Maks Mirny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maks Mirny
Maks Mirny
Państwo  Białoruś
Miejsce zamieszkania Bradenton
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1977
Mińsk
Wzrost 196 cm
Masa ciała 93 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery aktywny
Trener Mikałaj Mirny
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 18 (18 sierpnia 2003)
Australian Open 3R (2000, 2006)
Roland Garros 2R (1999, 2006)
Wimbledon 4R (2003, 2005, 2006)
US Open QF (2002)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 48
Najwyżej w rankingu 1 (9 czerwca 2003)
Australian Open F (2007)
Roland Garros W (2005, 2006, 2011, 2012)
Wimbledon F (2003)
US Open W (2000, 2002)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Maks Mirny (biał.: Максім Мікалаевіч Мірны, Maksim Mikałajewicz Mirny; ros.: Максим Николаевич Мирный, Maksim Nikołajewicz Mirny; ur. 6 lipca 1977 w Mińsku) – białoruski tenisista, lider rankingu światowego gry podwójnej, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, złoty medalista Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 w grze mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę zawodową rozpoczął w roku 1996. Cechuje go mocny serwis i forehand, a większość akcji stara się kończyć wolejami. Jest tenisistą praworęcznym, z jednoręcznym backhandem.

W grze pojedynczej wygrał jeden turniej z cyklu ATP World Tour, w roku 2003 podczas rozgrywek w Rotterdamie. Pojedynek finałowy rozegrał z Raemonem Sluiterem, którego pokonał 7:6(3), 6:4. Trzykrotnie grał również w finałach imprez ATP World Tour, najpierw w roku 2001 w Stuttgarcie, a w roku 2005 w Memphis oraz w Nottingham. W wielkim szlemie najlepszym singlowym wynikiem Białorusina jest ćwierćfinał US Open z 2002 roku. Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był w sierpniu 2003 roku na 18. miejscu.

W grze podwójnej Mirny wygrał w przeciągu swojej kariery (stan na marzec 2014) 48 turniejów rangi ATP World Tour. Do jego największych osiągnięć deblowych zalicza się czterokrotne zwycięstwo w latach 2005, 2006, 2011 i 2012 w Rolandzie Garrosie oraz triumfy w latach 2000 i 2002 w US Open. W 2006 i 2011 roku Mirny odniósł wygraną w turnieju ATP World Tour Finals, w którym gra osiem najlepszych par z całego sezonu. Ponadto Białorusin 41 razy dochodził do finałów rozgrywek ATP World Tour, w tym cztery razy do finałów wielkoszlemowych i dwukrotnie do finału ATP World Tour Finals. Dnia 9 czerwca 2003 roku został liderem rankingu deblistów.

W grze mieszanej Mirny wygrał cztery tytuły wielkoszlemowe, w tym dwa z Sereną Williams – w 1998 roku wspólnie wygrali Wimbledon i US Open. Trzecie zwycięstwo Białorusin odniósł w roku 2007, wygrywając wspólnie z Wiktoryją Azaranką na US Open. Czwarty triumf zanotował podczas US Open 2013, triumfując wspólnie z Andreą Hlaváčkovą. Ponadto Mirny trzykrotnie był finalistą zawodów wielkoszlemowych w mikście, najpierw z Sereną Williams podczas Australian Open z 1999 roku, potem z Anną Kurnikową podczas US Open z 2000 roku oraz z Wiktoryją Azaranką w Australian Open z 2007 roku. Podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 razem z Azaranką zdobył złoty medal.

Mirny rozegrał najwięcej spotkań w historii reprezentacji Białorusi w Pucharze Davisa. Szczególną popularność przyniósł mu rok 2004, kiedy (wraz z Uładzimirem Wałczkouem) przyczynił się do awansu Białorusi do półfinału tych rozgrywek, po zwycięstwach z Rosją i Argentyną; lepsi od Białorusinów okazali się w półfinale Amerykanie. Rok wcześniej Mirny dzięki zwycięstwom singlowym (m. in. nad Rainerem Schüttlerem) w meczu z Niemcami zapewnił Białorusi awans do "grupy światowej" – najwyższej klasy rozgrywek w Pucharze Davisa. Te osiągnięcia (a także występy w cyklu zawodowym) przyniosły Mirnemu najwyższe odznaczenia państwowe, był również poważnym kandydatem do pełnienia funkcji chorążego na igrzyskach olimpijskich w Atenach. W listopadzie 2002 roku otrzymał tytuł ambasadora ds. AIDS na Białorusi z ramienia ONZ.

Dnia 10 lipca 2004 roku poślubił w Mińsku Ksenię. Mają troje dzieci: córki Melanię (ur. 16 grudnia 2004), Petrę (ur. 8 marca 2007) i syna Demida (ur. 10 listopada 2009).

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Zwycięstwa w grze mieszanej (5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1998 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Serena Williams Chorwacja Mirjana Lučić
Indie Mahesh Bhupathi
6:4, 6:4
2. 1998 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Serena Williams Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
6:2, 6:2
3. 2007 Stany Zjednoczone US Open Twarda Białoruś Wiktoryja Azaranka Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
Indie Leander Paes
6:4, 7:6(6)
4. 2012 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Białoruś Wiktoryja Azaranka Wielka Brytania Laura Robson
Wielka Brytania Andy Murray
2:6, 6:3, 10-8
5. 2013 Stany Zjednoczone US Open Twarda Czechy Andrea Hlaváčková Stany Zjednoczone Abigail Spears
Meksyk Santiago González
7:6(5), 6:3

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2003 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Holandia Raemon Sluiter 7:6(3), 6:4

Finalista (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2001 Niemcy Stuttgart Twarda (hala) Niemcy Tommy Haas 2:6, 2:6, 2:6
2. 2005 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Dania Kenneth Carlsen 5:7, 5:7
3. 2005 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Francja Richard Gasquet 2:6, 3:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (48)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1997 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Dywanowa (hala) Zimbabwe Kevin Ullyett Szwecja Tomas Nydahl
Włochy Stefano Pescosolido
7:6, 6:7, 7:5
2. 1999 Francja Marsylia Twarda (hala) Rosja Andriej Olchowski Republika Południowej Afryki David Adams
Czechy Pavel Vízner
7:5, 7:6(7)
3. 1999 Dania Kopenhaga Dywanowa (hala) Rosja Andriej Olchowski Niemcy Marc-Kevin Goellner
Niemcy David Prinosil
6:7(5), 7:6(4), 6:1
4. 1999 Stany Zjednoczone Delray Beach (1) Ceglana Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Doug Flach
Stany Zjednoczone Brian MacPhie
7:6(3), 3:6, 6:3
5. 1999 Singapur Singapur Twarda (hala) Filipiny Eric Taino Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
6:3, 6:4
6. 2000 Katar Ad-Dauha (1) Twarda Bahamy Mark Knowles Stany Zjednoczone Alex O'Brien
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:3, 6:4
7. 2000 Stany Zjednoczone US Open (1) Twarda Australia Lleyton Hewitt Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Rick Leach
6:4, 5:7, 7:6(5)
8. 2000 Francja Paryż Dywanowa (hala) Szwecja Nicklas Kulti Holandia Paul Haarhuis
Kanada Daniel Nestor
6:4, 7:5
9. 2001 Rosja Moskwa (1) Dywanowa (hala) Australia Sandon Stolle Indie Mahesh Bhupathi
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
6:3, 6:0
10. 2001 Niemcy Stuttgart (1) Twarda (hala) Australia Sandon Stolle Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
7:6, 7:6
11. 2002 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
4:6, 6:3, 10-4
12. 2002 Stany Zjednoczone US Open (2) Twarda Indie Mahesh Bhupathi Czechy Jiří Novák
Czechy Radek Štěpánek
6:3, 3:6, 6:4
13. 2002 Rosja Moskwa (2) Dywanowa (hala) Szwajcaria Roger Federer Australia Joshua Eagle
Australia Sandon Stolle
6:4, 7:6
14. 2003 Stany Zjednoczone Miami (1) Twarda Szwajcaria Roger Federer Indie Leander Paes
Czechy David Rikl
7:5, 6:3
15. 2003 Portugalia Estoril Ceglana Indie Mahesh Bhupathi Argentyna Lucas Arnold Ker
Argentyna Mariano Hood
6:1, 6:2
16. 2003 Monako Monte Carlo (1) Ceglana Indie Mahesh Bhupathi Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
6:4, 3:6, 7:6(6)
17. 2003 Kanada Montreal Twarda Indie Mahesh Bhupathi Szwecja Jonas Björkman
Australia Todd Woodbridge
6:3, 7:6(4)
18. 2003 Rosja Moskwa (3) Dywanowa (hala) Indie Mahesh Bhupathi Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 7:5
19. 2003 Hiszpania Madryt (2) Twarda (hala) Indie Mahesh Bhupathi Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:2, 2:6, 6:3
20. 2004 Włochy Rzym Ceglana Indie Mahesh Bhupathi Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
2:6, 6:3, 6:4
21. 2005 Stany Zjednoczone Miami (2) Twarda Szwecja Jonas Björkman Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:1, 6:2
22. 2005 Niemcy Hamburg Ceglana Szwecja Jonas Björkman Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
4:6, 7:6(2), 7:6(3)
23. 2005 Francja Roland Garros (1) Ceglana Szwecja Jonas Björkman Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 6:1, 6:4
24. 2005 Stany Zjednoczone Cincinnati (1) Twarda Szwecja Jonas Björkman Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
7:6(3), 6:2
25. 2005 Rosja Moskwa (4) Dywanowa (hala) Rosja Michaił Jużny Rosja Igor Andriejew
Rosja Nikołaj Dawydienko
6:1, 6:1
26. 2006 Katar Ad-Dauha (2) Twarda Szwecja Jonas Björkman Belgia Christophe Rochus
Belgia Olivier Rochus
2:6, 6:3, 10-8
27. 2006 Stany Zjednoczone Miami (3) Twarda Szwecja Jonas Björkman Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 6:4
28. 2006 Monako Monte Carlo (2) Ceglana Szwecja Jonas Björkman Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
6:2, 7:6(2)
29. 2006 Francja Roland Garros (2) Ceglana Szwecja Jonas Björkman Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:7(5), 6:4, 7:5
30. 2006 Niemcy Stuttgart Ceglana Argentyna Gastón Gaudio Szwajcaria Yves Allegro
Szwecja Robert Lindstedt
7:5, 6:7(4), 12-10
31. 2006 Stany Zjednoczone Cincinnati (2) Twarda Szwecja Jonas Björkman Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 6:3, 10-7
32. 2006 Chińska Republika Ludowa Szanghaj (1) Twarda (hala) Szwecja Jonas Björkman Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:2, 6:4
33. 2007 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Szwecja Jonas Björkman Francja Arnaud Clément
Francja Michaël Llodra
6:4, 6:4
34. 2008 Stany Zjednoczone Delray Beach (2) Twarda Wielka Brytania Jamie Murray Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 3:6, 10-6
35. 2008 Austria Wiedeń Twarda (hala) Izrael Andy Ram Niemcy Philipp Petzschner
Austria Alexander Peya
6:1, 7:5
36. 2009 Stany Zjednoczone Miami (4) Twarda Izrael Andy Ram Australia Ashley Fisher
Australia Stephen Huss
6:7(4), 6:2, 10-7
37. 2010 Francja Paryż (2) Twarda (hala) Indie Mahesh Bhupathi Bahamy Mark Knowles
Izrael Andy Ram
7:5, 7:5
38. 2011 Stany Zjednoczone Memphis (1) Twarda (hala) Kanada Daniel Nestor Stany Zjednoczone Eric Butorac
Curaçao (terytorium) Jean-Julien Rojer
6:2, 6:7(6), 10-3
39. 2011 Francja Roland Garros (3) Ceglana Kanada Daniel Nestor Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Argentyna Eduardo Schwank
7:6(3), 3:6, 6:4
40. 2011 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Kanada Daniel Nestor Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
3:6, 6:1, 12-10
41. 2011 Wielka Brytania Londyn (2) Twarda (hala) Kanada Daniel Nestor Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
7:5, 6:3
42. 2012 Australia Brisbane Twarda Kanada Daniel Nestor Austria Jürgen Melzer
Niemcy Philipp Petzschner
6:1, 6:2
43. 2012 Stany Zjednoczone Memphis (2) Twarda (hala) Kanada Daniel Nestor Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
4:6, 7:5, 10-7
44. 2012 Francja Roland Garros (4) Ceglana Kanada Daniel Nestor Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 6:4
45. 2012 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Kanada Daniel Nestor Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:3, 6:4
46. 2013 Rumunia Bukareszt Ceglana Rumunia Horia Tecău Czechy Lukáš Dlouhý
Austria Oliver Marach
4:6, 6:4, 10-6
47. 2013 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Rumunia Horia Tecău Niemcy Andre Begemann
Niemcy Martin Emmrich
6:3, 7:6(4)
48. 2013 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Rumunia Horia Tecău Włochy Fabio Fognini
Włochy Andreas Seppi
6:4, 6:2

Finalista (41)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]