2 Gwardyjska Dywizja Strzelecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2 Gwardyjska Dywizja Strzelecka
2-я гвардейская стрелковая дивизия
Ilustracja
Emblemat jednostek Gwardyjskich
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 18 września 1941
Rozformowanie 29 grudnia 1953
Nazwa wyróżniająca Tamańska
Tradycje
Nadanie sztandaru 28 stycznia 1942
Rodowód 127 Dywizja Strzelecka
Kontynuacja 2 Gwardyjska Tamańska Dywizja Zmechanizowana (od 1964)
Działania zbrojne
II wojna światowa (front wschodni)
Organizacja
Numer в/ч пп 23626
Formacja Armia Czerwona
Rodzaj wojsk piechota i artyleria
Odznaczenia
Order of Red Banner.svg Order of Suvorov 2nd class.png

2 Gwardyjska Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny (dywizja) Armii Czerwonej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Decyzją Ludowego Komisarza Obrony №308, 127 Dywizja Strzelecka za zasługi w bitwie pod Smoleńskiem otrzymała miano gwardyjskiej, jako 2 Gwardyjska Dywizja Strzelecka[1].

28 stycznia 1942 komisarz M. P. Małanin w imieniu Rady Najwyższej ZSRR przekazał żołnierzom 2GwDS Sztandar Gwardii[2]. Następnego dnia dywizja została skierowana pod Rostów nad Donem. Wobec niemieckiej ofensywy Fall Blau broniła Nalczyku i Piatigorska, walcząc nad rzeką Baksan. Po przejściu do kontrofensywy, w 1943 odbiła Jessentuki i Czerkiesk. Wzięła udział w ofensywie na półwysep tamański, za co zyskała honorowy tytuł dywizji tamańskiej, oraz w desancie na Krym wyładowana na północ od miasta Kercz przez marynarzy Flotylli Azowskiej[3].

W maju 1944 włączona w skład 2 Gwardyjskiej Armii pod Dorogobużem. Wzięła udział w Operacji „Bagration” (białoruskiej) uderzając na kierunku litewskim. Do kwietnia 1945 angażowała się w starcia z niemieckimi jednostkami na wybrzeżu bałtyckim. Wojnę zakończyła w Primorsku (lit. Žuvininkai, niem. Fischhausen).

Jesienią 1945 wycofana do Moskwy, w maju 1946 brała udział w defiladzie na Placu Czerwonym[4].

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

2GwDS dowodzili kolejno:

Nazwisko, imię Ranga Okres
Akimienko, Adrian Zacharowicz pułkownik 18.09.1941 — 13.02.1942
Niewierow, Konstantin Pawłowicz pułkownik 14.02.1942 — 14.08.1942
Zacharow, Fiodor Wasiljewicz generał-major 15.08.1942 — 13.10.1943
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Turczinski, Adam Pietrowicz generał-major 14.10.1943 — 24.03.1944
Samochwałow, Nikita Siergiejewicz pułkownik 25.03.1944 — 10.02.1945
Maksimowicz, Iosif Antonowicz generał-major 11.02.1945 — 05.1945
Gogolicyn, Gieorgij Aleksiejewicz generał-major 10.1945 — 04.1946
Michajłow, Dienis Wasiljewicz generał-major 04.1946 — 02.1947
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Komarow, Władimir Nikołajewicz generał-major 02.1947 — 1950

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]