Józef Kamiński (generał WP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy generała WP. Zobacz też: generała powstania listopadowego.
Józef Kamiński
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1919
Brzeżany
Data śmierci 17 września 2015[1]
Przebieg służby
Lata służby 19401942 (RKKA)
19431983 (Ludowe Wojsko Polskie)
Stanowiska dowódca: 34 Pułku Piechoty, 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej, 20 Dywizji Zmechanizowanej, 2 Korpusu Zmechanizowanego, Pomorskiego Okręgu Wojskowego, Śląskiego Okręgu Wojskowego, z-ca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego, komendant Akademii Sztabu Generalnego WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Późniejsza praca prezes Zarządu Głównego ZBoWiD, prezes Zarządu Głównego ZKRPiBWP
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Odznaka „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych” Order Lenina Order Przyjaźni Narodów Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego

Józef Kamiński (ur. 3 marca 1919 w Brzeżanach, zm. 17 września 2015) – generał broni Wojska Polskiego, dowódca 2 Korpusu Zmechanizowanego (1954-1957), dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego (1964-1971), dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego (1971-1975), zastępca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego (1975–1978), członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR (1971-1975), komendant Akademii Sztabu Generalnego WP (1978–1985), prezes Zarządu Głównego ZBoWiD (1983–1990), prezes Zarządu Głównego ZKRPiBWP (1990–1999).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie robotniczej Antoniego i Tekli ze Szpakowskich, w 1937 ukończył gimnazjum klasyczne w Brzeżanach i rozpoczął studia medyczne w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, które przerwał wybuch wojny w 1939. Od października 1940 służył w Armii Czerwonej, skierowany do jednostki stacjonującej na Dalekim Wschodzie, w 1941 skończył Szkołę Oficerów Rezerwy przy 32 Dywizji Piechoty w Razdolnoje na Dalekim Wschodzie. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej przerzucony we wrześniu 1941 na front pod Moskwę, walczył w obronie Moskwy pod Borodino. Od 15 maja 1943 w 1 Dywizji Piechoty. Dowódca plutonu w samodzielnym batalionie szkolnym 1 Dywizji Piechoty w Riazaniu, zajmował się szkoleniem żołnierzy. Wykładowca, instruktor i dowódca kompanii podchorążych w Centralnej Szkole Podchorążych, od 27 sierpnia 1943 w stopniu podporucznika. Po skierowaniu dywizji na front i rozwiązaniu batalionu szkolnego skierowany na szkolenie w Polskiej Szkole Oficerskiej w Riazaniu, którą skończył w lutym 1944 jako porucznik. Został dowódcą kompanii fizylierów i przeszedł szlak bojowy przez Smoleńsk, Kiwerce, Lublin, Puławy i Grochów. Od października 1944 wykładowca i potem kierownik wyszkolenia bojowego we Frontowej Szkole Oficerskiej 1 Armii WP (początkowo w Mińsku Mazowieckim, później w Złotowie i Gryficach). Szef sztabu batalionu i dowódca II batalionu szkolnego podchorążych w stopniu kapitana. II wojnę światową zakończył w stopniu majora. Wyznaczony na kierownika działu naukowego i szefa wyszkolenia w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Gryficach.

Następnie walczył z UPA jako zastępca dowódcy, a następnie dowódca 34 Pułku Piechoty. Od 3 marca do 30 listopada 1947 na kursie dowódców pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył z wyróżnieniem i nagrodą otrzymaną od ministra obrony narodowej marsz. Michała Żymierskiego. 22 lipca 1948 mianowany pułkownikiem, a w grudniu 1948 dowódcą 15 Dywizji Piechoty w Olsztynie. W 1951 w drodze wyróżnienia objął dowództwo 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty w Legionowie. W 1954 z pierwszą lokatą ukończył Wyższy Kurs Akademicki Broni Pancernej w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W latach 1952-1953 był dowódcą 20 Dywizji Pancernej[potrzebny przypis] w Szczecinku, a w latach 1954-1957 dowódcą 2 Korpusu Zmechanizowanego we Wrocławiu. Jednostki tego korpusu tłumiły robotnicze protesty w Poznaniu w czerwcu 1956 r. Sam generał był w tym czasie w sanatorium w Ciechocinku, ale w Polskę poszło, że to on „odrąbywał rękę”, bo to jego oddział pacyfikował miasto[2]. Następnie był zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych. W latach 1957-1959 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, które ukończył z wyróżnieniem i złotym medalem.

20 lipca 1954 awansowany na generała brygady, 10 października 1964 generała dywizji, a 11 października 1974 generała broni.

W latach 1964–1971 był dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego, a następnie do 1975 Śląskiego Okręgu Wojskowego. W ramach współdziałania z armiami państw Układu Warszawskiego organizował m.in. ćwiczenie „Sojuz-68”. W latach 1975–1978 był zastępcą szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego w Moskwie, a następnie komendantem Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie (1978–1985). Równolegle w latach 1981–1985 piastował funkcję prezesa Wojskowego Klubu Sportowego Legia. W latach 1983–1990 był prezesem Zarządu Głównego ZBoWiD, a w latach 1990–1999 prezesem Zarządu Głównego Związku Kombatantów RP i byłych Więźniów Politycznych. W latach 1988-1990 członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[3].

Na VI Zjeździe PZPR (grudzień 1971) wybrany w skład Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR, w której składzie pozostawał do grudnia 1975 roku. Był delegatem na kolejne Zjazdy PZPR od V (1968) do X (1986).

W 1983 wybrany w skład Prezydium Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej pożegnany 7 listopada 1989 przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego, a następnie przeniesiony w stan spoczynku.

W 1995 został oskarżony (m.in. wraz z gen. Wojciechem Jaruzelskim i gen. Tadeuszem Tuczapskim) o nakazanie użycia siły wobec protestujących robotników w Grudniu 1970. Generał Kamiński jako dowódca POW w tym okresie co prawda nie wydawał rozkazów, ale jego rola była istotna. W Szczecinie podlegająca mu 12 Dywizja Piechoty tłumiła protesty stoczniowców, a w Trójmieście czyniły to 7 Dywizja Piechoty (sic!?), 8 Dywizja Desantowa (sic!?) i jeden pułk piechoty 16 Dywizji z Elbląga[2].

Jego zainteresowania to historia powszechna, historia Polski, historia wojen i polskiego czynu zbrojnego w II wojnie światowej. Niejednokrotnie wypowiadał się w sprawie przemilczania zbrodni ludobójstwa dokonanej na Polakach przez nacjonalistów ukraińskich i ludność ukraińską[4].

Zmarł 17 września 2015 roku w wieku 96 lat. Pochowany został 26 września na Cmentarzu w Rembertowie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zmarła kolejna komunistyczna bestia! (pol.). wirtualnapolonia.com. [dostęp 2015-09-26].
  2. a b Krzysztof Błażejewski „Z ziemi obcej na... Pomorze”, Express Bydgoski 4 marca 2011 http://web.archive.org/web/20140220193652/http://express.bydgoski.pl/197575,Z-ziemi-obcej-na-Pomorze.html
  3. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011 radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06]
  4. List Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. List 3
  5. M.P. z 1947 r. Nr 29, poz. 246
  6. Aneks. 24. Lista żołnierzy 34pp odznaczonych za walkę z UPA. W: Benedykt Gajewski: Walka z ukraińskim podziemiem na południowo-wschodnim obszarze Polski w latach 1944-1948. Publikacje, raporty, relacje, zeznania. Sanok: 2005, s. 430.
  7. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Z. Burakowski, II Kongres Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych: 25 – 26 maja 1999 roku, ZKRPiBWP, Agencja Wydawnicza Ulmak, 2000
  • Leszek Grot, Tadeusz Konecki, Edward Nalepa, Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Wojskowy Instytut Historyczny im. Wandy Wasilewskiej, 1988
  • H.P. Kosk Generalicja Polska, t. I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1999
  • L. Kowalski, Generał ze skazą, Wydawnictwo Rytm, Warszawa 2001
  • Kto jest kim w Polsce 1993, Warszawa 1993
  • A. Mazur, Order Krzyża Grunwaldu, Wyd. MON, Warszawa 1988
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II:I-M, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • J. Stroynowski, Who's who in the socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia, t. 1, K.G. Saur Pub., 1989
  • Dane o odznaczeniach na podstawie kroniki w kwartalniku „Wojskowy Przegląd Historyczny” (1960–1989)