Andrzej Szymczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Szymczak
Data i miejsce urodzenia 8 września 1948
Konstantynów Łódzki, Polska
Data i miejsce śmierci 6 września 2016
Konstantynów Łódzki, Polska
Wzrost 193 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1964–1965 Sokół Konstantynów Łódzki
1966–1970 Włókniarz Konstantynów Łódzki
1970–1971 Śląsk Wrocław
1971–1976 Anilana Łódź
1977–1980 Voest Linz SBL
1981–1984 Anilana Łódź
1984–1985 HC Berchem
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1967–1984 Polska Polska 229 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
Anilana Łódź
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
brąz Montreal 1976 piłka ręczna
Mistrzostwa świata
Brąz Niemcy 1982 piłka ręczna
Puchar świata
Srebro Szwecja 1974 piłka ręczna

Andrzej Szymczak (ur. 8 września 1948 w Konstantynowie Łódzkim, zm. 6 września 2016 tamże) – polski piłkarz ręczny, grający na pozycji bramkarza, reprezentant kraju w różnych kategoriach wiekowych, w tym w kategorii seniorów, brązowy medalista z Igrzysk Olimpijskich w Montrealu (1976) i brązowy medalista Mistrzostw Świata (1982). Srebrny medalista Pucharu Świata (1974). Był jednym z najlepszych bramkarzy na świecie, 13 października 1974 roku w Ljubljanie wystąpił w Reprezentacji Świata w spotkaniu z Jugosławią.

Urodził się w Konstantynowie pod Łodzią i w 1964 rozpoczął treningi w tamtejszym Sokole. Następnie był zawodnikiem Włókniarza Konstantynów, Śląska Wrocław i Anilany Łódź oraz austriackiego klubu Voest Linz. Karierę zawodniczą zakończył w Luksemburgu, w drużynie HC Berchem w sezonie 1984/1985. Wychowanek trenerów: Roberta Szklennika i Tadeusza Wadycha.

W latach 1967–1984 rozegrał 229 oficjalnych spotkań międzypaństwowych w seniorskiej reprezentacji Polski. Dwukrotnie brał udział w igrzyskach olimpijskich (1972 – 10 miejsce, 1976 – brązowy medal), cztery razy wystąpił na mistrzostwach świata (1970 – 13/16 miejsce, 1974 – 4 miejsce, 1978 – 6 miejsce, 1982 – brązowy medal) – najlepszy bramkarz turnieju w roku 1974, gdzie obronił 19 z 27 rzutów karnych. W 1984 był w kadrze przygotowującej się do startu na Igrzyskach w Los Angeles, jednak Polska wycofała się z imprezy. W zamian za to zorganizowano turniej Przyjaźń-84, w którym uczestniczył i zajął z drużyną 3. miejsce. Był ponadto brązowym medalistą Akademickich MŚ (1975) i finalistą Pucharu Bałtyku (1970).

Ośmiokrotny medalista Mistrzostw Polski: mistrz Polski (1983), 3-krotny wicemistrz kraju (1971, 1977, 1984) i 4-krotny brązowy medalista MP (1972, 1974, 1975, 1982). 2-krotny zdobywca Pucharu Polski (1973, 1977). Trener łódzkiej Anilany (1985–1989, 1990–1995), a w latach 1990–1992 drugi trener męskiej reprezentacji Polski, współpracujący z Michałem Kaniowskim.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i dwukrotnie Brązowym Medalem „Za wybitne osiągnięcia sportowe” (1976, 1982), uhonorowany Odznaką Diamentową z Wieńcem „Za Zasługi dla Piłki Ręcznej” (2013).

Pod koniec życia zmagał się z problemami zdrowotnymi. W 2014 roku przeszedł zawał serca. Zmarł 6 września 2016 roku w Konstantynowie Łódzkim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kamil Kołsut: Zmarł Andrzej Szymczak. Najlepszy bramkarz w historii polskiej piłki ręcznej (pol.). sportowefakty.pl, 2016-09-07. [dostęp 2016-09-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Władysław Zieleśkiewicz: Andrzej Szymczak (1948–2016). Miesięcznik „Handball Polska” nr 8 (112) 2016

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]