Jan Michał Grubecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Michał Grubecki
Jan Michał Grubecki.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 września 1904
Wieliczka, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1987
Warszawa, Polska
Kierownik resortu komunikacji, poczt i telegrafów
Okres od 23 lipca 1944
do 4 listopada 1944
Przynależność polityczna Stronnictwo Ludowe
Następca Jan Rabanowski
Kierownik Biura Kontroli przy Prezydium Krajowej Rady Narodowej / Radzie Państwa
Okres od 13 listopada 1944
do 9 marca 1949
Następca Henryk Kołodziejski[1]
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy
Grób Jana Michała Grubeckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 23 lipca 2008

Jan Michał Grubecki (ur. 7 września 1904 w Wieliczce, zm. 26 stycznia 1987 w Warszawie) – działacz państwowy i ruchu ludowego, inżynier dróg i mostów, szef resortu komunikacji, poczty i telegrafu w PKWN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Anieli. Pochodził z rodziny inteligenckiej, ukończył w 1933 studia na Politechnice Lwowskiej; obronił doktorat nauk technicznych. Od 1943 członek SL, następnie ZSL, wieloletni członek kierownictwa obu partii ludowych. W latach 1944–1949 był członkiem Rady Naczelnej SL, w latach 1949–1956 członkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego ZSL; w 1944 (od września do listopada) sekretarz Tymczasowego Zarządu Głównego SL, następnie do stycznia 1946 wiceprezes Rady Naczelnej. Od stycznia 1946 do listopada 1949 wiceprezes Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL, w latach 1949–1956 wiceprezes Rady Naczelnej ZSL; od 1956 zasiadał w kierownictwie Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL (w latach 1956–1957 wiceprzewodniczący, w latach 1957–1971 przewodniczący). W latach 1947–1950 przewodniczył klubom poselskim kolejno SL i ZSL w Sejmie Ustawodawczym.

W latach 20. pracował w budownictwie dróg, od 1929 związany z Politechniką Lwowską (asystent). W latach 1935–1939 kierował budową linii kolejowej Sierpc-Toruń. Po agresji ZSRR na Polskę (1939) inżynier przy liniach kolejowych we Lwowie i Stalingradzie.

W 1943 związał się ze Związkiem Patriotów Polskich, w latach 1943–1944 kierował wydziałem opieki społecznej Zarządu Głównego tego związku. Od lipca do listopada 1944 kierował Resortem Komunikacji, Poczt i Telegrafu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W latach 1944–1947 pierwszy, po II wojnie światowej, kierownik Biura Kontroli przy Prezydium Krajowej Rady Narodowej, w latach 1947–1949 Biura Kontroli przy Radzie Państwa.

Od 1949 był profesorem Politechniki Warszawskiej; w latach 1948–1952 przewodniczący Rady Centrali Rolniczych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. W latach 1944–1952 poseł kolejno do KRN i na Sejm Ustawodawczy, w latach 1945–1947 przewodniczył Komisji Komunikacyjnej KRN.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]