Konstanty Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Dąbrowski
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1906
Czarny Ostrów
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1975
Warszawa
Członek Rady Państwa
Okres od 27 czerwca 1969
do 28 marca 1972
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister finansów
Okres od 31 grudnia 1944/5 lipca 1945[1][2]
do 21 listopada 1952
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna / Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Ludwik Grosfeld[3]
Jan Haneman[4]
Następca Tadeusz Dietrich
Minister handlu zagranicznego
Okres od 21 listopada 1952
do 9 grudnia 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Tadeusz Gede
Następca Witold Trąmpczyński
Prezes Najwyższej Izby Kontroli
Okres od 30 grudnia 1957
do 28 czerwca 1969
Poprzednik Roman Zambrowski
Następca Zenon Nowak
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal za Warszawę 1939–1945
Grób Konstantego Dąbrowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Konstanty Dąbrowski (ur. 16 marca 1906 w Czarnym Ostrowiu, zm. 14 sierpnia 1975 w Warszawie) – polski ekonomista i polityk. Minister skarbu (1944/1945–1950), minister finansów (1950–1952), minister handlu zagranicznego (1952–1956), następnie prezes Najwyższej Izby Kontroli (1957–1967). Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, w latach 1969–1972 członek Rady Państwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem robotnika rolnego Franciszka oraz Zofii. Ukończył studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Od 1925 pracował w terenowej administracji skarbowej (Równe, Łuck, Kielce). Podczas okupacji działał w spółdzielczości rolniczej w Lublinie. Od 1944 pracownik Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W październiku 1944 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, był m.in. członkiem Rady Naczelnej (1945–1948) i członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego (1948).

W 1944 przez krótkie, miesięczne okresy, zajmował stanowiska zastępcy kierownika Resortu Gospodarki Narodowej i Finansów PKWN (listopad) i zastępcy kierownika Resortu Skarbu PKWN (grudzień), od grudnia 1944 (do 1950) minister skarbu, następnie minister finansów (1950–1952) i minister handlu zagranicznego (1952–1956). Był już wówczas członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od 1948). W partii zajmował stanowiska członka Komitetu Centralnego (1948–1968), następnie członka Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR (1968–1971, w latach 1969–1971 był jej wiceprzewodniczącym). Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 3 stycznia 1945 odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy[5].

W 1957 był podsekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie Kontroli Państwowej, jednocześnie wskutek wakatu na stanowisku ministra był kierownikiem resortu (aż do jego zniesienia w grudniu 1957). W 1957 został powołany na stanowisko prezesa reaktywowanej po kilkunastu miesiącach Najwyższej Izby Kontroli. Był prezesem NIK do 1969 (zastąpił go Zenon Nowak).

W latach 1944–1956 i 1961–1972 poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji. W latach 1969–1972 zasiadał w Radzie Państwa, a także był przewodniczącym Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów w Sejmie V kadencji.

W 1964 został odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[6]. Poza tym otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie), Krzyż Komandorski z Gwiazdą (1946)[7] i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a także Medal za Wolność i Demokrację i Medal za Warszawę 1939–1945[8].

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C 2 Tuje m. 11).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 5 lipca 1945 Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej zyskał uznanie międzynarodowe.
  2. Do 30 marca 1950 jako minister skarbu.
  3. Ludwik Grosfeld obejmował urząd ministra skarbu w rządzie Stanisława Mikołajczyka.
  4. Jan Haneman obejmował urząd kierownika resortu skarbu w nieuznawanym międzynarodowo Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego.
  5. Aleksander Mazur, Order Krzyża Grunwaldu 1943-1985, Warszawa 1988, s. 95.
  6. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 1, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  7. M.P. z 1947 r. nr 74, poz. 490
  8. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]