Jakub Kubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub Kubicki
Data i miejsce urodzenia 1758
Warszawa
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1833
Wilków
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura
Epoka klasycyzm
Ważne dzieła
Odznaczenia
Order Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)
Belweder w Warszawie, którego przebudowy dokonał Kubicki
Arkady Kubickiego na Zamku Królewskim w Warszawie

Jakub Kubicki (ur. 1758 w Warszawie, zm. 13 czerwca 1833 w Wilkowie) – polski architekt, przedstawiciel klasycyzmu, budowniczy generalny rządowy, członek przybrany Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w 1829 roku[1].

Uczeń Domenico Merliniego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w 1758 w warszawskiej rodzinie mieszczańskiej Jakub Kubicki ukończył kolegium jezuickie, jednocześnie pobierając nauki u Dominika Merliniego. W 1777 zatrudnił go architekt Szymon Bogumił Zug przy budowie kościoła ewangelicko-augsburskiego św. Trójcy w Warszawie. W 1783 wyjechał na studia do Włoch jako stypendysta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego[2] (wraz z bratem), skąd wrócił w roku 1786. Po powrocie pracował w zawodzie architekta.

Około roku 1783 ożenił się z Anną Bletyng vel Pleting, z którą miał troje dzieci: Helenę (1784–1822), Józefę (1787–1812) i Izabelę Józefę (1791–1840)[3].

W 1791 w uznaniu zasług został nobilitowany i otrzymał herb Kolumna Skrzydlata. Ponieważ posiadanie majątku ziemskiego było symbolem przynależności do stanu szlacheckiego, prawdopodobnie z tego powodu przez wiele lat dzierżawił dobra Wilków, w obwodzie czerskim. Możliwie, że chodziło po prostu o pomnożenie majątku, bowiem Kubicki dużo czasu poświęcał na prowadzenie gospodarki. Wieś tę w roku 1832 zakupił, za sumę 200 000 złp. W czasie insurekcji kościuszkowskiej był sędzią Sądu Kryminalnego Księstwa Mazowieckiego[4].

Po upadku Królestwa Polskiego został urzędnikiem na stanowisku Naczelnego Intendenta Budowli Korony. Jakub Kubicki należał też do loży masońskiej Świątynia Izis, której był honorowym członkiem w latach 1811-1812. Był członkiem loży Jutrzenka Wschodząca w 1818[5]

Zmarł 13 czerwca 1833 roku w Wilkowie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy z nadania Aleksandra I Romanowa[6].

Jedna z ulic w Warszawie na obszarze Wilanowa Wysokiego nosi imię Jakuba Kubickiego.

Działalność architektoniczna[edytuj | edytuj kod]

Był autorem licznych pałaców. Jako architekt warszawski od 1807 stał się pośrednikiem między czystym klasycyzmem XVIII wieku i empirem. Dzieła Kubickiego są charakterystyczne ze względu na typowe dla jego projektów elementy: portyk kolumnowy i ryzalit ogrodowy. Reprezentował dojrzałą fazę klasycyzmu z wpływami palladianizmu i jest on autorem typowego polskiego dworu-pałacu.

Oprócz takich projektów jak pałace w Bejscach, Białaczowie, Młochowie, Nadzowie, Pławowicach, Radziejowicach, Sowińcu, Sterdyni i w Witkowicach części Ropczyc jest autorem wielu obiektów w Warszawie, jak również poza stolicą: kościoły w Mokobodach i Radziejowicach, a także ratusz w Łęczycy, Fabryka Broni w Kozienicach oraz budynek loży masońskiej w Radomiu.

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

Obiekty w warszawskich Łazienkach[edytuj | edytuj kod]

Obiekty o niepewnym autorstwie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista imienna członków Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w styczniu 1829 roku, [Warszawa], [1829], s. 6.
  2. Król wysyłał za granicę młodych artystów w trosce o przyszły rozwój sztuki polskiej.
  3. Stanisław Łoza: Architekci i budowniczowie w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo „Budownictwo i Architektura”, 1954, s. 163.
  4. Akty powstania Kościuszki, t. III, s. Wrocław-Kraków 1955, s. 334.
  5. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 239.
  6. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006, s. 222.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]