Przejdź do zawartości

Mieczysław Nowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
kolarstwo szosowe
Mieczysław Nowicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

26 stycznia 1951
Piątek

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
srebroMontreal 1976kolarstwo
(jazda na czas druż.)
brązMontreal 1976kolarstwo
(start wspólny ind.)
Mistrzostwa świata
złotoYvoir 1975(druż. na czas)
brązSan Cristóbal 1977(druż. na czas)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Multimedia w Wikimedia Commons
Kopia medalu i autograf M.Nowickiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie

Mieczysław Paweł Nowicki (ur. 26 stycznia 1951 w Piątku) – polski polityk, kolarz szosowy i torowy, dwukrotny medalista olimpijski oraz dwukrotny medalista szosowych mistrzostw świata, prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu (2000–2001), wiceminister edukacji narodowej (2001), wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Był związany z łódzkimi klubami – Społem i Włókniarzem. Na początku kariery specjalizował się w kolarstwie torowym. W tej dyscyplinie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku, gdzie wraz z drużyną zajął czwarte miejsce w wyścigu na dochodzenie, a w wyścigu indywidualnym odpadł w eliminacjach. Czterokrotnie startował w mistrzostwach świata, zajmując między innymi: czwarte miejsca w drużynowym wyścigu na dochodzenie na MŚ w San Sebastián (1973), piąte na MŚ w San Leicester (1970), miejsca 5-8 na MŚ w Varese (1971) oraz ósme na MŚ w Antwerpii (1969). Na MŚ w Varese wystąpił też w indywidualnym wyścigu na dochodzenie, ale odpadł w eliminacjach. Był także dwukrotnie indywidualnym mistrzem Polski w tej konkurencji (1970, 1972) i dwukrotnie drużynowym (1970, 1974). Następnie przekwalifikował się i szybko awansował do reprezentacji narodowej w kolarstwie szosowym.

Na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975 roku wspólnie z Tadeuszem Mytnikiem, Ryszardem Szurkowskim i Stanisławem Szozdą zwyciężył w drużynowej jeździe na czas. Rok później drużyna w składzie: Tadeusz Mytnik, Mieczysław Nowicki, Stanisław Szozda, Ryszard Szurkowski zdobyła srebrny medal podczas igrzysk olimpijskich w Montrealu. Nowicki dołożył do tego brąz w wyścigu indywidualnym. W 1977 sięgnął w szosowym wyścigu drużynowym po brązowy medal na mistrzostwach świata w San Cristóbal. Zajął też 41. miejsce w wyścigu ze startu wspólnego na MŚ w Montrealu (1974), a rok później został zdyskwalifikowany.

Trzykrotnie sięgał po tytuł szosowego wicemistrza Polski (1970 – jazda indywidualna na czas, 1975 – jazda parami (z Marianem Majkowskim) 1976 – wyścig indywidualny ze startu wspólnego), a dwukrotnie zdobywał na szosie brązowy medal (1971 – jazda indywidualna na czas, 1972 – jazda parami (z W. Kowalskim)).

Trzykrotnie startował w Wyścigu Pokoju, zajmując miejsca 10 (1973), 55 (1975) i 8 (1976). W 1974 wygrał jeden z etapów Tour de Pologne. W 1975 zwyciężył w wyścigu dookoła Szkocji, a w 1976 w wyścigu dookoła Nadrenii.

Po zakończeniu kariery sportowej prowadził własną firmę. W 1995 został dyrektorem Wyścigu Solidarności i Olimpijczyków. Funkcję tę pełnił do 2000. W latach 2000–2001 był prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu. Od 19 marca 2001 do 22 października 2001 podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej[1]. W wyborach parlamentarnych w 2001 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Bloku Senat 2001, a w wyborach samorządowych w 2006 do sejmiku województwa łódzkiego z listy Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego. Pracował w łódzkim Urzędzie Miasta. Został także przewodniczącym Towarzystwa Olimpijczyków Polskich oraz wiceprezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego[2].

W 2024 wszedł w skład Obywatelskiego Komitetu Poparcia Kandydata na Urząd Prezydenta RP dr. Karola Nawrockiego[3], a w styczniu 2025 został koordynatorem utworzonego w ramach tego komitetu zespołu ds. sportu[4]. W sierpniu 2026 upoważniono go do zastępowania prezesa PKOl Radosława Piesiewicza po jego aresztowaniu[5].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

30 sierpnia 1999 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. 11 stycznia 2022 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[7][8].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Ryszard Zagórski, Mieczysław Nowicki: Na sport przeznacza się za mało pieniędzy [online], Nasze Miasto, 18 maja 2011 [dostęp 2020-03-15] (pol.).
  2. ↑ Prezydium zarządu. olimpijski.pl. [dostęp 2026-08-31].
  3. ↑ Komitet poparcia Karola NAWROCKIEGO [LISTA NAZWISK]. wszystkoconajwazniejsze.pl, 6 grudnia 2024. [dostęp 2025-01-14].
  4. ↑ NASZ NEWS. Komitet Nawrockiego z nowymi działaniami. Eksperci na czele 11 komisji. Tak będą powstawały analizy i inicjatywy programowe. wpolityce.pl, 7 stycznia 2025. [dostęp 2025-01-14].
  5. ↑ Przejmie obowiązki Piesiewicza. PKOI wydał komunikat. polsatnews.pl, 31 sierpnia 2026. [dostęp 2026-08-31].
  6. ↑ M.P. z 1999 r. Nr 36, poz. 539 (ISAP)
  7. ↑ M.P. z 2022 r. poz. 303 (ISAP)
  8. ↑ „Dzień Polski” Pekin 2022 [online], Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 18 stycznia 2022 [dostęp 2022-02-07] (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Sylwetka w portalu olimpijskim PKOl. pkol.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-03)]. (pol.).
  • Bogdan Tuszyński, Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995,
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m. w.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mieczysław_Nowicki&oldid=80659590”