Charlotte Cooper Sterry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charlotte Cooper Sterry
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 22 września 1870
Ealing
Data śmierci 10 października 1966
Gra praworęczna
Gra pojedyncza
Wimbledon W (1895, 1896, 1898, 1901, 1908)
Gra podwójna
Wimbledon F (1913)
ilustracja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
złoto Paryż 1900 tenis ziemny
(gra pojedyncza)
złoto Paryż 1900 tenis ziemny
(gra mieszana)

Charlotte Reinagle Cooper, zamężna Sterry (ur. 22 września 1870 w Ealing, zm. 10 października 1966 w Helensburgh) – brytyjska tenisistka, pięciokrotna zwyciężczyni Wimbledonu, mistrzyni olimpijska i pierwsza złota medalistka Igrzysk Olimpijskich w historii.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Praworęczna zawodniczka o przydomku Chattie znana była głównie z zamiłowania do ofensywnej gry wolejowej. Razem z Dorotheą Chambers, Blanche Hillyard i Charlotte Dod zaliczana jest do czwórki tenisistek, które dominowały w kobiecych rozgrywkach na Wimbledonie w pierwszych trzydziestu latach. Czwórce tej przypadły w latach 1884–1914 aż 23 tytuły.

Pierwsze zwycięstwo wimbledońskie Charlotte Cooper odniosła w 1895, pokonując w finale turnieju pretendentek Helen Jackson. Właściwy finał (challenge round) obrończyni tytułu Hillyard oddała jej walkowerem. W latach 1895–1902 Cooper (od 1901 pod nazwiskiem małżeńskim Sterry[1]) wystąpiła osiem razy z rzędu w meczach o tytuł, co stanowiło rekord do 1990 (dziewiąty z rzędu finał Martiny Navrátilovej). Ostatnie zwycięstwo odniosła po kilkuletniej przerwie w 1908 (w finale All Comers pokonała Agnes Morton, tytułu nie broniła Amerykanka May Sutton). Liczyła sobie wówczas 37 lat i 282 dni, tym samym przeszła do historii turnieju jako najstarsza triumfatorka gry pojedynczej[1]. Kontynuowała występy jeszcze kilkanaście lat, w wieku 42 lat w 1912 przegrywając finał turnieju pretendentek z Ethel Larcombe.

W 1902 przegrała w finale Wimbledonu z Muriel Robb. Finał miał nietypowy przebieg – przy stanie 6:4, 11:13, 1:1 mecz przerwały opady deszczu, a następnego dnia zawodniczki rozpoczęły walkę od początku. Ostatecznie triumfowała Robb, drugi mecz wygrywając w dwóch setach. Cooper Sterry kilkakrotnie triumfowała na Wimbledonie także w konkurencjach nieoficjalnych, w grze podwójnej kobiet i grze mieszanej (zyskały one status oficjalny w 1913). W 1901 wygrała grę podwójną z Hillyard, w 1902 z Morton. W tych samych latach triumfowała w mikście w parze z Lawrence’em Dohertym. W pierwszej oficjalnej edycji debla kobiet w 1913 osiągnęła finał razem z Dorotheą Chambers (Angielki skreczowały w drugim secie).

Charlotte Cooper Sterry odnosiła sukcesy także poza Wimbledonem. Była wielokrotną mistrzynią Irlandii (1895 i 1898 w singlu, 1895, 1896, 1899 i 1900 w mikście), mistrzynią Szkocji (1899, w singlu), międzynarodową mistrzynią Niemiec (1899, w singlu). Na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1900 została pierwszą kobietą z tytułem mistrzyni olimpijskiej. Wygrała grę pojedynczą i mieszaną (z Reginaldem Dohertym).

Jej mąż Alfred Sterry był także tenisistą, później członkiem władz brytyjskiej federacji Lawn Tennis Association. Córka Gwendolyn Sterry w latach 20. występowała w reprezentacji Wielkiej Brytanii w Pucharze Wightman.

W 2013 roku została przyjęta do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Osiągnięcia na najważniejszych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Występy w challenge round na Wimbledonie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dutkowski 1979 ↓, „Boska Zuzanna”, s. 78.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]