 9 stycznia w Chamonix i 23 stycznia 2000 roku w Kitzbühel był najlepszy w kombinacji, a 16 stycznia 2000 roku w Wengen zwyciężył w slalomie. W obu sezonach zwyciężał w klasyfikacji kombinacji, a w sezonie 1999/2000 najlepszy był także w klasyfikacji slalomu. W lutym 1999 roku zdobył dwa medale podczas mistrzostw świata w Vail. W kombinacji okazał się najlepszy, uzyskując drugi czas w zjeździe i trzeci czas slalomu. Na podium wyprzedził Kjusa o 0,16 sekundy i Paula Accolę ze Szwajcarii o 0,53 sekundy. Trzy dni wcześniej wywalczył brąz w zjeździe, plasując się za Maierem i Kjusem.

Dwa medale wywalczył także na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Sankt Anton. Najpierw obronił tytuł mistrza świata w kombinacji, uzyskując czwarty czas zjazdu i najlepszy czas w slalomie. Dwa dni później zdobył srebrny medal w gigancie, rozdzielając na podium Szwajcara Michaela von Grünigena i Francuza Frédérica Covili. Na tych samych mistrzostwach był też między innymi siódmy w slalomie. W zawodach Pucharu Świata prezentował się słabiej niż w poprzednich sezonach, tylko dwukrotnie plasując się na podium i nie odnosząc żadnego zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej sezonu 2000/2001 był siódmy, a w poszczególnych konkurencjach najlepszy wynik uzyskał w kombinacji, w której był trzeci. W kolejnym sezonie na podium stawał czterokrotnie, w tym 13 stycznia w Wengen i 20 stycznia 2002 roku w Kitzbühel wygrywał kombinację. W klasyfikacji po raz kolejny zajął drugie miejsce, tym razem ulegając Austriakowi Stephanowi Eberharterowi. Zwyciężył ponadto w klasyfikacji kombinacji, a w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta był szósty. Igrzyska olimpijskie w Salt Lake City w 2002 roku przyniosły mu kolejne złote medale. Norweg zwyciężył w kombinacji oraz, drugi raz w karierze, w supergigancie. Był też między innymi czwarty w zjeździe, przegrywając walkę o medal z Eberharterem o 0,37 sekundy.

Ostatnie zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata odniósł 19 stycznia 2003 roku w Wengen, gdzie był najlepszy w kombinacji. Na podium stawał także 30 listopada 2002 roku w Lake Louise, 25 stycznia 2003 roku w Kitzbühel (3. miejsce w zjeździe) i 14 stycznia 2003 roku w Adelboden (3. miejsce w gigancie), a w czołowej dziesiątce znalazł się łącznie 18 razy. Pozwoliło mu to na zajęcie czwartego miejsca w klasyfikacji generalnej i klasyfikacji supergiganta oraz drugie w klasyfikacji kombinacji. W lutym 2003 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie zdobył srebro w zjeździe. Pierwsze miejsce w tej konkurencji wywalczył Michael Walchhofer, a trzeci był Szwajcar Bruno Kernen. Aamodt zdobył także brązowy medal w kombinacji, przegrywając tylko z Bode Millerem z USA o 0,13 s i Lasse Kjusem o 0,06 s. W październiku 2003 roku Norweg złamał kostkę podczas treningu przed zawodami w Sölden, w wyniku czego stracił cały sezon 2003/2004[1].

Do rywalizacji powrócił w sezonie 2004/2005, jednak prezentował słabszą formę niż w poprzednich latach. W klasyfikacji generalnej zajął dopiero 26. miejsce, co było najsłabszym wynikiem od sezonu 1989/1990. Ani razu nie stanął na podium, jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce wywalczone w trzech różnych konkurencjach. Znalazł się w kadrze Norwegii na mistrzostwa świata w Bormio w 2005 roku, jednak nie zdobył medalu. Najlepszy wynik uzyskał w slalomie, który ukończył na czternastej pozycji. Sezon 2005/2006 rozpoczął od giganta w Sölden, w którym nie zakwalifikował się do drugiego przejazdu. Jednak już w swoim drugim występie tego sezonu, 26 listopada 2005 roku w Lake Louise był drugi w zjeździe. W kolejnych zawodach wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce i dwukrotnie stawał na podium: 13 stycznia w Wengen był drugi w superkombinacji, a 29 stycznia 2006 roku w Garmisch-Partenkirchen był trzeci w supergigancie. Podium w Ga-Pa było ostatnim w zawodach PŚ w jego karierze. W klasyfikacji generalnej był ostatecznie ósmy, w klasyfikacjach superkombinacji i supergiganta był piąty, a w klasyfikacji zjazdu zajął szóste miejsce. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, dla Aamodta był to piąty występ olimpijski z rzędu. Norweg zwyciężył tam w supergigancie, zostając pierwszym alpejczykiem w historii, który zdobył cztery złote medale olimpijskie i jedynym, który trzykrotnie wygrywał supergiganta na igrzyskach. Zajął tam również czwarte miejsce w zjeździe, przegrywjąc walkę o podium z Bruno Kernenem o 0,06 sekundy.

Na początku stycznia 2007 roku ogłosił zakończenie kariery sportowej. Do decyzji Aamodta przyczyniła się poważna kontuzja kolana odniesiona w 2006 roku[2].

W sierpniu 2003 roku Norwegowi skradziono 19 medali, w tym mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich, z sejfu w domu jego ojca. W 2007 roku zostały jednak zwrócone właścicielowi, z pomocą kilku anonimowych pośredników[3].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
26. 9 lutego 1992 Francja Albertville Zjazd 1:50,37 min +3,87 s Austria Patrick Ortlieb
1.Gold medal.svg 16 lutego 1992 Francja Albertville Supergigant 1:13,04 min
3.Bronze medal.svg 18 lutego 1992 Francja Albertville Gigant 2:06,98 min +0,84 s Włochy Alberto Tomba
DNF 22 lutego 1992 Francja Albertville Slalom 1:44,39 min Norwegia Finn Christian Jagge
2.Silver medal.svg 13 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Zjazd 1:45,75 min +0,04 s Stany Zjednoczone Tommy Moe
2.Silver medal.svg 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min +1,02 s Norwegia Lasse Kjus
3.Bronze medal.svg 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:32,53 min +0,40 s Niemcy Markus Wasmeier
12. 23 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gigant 2:52,46 min +1,45 s Niemcy Markus Wasmeier
DNF 27 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Slalom 2:02,02 min Austria Thomas Stangassinger
DNF 12 lutego 1998 Japonia Nagano Kombinacja 3:08,06 min Austria Mario Reiter
13. 13 lutego 1998 Japonia Nagano Zjazd 1:50,11 min +1,61 s Francja Jean-Luc Crétier
5. 16 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:34,82 min +0,85 s Austria Hermann Maier
DNF 19 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:38,51 min Austria Hermann Maier
4. 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Zjazd 1:39,13 min +0,65 s Austria Fritz Strobl
1.Gold medal.svg 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Kombinacja 3:17,56 min
1.Gold medal.svg 16 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Supergigant 1:21,58 min
7. 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gigant 2:23,28 min +1,34 s Austria Stephan Eberharter
6. 23 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Slalom 2:23,28 min +1,34 s Francja Jean-Pierre Vidal
4. 12 lutego 2006 Włochy Turyn Zjazd 1:48,80 min +0,08 s Francja Antoine Dénériaz
1.Gold medal.svg 18 lutego 2006 Włochy Turyn Supergigant 1:30,65 min

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
12. 22 stycznia 1991 Austria Saalbach Slalom 1:55,38 min +4,05 s Luksemburg Marc Girardelli
2.Silver medal.svg 23 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:26,73 min +1,54 s Austria Stephan Eberharter
DNF 3 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:29,94 min Austria Rudolf Nierlich
2.Silver medal.svg 8 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 34,22 pkt +1,87 s Norwegia Lasse Kjus
1.Gold medal.svg 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:15,36 min
1.Gold medal.svg 13 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:40,33 min
3.Bronze medal.svg 13 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min +0,31 s Norwegia Atle Skårdal
27. 17 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 min +3,46 s Austria Patrick Ortlieb
6. 19 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min +2,34 s Luksemburg Marc Girardelli
11. 23 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 1:58,63 min +3,63 s Włochy Alberto Tomba
8. 25 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:42,26 min +1,81 s Włochy Alberto Tomba
8. 3 lutego 1997 Włochy Sestriere Supergigant 1:29,68 min +0,70 s Norwegia Atle Skårdal
1.Gold medal.svg 6 lutego 1997 Włochy Sestriere Kombinacja 3:10,40 min
9. 8 lutego 1997 Włochy Sestriere Zjazd 1:51,11 min +1,17 s Szwajcaria Bruno Kernen
6. 12 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:48,23 min +1,94 s Szwajcaria Michael von Grünigen
DNF2 15 lutego 1997 Włochy Sestriere Slalom 1:51,70 min Norwegia Tom Stiansen
9. 2 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:14,53 min +0,85 s Austria Hermann Maier
Norwegia Lasse Kjus
3.Bronze medal.svg 6 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 1:40,60 min +0,57 s Austria Hermann Maier
1.Gold medal.svg 9 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 2:43,09 min
DNF2 12 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:19,31 min Norwegia Lasse Kjus
7. 14 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Slalom 1:42,12 min +0,79 s Finlandia Kalle Palander
18. 31 stycznia 2001 Austria Sankt Anton Supergigant 1:21,46 min +1,88 s Stany Zjednoczone Daron Rahlves
1.Gold medal.svg 5 lutego 2001 Austria Sankt Anton Kombinacja 2:58,25 min
DNS 7 lutego 2001 Austria Sankt Anton Zjazd 1:38,74 min Austria Hannes Trinkl
2.Silver medal.svg 8 lutego 2001 Austria Sankt Anton Gigant 2:23,80 min +0,35 s Szwajcaria Michael von Grünigen
7. 10 lutego 2001 Austria Sankt Anton Slalom 1:39,66 min +1,28 s Austria Mario Matt
5. 2 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:38,80 min +0,95 s Austria Stephan Eberharter
3.Bronze medal.svg 6 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Kombinacja 3:18,41 min +0,14 s Stany Zjednoczone Bode Miller
2.Silver medal.svg 8 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:43,54 min +0,51 s Austria Michael Walchhofer
24. 12 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min +2,32 s Stany Zjednoczone Bode Miller
9. 16 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 1:40,66 min +1,61 s Chorwacja Ivica Kostelić
22. 29 stycznia 2005 Włochy Bormio Supergigant 1:27,55 min +2,41 s Stany Zjednoczone Bode Miller
DSQ 3 lutego 2005 Włochy Bormio Kombinacja 3:19,10 min Austria Benjamin Raich
23. 5 lutego 2005 Włochy Bormio Zjazd 1:56,22 min +2,09 s Stany Zjednoczone Bode Miller
14. 12 lutego 2005 Włochy Bormio Slalom 1:41,34 min +2,72 s Austria Benjamin Raich

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
22. 21 marca 1987 Szwecja Sälen Slalom 1:50,95 min +9,21 s Włochy Roger Pramotton
38. 22 marca 1987 Szwecja Sälen Gigant 2:31,70 min +6,02 s Szwajcaria Thomas Wolf
12. 27 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Zjazd 1:33,15 min +1,47 s Niemcy Zachodnie Kaspar Gilgenrainer
32. 29 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Gigant 2:05,55 min +2,73 s Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Gregor Grilc
11. 30 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Kombinacja  ?  ? Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kostantin Christiakow
24. 30 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Slalom 1:42,30 min +6,14 s Bułgaria Stefan Szałamanow
15. 5 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Zjazd 1:28,93 min +1,72 s Kanada Ed Podivinsky
10. 6 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Supergigant 1:17,59 min +1,97 s Stany Zjednoczone Tommy Moe
5. 7 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Gigant 2:17,20 min +2,11 s Stany Zjednoczone Jeremy Nobis
1.Gold medal.svg 21 marca 1990 Szwajcaria Zinal Zjazd 1:19,42 min
1.Gold medal.svg 22 marca 1990 Szwajcaria Zinal Supergigant 1:24,30 min
2.Silver medal.svg 24 marca 1990 Szwajcaria Zinal Gigant 2:20,38 min +0,25 s Norwegia Lasse Kjus
2.Silver medal.svg 25 marca 1990 Szwajcaria Zinal Slalom 1:28,15 min +0,42 s Włochy Luigi Tacchini
1.Gold medal.svg 25 marca 1990 Szwajcaria Zinal Kombinacja  ?

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Stany Zjednoczone Aspen – 15 marca 1992 (supergigant)
  2. Włochy Sestriere – 28 listopada 1992 (gigant)
  3. Stany Zjednoczone Aspen – 7 marca 1993 (supergigant)
  4. Norwegia Kvitfjell – 21 marca 1993 (supergigant)
  5. Norwegia Oppdal – 23 marca 1993 (gigant)
  6. Szwecja Åre – 26 marca 1993 (supergigant)
  7. Szwecja Åre – 27 marca 1993 (gigant)
  8. Austria Hinterstoder – 11 stycznia 1994 (gigant)
  9. Francja Chamonix – 29 stycznia 1994 (zjazd)
  10. Francja Chamonix – 30 stycznia 1994 (kombinacja)
  11. Stany Zjednoczone Vail – 19 marca 1994 (gigant)
  12. Norwegia Kvitfjell – 7 marca 1996 (supergigant)
  13. Szwajcaria Adelboden – 14 stycznia 1997 (gigant)
  14. Austria Kitzbühel – 25 stycznia 1998 (kombinacja)
  15. Austria Kitzbühel – 24 stycznia 1999 (kombinacja)
  16. Francja Chamonix – 9 stycznia 2000 (kombinacja)
  17. Szwajcaria Wengen – 16 stycznia 2000 (slalom)
  18. Austria Kitzbühel – 23 stycznia 2000 (kombinacja)
  19. Szwajcaria Wengen – 13 stycznia 2002 (kombinacja)
  20. Austria Kitzbühel – 20 stycznia 2002 (kombinacja)
  21. Szwajcaria Wengen – 19 stycznia 2003 (kombinacja)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Kanada Panorama8 marca 1992 (supergigant) – 2. miejsce
  2. Szwajcaria Crans-Montana20 marca 1992 (gigant) – 2. miejsce
  3. Austria Bad Kleinkirchheim22 grudnia 1992 (supergigant) – 3. miejsce
  4. Niemcy Garmisch-Partenkirchen9 stycznia 1993 (slalom) – 2. miejsce
  5. Szwecja Åre28 marca 1993 (slalom) – 2. miejsce
  6. Austria Sölden30 października 1993 (gigant) – 3. miejsce
  7. Stany Zjednoczone Park City27 listopada 1993 (gigant) – 3. miejsce
  8. Francja Val d'Isère12 grudnia 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  9. Austria Kitzbühel16 stycznia 1994 (kombinacja) – 2. miejsce
  10. Francja Tignes3 grudnia 1994 (gigant) – 3. miejsce
  11. Francja Val d'Isère18 grudnia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  12. Szwajcaria Veysonnaz21 stycznia 1996 (kombinacja) – 3. miejsce
  13. Austria Sölden27 października 1996 (gigant) – 3. miejsce
  14. Stany Zjednoczone Park City24 listopada 1996 (slalom) – 3. miejsce
  15. Słowenia Kranjska Gora5 stycznia 1997 (gigant) – 3. miejsce
  16. Francja Chamonix12 stycznia 1997 (kombinacja) – 2. miejsce
  17. Austria Kitzbühel26 stycznia 1997 (kombinacja) – 2. miejsce
  18. Francja Tignes24 października 1997 (slalom równoległy) – 2. miejsce
  19. Stany Zjednoczone Park City20 listopada 1997 (gigant) – 2. miejsce
  20. Austria Schladming7 stycznia 1999 (slalom) – 3. miejsce
  21. Szwajcaria Adelboden12 stycznia 1999 (gigant) – 2. miejsce
  22. Szwajcaria Wengen17 stycznia 1999 (kombinacja) – 2. miejsce
  23. Austria Kitzbühel22 stycznia 1999 (zjazd) – 2. miejsce
  24. Niemcy Ofterschwang28 lutego 1999 (slalom) – 3. miejsce
  25. Norwegia Kvitfjell5 marca 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  26. Hiszpania Sierra Nevada13 marca 1999 (slalom) – 2. miejsce
  27. Francja Tignes31 października 1999 (gigant) – 3. miejsce
  28. Stany Zjednoczone Vail23 listopada 1999 (slalom) – 3. miejsce
  29. Francja Chamonix9 stycznia 2000 (slalom) – 2. miejsce
  30. Niemcy Todtnau6 lutego 2000 (slalom) – 2. miejsce
  31. Szwajcaria Adelboden20 lutego 2000 (slalom) – 2. miejsce
  32. Stany Zjednoczone Park City19 listopada 2000 (slalom) – 3. miejsce
  33. Austria Kitzbühel21 stycznia 2001 (kombinacja) – 3. miejsce
  34. Włochy Val Gardena15 grudnia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  35. Austria Kitzbühel19 stycznia 2002 (zjazd) – 3. miejsce
  36. Kanada Lake Louise30 listopada 2002 (zjazd) – 3. miejsce
  37. Szwajcaria Adelboden14 stycznia 2003 (gigant) – 3. miejsce
  38. Austria Kitzbühel25 stycznia 2003 (zjazd) – 3. miejsce
  39. Kanada Lake Louise26 listopada 2005 (zjazd) – 2. miejsce
  40. Szwajcaria Wengen13 stycznia 2006 (superkombinacja) – 2. miejsce
  41. Niemcy Garmisch-Partenkirchen29 stycznia 2006 (supergigant) – 3. miejsce

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]