Claude Cheysson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Claude Cheysson
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1920
Paryż
Data i miejsce śmierci 15 października 2012
Paryż
Zawód polityk, dyplomata
Partia Partia Socjalistyczna

Claude Cheysson (ur. 13 kwietnia 1920 w Paryżu, zm. 15 października 2012[1] tamże) – francuski polityk i dyplomata, członek kilku Komisji Europejskich, w latach 1981–1984 minister spraw zagranicznych, eurodeputowany III kadencji.

Życiorys[edytuj]

Kształcił się w prywatnej szkole Cours Hattemer[2] oraz w paryskim Collège Stanislas[3]. W 1942 został absolwentem École polytechnique[4]. W trakcie II wojny światowej wyjechał do Afryki, dołączył do sił Wolnych Francuzów, był żołnierzem 2 Dywizji Pancernej[3].

W 1948 ukończył École nationale d’administration[4]. W tym samym roku dołączył do francuskiej dyplomacji[5]. Pracował w misji ONZ w Palestynie i francuskim przedstawicielstwie w Bonn. W latach 1952–1954 pełnił funkcję doradcy wietnamskiego rządu w Sajgonie. Później był szefem gabinetu premiera Francji w rządzie, którym kierował Pierre Mendès France, doradcą ministra odpowiedzialnego za Maroko i Tunezję, a w latach 1957–1962 sekretarzem generalnym komisji odpowiadającej za współpracę w Afryce. Następnie pracował w administracji w Algierze jako dyrektor Organisme Saharien. W latach 1966–1969 był ambasadorem Francji w Indonezji[4][5]. Na początku lat 70. kierował przedsiębiorstwem górniczym w Kongu[4].

W latach 1973–1981 wchodził w skład Komisji Europejskich François-Xaviera Ortoliego, Roya Jenkinsa i Gastona Thorna, odpowiadając głównie za sprawy kooperacji i rozwoju. W międzyczasie w 1974 wstąpił do Partii Socjalistycznej[4]. Od maja 1981 do grudnia 1984 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządach, którymi kierowali Pierre Mauroy i Laurent Fabius[6]. W latach 1985–1988 ponownie był komisarzem europejskim w KE Jacques'a Delorsa[5].

Od 1983 do 1989 był radnym miejskim w Bargemon[4]. W latach 1989–1994 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego III kadencji, zasiadając we frakcji socjalistycznej[1].

Odznaczony Komandorią Legii Honorowej oraz Orderem św. Michała i św. Jerzego II klasy[4].

Przypisy

  1. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2017-05-06].
  2. Association des anciens élèves (fr.). hattemer.fr. [dostęp 2017-05-06].
  3. a b Claude Cheysson (ang.). telegraph.co.uk, 17 października 2012. [dostęp 2017-05-06].
  4. a b c d e f g Claude Cheysson (ang.). prabook.com. [dostęp 2017-05-06].
  5. a b c Mort de l'ancien ministre socialiste Claude Cheysson (fr.). lemonde.fr, 16 października 2012. [dostęp 2017-05-06].
  6. Rulers: France: Ministries, political parties, etc. from 1870 (ang.). rulers.org. [dostęp 2017-05-06].