24 Dywizja Strzelecka (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 24 Dywizji Strzeleckiej ACz. Zobacz też: 24 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 24.
24 Dywizja Strzelców
24-я стрелковая Самаро-Ульяновская Бердичевская Железная дважды Краснознаменная орденов Суворова и Богдана Хмельницкого дивизия
ilustracja
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 26 lipca 1918

1 stycznia 1942

Rozformowanie 1941, 1945
Nazwa wyróżniająca Samarsko-Uljanowska
Berdyczowska, Żelazna
Tradycje
Rodowód 1 Symbirska Dywizja Piechoty
Kontynuacja 24 Dywizja Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy Gaja Gaj
Ostatni gen. mjr Fiodor Prochorow
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji

Wojna polsko-bolszewicka
Wojna radziecko-fińska
II wojna światowa

Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość ostatnia 18 Armia
Odznaczenia
Order of Red Banner.svg Order of Red Banner.svg Order of Suvorov 2nd class.png OrderKhmelnitsky2ndClass.png

24 Dywizja Strzelecka, ros. 24-я стрелковая Самаро-Ульяновская Бердичевская Железная дважды Краснознаменная орденов Суворова и Богдана Хмельницкого дивизия (24 DS) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej.

24 Dywizja Strzelecka (1. formowania)[edytuj | edytuj kod]

Powołana została 26 lipca 1918 roku na mocy rozkazu Rady Rewolucyjno-Wojskowej 1 Armii Frontu Wschodniego z jednostek ochotniczych z Samary, Symbirska i Sengileja jako 1 Symbirska Dywizja Piechoty. 18 listopada 1918 roku przemianowana została w 24 Symbirską Dywizję Strzelecką. W latach 1920-21 uczestniczyła w wojnie polsko-bolszewickiej. Za zasługi wojenne (w wojnie domowej w Rosji oraz w wojnie polsko-bolszewickiej) otrzymała nazwy wyróżniające „Samarska” i „Żelazna” oraz Rewolucyjny Czerwony Sztandar. W 1924 roku (w związku z przemianowaniem Symbirska na Uljanowsk) otrzymała nazwę wyróżniającą „Samarsko-Uljanowska”. Dywizję dwukrotnie nagradzano Orderem Czerwonego Sztandaru: w 1933 i 1940 roku. W latach 1939 – 1940 dywizja brała udział w wojnie radziecko-fińskiej oraz w zajęciu Estonii. W 1941 roku uczestniczyła w działaniach wojennych na terytorium Białoruskiej i Ukraińskiej SRR. 27 grudnia 1941 roku rozformowano ją wskutek rozbicia przez siły niemieckie [1].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • 7 pułk ptrzelecki
  • 168 pułk strzelecki
  • 274 pułk ptrzelecki,
  • 160 pułk artylerii
  • 246 pułk artylerii haubic
  • 313 dywizjon moździerzy
  • 52 dywizjon przeciwpancerny
  • 370 dywizjon artylerii przeciwlotniczej
  • 8 kompania rozpoznawcza
  • 73 batalion saperów
  • inne służby

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Gaja Gaj (27.07.1918 - 20.11.1918)
  • Wasilij Pawłowskij (20.11.1918 — 02.02.1919)
  • Eduard Wilumson (02.02.1919 — 25.04.1919)
  • Michaił Murietow (25.04.1919 — 30.04.1919)
  • Wasilij Pawłowskij (30.04.1919 — 21.07.1920)
  • Michaił Murietow (21.07.1920 — 11.01.1921)
  • Grigorij Zamiłackij (1922 — 1924)
  • P. Osadczyj (1924 — 1925)
  • komdiw Jewgienij Dannenberg (1926 — 1931)
  • komdiw Dmitrij Koroliow (1931 — 1937)
  • płk A. Wasiljew (1937)
  • p.o. mjr Filipp Aljabuszew (1937 — 1938)
  • kombrig Piotr Wieszczew (1938 — 1939)
  • gen. mjr Kuźma Galickij (1939 — 1941)
  • gen. mjr Terentij Bacanow (1941 — do rozformowania)

24 Dywizja Strzelecka (2. formowania)[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1941 roku utworzona została 412 Dywizja Strzelecka, która została 1 stycznia 1942 roku przemianowana na 24 Dywizję Strzelecką (dziedziczącą tradycje poprzedniej dywizji o tym numerze). Dywizja wzięła udział w bitwie stalingradzkiej, a także w operacjach: żytomiersko-berdyczowskiej, proskurowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej, wschodnio-karpackiej, zachodnio-karpackiej, morawsko-ostrawskiej i praskiej. Za zasługi wojenne 6 stycznia 1944 dywizja otrzymała nazwę wyróżniającą "Berdyczowska", a 20 lutego 1944 otrzymała także nazwę wyróżniającą swojej poprzedniczki "Samarsko-Uljanowska" [2]. Dywizję rozformowano w 1945 roku.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo i sztab
  • 7 pułk strzelecki
  • 168 pułk strzelecki
  • 274 Przykarpacki pułk strzelecki
  • 160 pułk artylerii
  • 370 samodzielny dywizjon plot.
  • 97 dywizjon moździerzy (do 22 października 1942)
  • 8 samodzielna kompania rozpoznawcza
  • 52 samodzielny dywizjon ppanc.
  • 73 (131) samodzielny batalion saperów
  • 56 (45) samodzielny batalion łączności
  • 66 (61) batalion medyczny
  • 498 samodzielna kompania chemiczna
  • 802 (35) kompania samochodowa
  • 415 piekarnia polowa
  • 20 kompania regulacji ruchu
  • 876 dywizyjny lazaret weterynaryjny
  • 1652 punkt poczty polowej
  • 1060 polowa kasa Gosbanku

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • gen. mjr Fiodor Prochorow (1941-1945)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]