Mokobody

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mokobody
Herb
Herb Mokobód
Kościół pw. św. Jadwigi
Kościół pw. św. Jadwigi
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat siedlecki
Gmina Mokobody
Liczba ludności (2010-12-31) 1732[1]
Strefa numeracyjna (+48) 25
Kod pocztowy 08-124
Tablice rejestracyjne WSI
SIMC 0682175
Położenie na mapie gminy Mokobody
Mapa lokalizacyjna gminy Mokobody
Mokobody
Mokobody
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mokobody
Mokobody
Ziemia 52°15′56″N 22°06′44″E/52,265556 22,112222
Strona internetowa miejscowości

Mokobodywieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim, w gminie Mokobody.

Do 1954 roku istniała gmina Skupie, której siedzibą były Mokobody. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie siedleckim.

Miejscowość jest siedzibą gminy Mokobody, położona jest na trasie Siedlce - Węgrów, nad rzeką Liwiec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawne nazwy miejscowości brzmiały Mąkobody i Makowody. Wieś leżała w ziemi drohickiej i była własnością rycerską. Właściciel wsi Jan Mąkobodzki w okresie władania Podlasiem przez Bolesława IV księcia mazowieckiego był kasztelanem i sędzią liwskim. Prawdopodobnie w okresie zbrojnego zatargu Kazimierza Jagiellończyka z Bolesławem stał po stronie tego ostatniego, wskutek czego utracił swoje dobra. Mokobody stały się królewszczyzną. W 1487 r. Kazimierz Jagiellończyk darował je wraz z innymi dobrami Iwaszce Litaworowi Chreptowiczowi, podskarbiemu litewskiemu.

W 1446 r. osada otrzymała prawa miejskie, a w 1510 r. potwierdzenie przywilejów i nazwę Nowe Miasto, która jednak się nie przyjęła.Do Unii brzeskiej istniała tu Cerkiew prawosławna. Mokobody należały m.in. do Ostrorogów, Ossolińskich, Jezierskich i Kuczyńskich.

Bardzo duży wkład Mokobody włożyły w powstanie styczniowe. Już w styczniu wysłały do obrony Węgrowa ok. 600 chłopów, w większości byli uzbrojeni w kosy. 2 lutego brali oni udział w bitwie pod Węgrowem, a także słynnym w całej Europie ataku kosynierów na działa carskie. Następnego dnia, pod Mokobodami 1 tys. powstańców, w tym 200 strzelców, pod komendą kpt. Kuczkowskiego ps. Mucha, pobiło oddział rosyjski z Siedlec. Rosjanie ponieśli duże straty, było ok. 100 zabitych oraz dużo więcej rannych. W bitwie tej znaczący wkład mieli również mieszkańcy Mokobód i okolicznych wiosek. Wiele osób nie brało bezpośredniego udziału w walkach, ale pomagało walczącym.Chłopi dostarczali żywność oraz informowali o ruchach wojsk rosyjskich.

Po stłumieniu powstania carska policja i wojsko rozpoczęły aresztowania powstańców. Najwybitniejszym powstańcem był urodzony w Świniarach Ludomir Benedyktowicz, który stracił w postaniu obie dłonie. Pamiątkowa tablica na jego cześć znajduje się przy głównym wejściu do kościoła w Mokobodach. Za masowy udział mieszkańców Mokobód w powstaniu rząd carski w 1867 r., czyli kilka lat po upadku powstania styczniowego, ukarał miasteczko zabraniem mu praw miejskich i zdegradowaniem do roli wsi. [potrzebne źródło]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół parafialny, klasycystyczny z lat 1792-1818, fundacji starosty Jana Onufrego Ossolińskiego. Projekt architektoniczny autorstwa Jakuba Kubickiego jest czterokrotnie pomniejszonym projektem tegoż autora wyróżnionego w ogłoszonym przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego konkursie architektonicznym na świątynię - votum za Konstytucję 3 maja[2],
    • obraz Matki Boskiej Budzieszyńskiej z XVII w., otaczany wielkim kultem,
    • rokokowe rzeźby ewangelistów, wykonane przez Macieja Polejowskiego,
    • obraz "Chrystus Nauczający" z końca XVIII wieku, którego autorstwo przypisuje się Franciszkowi Smuglewiczowi,
    • obraz "Hołd Pasterzy" z XIX wieku autorstwa Piotra le Bruna,
    • model kościoła wykonany w 1793 roku przez Jakuba Kubickiego,
  • Drewniana organistówka z XIX w.
  • Drewniana dzwonnica z XIXw.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. GUS. Bank Danych Lokalnych
  2. dr Rafał Dmowski: Świątynia Opatrzności Bożej w pomniejszeniu czyli kościół pw. św. Jadwigi w Mokobodach (pol.). W: "Prestiż", 2014, nr 10, s. 12-13 [on-line]. [dostęp 2015-05-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]