Zenon Nowak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Zenon Hubert Nowak (1934-1999), historyk, mediewista oraz Zenon Nowak (1949-2002), polityk.
Zenon Nowak
Zenon Nowak
Data urodzenia 27 stycznia 1905
Data śmierci 21 sierpnia 1980
Prezes Najwyższej Izby Kontroli
Okres od czerwca 1969
do czerwca 1971
Poprzednik Konstanty Dąbrowski
Następca Mieczysław Moczar
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Rewolucji Październikowej

Zenon Nowak (ur. 27 stycznia 1905, zm. 21 sierpnia 1980) – polityk Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, wicepremier, poseł na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, działacz środowisk robotniczych i inteligenckich w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Grób Zenona Nowaka

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1924 Zenon Nowak został członkiem Komunistycznej Partii Polski, w latach 1945–1948 członek Polskiej Partii Robotniczej, a następnie działacz PZPR. W okresie od 27 lutego 1951 do 24 czerwca 1965 oraz od 25 czerwca 1968 do 22 grudnia 1968 wiceprezes rady ministrów w rządach Bolesława Bieruta i Józefa Cyrankiewicza. W latach 1968–1971 przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. W latach 1969–1971 prezes Najwyższej Izby Kontroli. Od 1971 do 1978 ambasador PRL w Moskwie. W okresach 1953–1956 i 1961–1972 poseł na Sejm PRL. W latach 1978-1980 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Zenon Nowak na VII Plenum KC PZPR w 1956 wystąpił z zarzutem, że we władzach krajowych za dużo jest osób pochodzenia żydowskiego. Uważany za wpływową postać wśród "natolińczyków"[1].

Od jego nazwiska wzięło się popularne powiedzenie: „Tak czy owak – Zenon Nowak”, nawiązujące do wyjątkowo skutecznego opierania się roszadom personalnym w kierownictwie partii i państwa. Kiedy na VIII Plenum w październiku 1956 frakcja „puławian” rozprawiała się z „natolińczykami”, Nowak został wprawdzie usunięty z Biura Politycznego i utracił stanowisko I wicepremiera, ale rangę wicepremiera zachował.

Został pochowany 27 sierpnia 1980 na Cmentarzu Wojskowym na Warszawskich Powązkach. W pogrzebie uczestniczyli m.in. członkowie władz PZPR: Władysław Kruczek, Emil Wojtaszek, Henryk Kisiel i Jerzy Muszyński. W imieniu Komitetu Centralnego PZPR Zenona Nowaka pożegnał członek Biura Politycznego KC PZPR, przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej Władysław Kruczek.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 62. ISBN 8370662080.
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 1, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  3. Odznaczenie Z. Nowaka Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. „Nowiny”, s. 2, Nr 30 z 5 lutego 1975. 
  4. Wręczenie Orderu Rewolucji Październikowej ambasadorowi PRL w ZSRR. „Nowiny”, s. 1, Nr 36 z 12 lutego 1975. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]