Jerzy Kryszak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Kryszak
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1950
Kalisz
Zawód aktor, artysta kabaretowy
Lata aktywności od 1974
podpis
Strona internetowa
W Stopnicy, 30 sierpnia 2009

Jerzy Kryszak (ur. 24 kwietnia 1950 w Kaliszu) – polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, satyryk i artysta kabaretowy.


Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i wychował w Kaliszu, gdzie w latach 1964–1968 uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Asnyka[1]. W 1974 ukończył studia na Wydziale Aktorskim krakowskiej PWST[2].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1974 otrzymał angaż w krakowskim Teatrze Słowackiego, gdzie zadebiutował w roli Króla w spektaklu Witkacego Metafizyka dwógłowego cielęcia w reżyserii Jerzego Golińskiego. W 1978 przeniósł się do warszawskiego Teatru Ateneum, gdzie w 1983 zagrał Hamleta. Z Ateneum związany był do roku 1993.

Po debiucie na kinowym ekranie w dramacie wojennym Jana Łomnickiego Ocalić miasto (1976) i filmie biograficznym Haakona Sandøya Dagny (1976) opowiadającym o życiu Dagny Juel, zagrał postać Ryśka Przybylskiego w Wodzireju (1977) Feliksa Falka. Można go było także zobaczyć potem w Aktorach prowincjonalnych (1978) Agnieszki Holland, Wyroku śmierci (1980) Witolda Orzechowskiego i Thais (1983) Ryszarda Bera. W 1984 otrzymał Nagrodę II stopnia Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za twórczość i działalność radiową i telewizyjną: za kreacje aktorskie w spektaklach Teatru Telewizji[3]. Występował też w wielu serialach, w tym Popielec (1982), Tulipan (1986) czy Kanclerz (1989). Jednak największą sympatię wśród telewidzów zyskał jako doktor Zdzisław Kołek z serialu komediowego Stanisława Barei Alternatywy 4 (1983).

Na początku lat 90. XX wieku ostatecznie rozstał się z teatrem i rozpoczął karierę jako artysta kabaretowy i osobowość telewizyjna. W 1991 odebrał Wiktora dla osobowości telewizyjnej[3]. W latach 1991–1994 współprowadził kabaret polityczny Polskie zoo. W 1995 zdobył Złotą Odznakę w plebiscycie „Tele Rzeczpospolitej”: „Złota piątka”[3]. Występował w programie Janusza Zaorskiego HBO na stojaka! (1998) emitowanym na antenie HBO[4][5]. Współtworzył programy rozrywkowe – Mój pierwszy raz (2005-2007), Dzień kangura (2007) wraz z Agatą Młynarską w Polsacie i Uważaj na kioskarza (2009) w TVP2.

W 2008 został zaproszony jako gość programu Piotr Bałtroczyk na żywo, a w 2009 wraz z Piotrem Bałtroczykiem i Olafem Lubaszenką prowadził Sopocką Noc Kabaretową.

Jako artysta kabaretowy występował w monologach, specjalizował się w parodii naśladując głosy znanych osób, m.in. Lecha Wałęsy, Adama Michnika, Tadeusza Mazowieckiego, Andrzeja Leppera, Wojciecha Jaruzelskiego czy Jana Pawła II[3].

Zajął się też dubbingiem, a swojego głosu użyczył w takich produkcjach filmowych jak Stuart Malutki 2 (2002), Iniemamocni (2004), 7 krasnoludków – historia prawdziwa (2004), Zebra z klasą (2005), Kurczak Mały (2005), Auta (2006), Asterix na olimpiadzie (2008), Auta 2 (2011) czy Pszczółka Maja (2014)[6].

Działalność fotograficzna[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Kryszak do swojego dorobku artystycznego dołożył także wystawy fotograficzne. Pierwsza z nich odbyła się w Muzeum Okręgowym w Toruniu od 2 do 30 grudnia 2016. Wówczas zaprezentował fotografie przedstawiające głównie owady i kwiaty. Artysta ukazując swoje prace został wyróżniony i nagrodzony w konkursie fotograficznym „Na ścieżkach natury”. Konkurs ten został zorganizowany przez Ogród Zoobotaniczny w Toruniu w ramach IX Międzynarodowego Festiwalu Fotografii i Filmu Przyrodniczej „Sztuka Natury” 2016[7][8].

Druga wystawa Kryszaka Scena na dole, czyli na czworakach prezentowana była od 8 marca do 5 kwietnia 2020. Wystawa znajdowała się w Polskiej Akademia Nauk Muzeum Ziemi w Warszawie. Przez 4 lata przerwy Jerzy zebrał wystarczającą liczbę fotografii, aby zaprezentować aż 50 z nich. Wystawa tak jak za pierwszym razem obejmowała świat najmniejszych owadów oraz roślin[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Podczas studiów ożenił się z Anną Chitro, aktorką z serialu Alternatywy 4, z którą się rozwiódł. Drugą żoną była Tatiana Kołodziejska. Ma z nią syna Pawła. Następnie związał się z Agnieszką Kryszak, z którą ma synów: Kubę i Kamila[10].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Rola Reżyser
1976 Ocalić miasto ksiądz w podziemiach Jan Łomnicki
Dagny członek redakcji „Głosu Robotniczego” w Berlinie Haakon Sandøy
1977 Wodzirej Rysiek Przybylski Feliks Falk
1978 Aktorzy prowincjonalni aktor „Cynik” Agnieszka Holland
Umarli rzucają cień Bogumił, syn „Mamusi”, agent gestapo Julian Dziedzina
Próba ognia i wody dziennikarz Włodzimierz Olszewski
1979 Kobieta i kobieta Kozłowski Ryszard Bugajski
Janusz Dymek
Klucznik milicjant Wojciech Marczewski
1980 Wyroku śmierci Andrzej Witold Orzechowski
Przed odlotem Marek Krzysztof Rogulski
1981 Wielka majówka Ptak, mężczyzna rozmawiający z Julkiem o „szczawiu” Krzysztof Rogulski
Uczennica (TV) dziennikarz Ludmiła Niedbalska
Limuzyna Daimler-Benz Zemanek Filip Bajon
Książę (TV) Wojtek Krzysztof Czajka
Mężczyzna niepotrzebny! Plugar Laco Adamik
Cień (TV) czarny mnich Andrzej Domalik
1982 Dolina Issy diabeł, Niemczyk Tadeusz Konwicki
Słona róża gestapowiec Janusz Majewski
1983 Thais Pafnucy Ryszard Ber
Kasztelanka Jerzy Marek Nowicki
Sny i marzenia Witczak Paweł Pitera, Janusz Petelski
1984 Cień już niedaleko urzędnik Kazimierz Karabasz
1985 Wkrótce nadejdą bracia „Niezłomny” Kazimierz Kutz
Podróże pana Kleksa Magister Pigularz II, władca Farmacji Krzysztof Gradowski
Pewnego letniego dnia... (TV) Robert Jakub Z. Ruciński
List gończy Kapitan Orlański Stanislav Strnad
1986 Trio (TV) Artur Mich, szef zespołu Paweł Karpiński
1987 Sonata marymoncka Jędras Jerzy Ridan
1988 Nowy Jork, czwarta rano perkusista Fabian Krzysztof Krauze
1989 Żelazną ręką rotmistrz Szymon Mroczek Ryszard Ber
Czarny wąwóz (Kainovo znamení) Komisarz Lottes (głos) Janusz Majewski
1990 Historia niemoralna reżyser Grzegorz Barbara Sass
Havet Stiger Happy Oddvar Einarson
1991 Kapitan Conrad (TV) Tadeusz Borowski Andrzej Kostenko
Szuler (Cheat) Knop Adek Drabiński
Jan Lechoń (film dokumentalny) narrator Alina Czerniakowska
2014 Jak szaleć to szaleć! (TV) ornitoterapeuta Krzysztof Jaroszyński

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Polski dubbing[edytuj | edytuj kod]

Gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1984 – Nagroda II stopnia Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za twórczość i działalność radiową i telewizyjną: za kreacje aktorskie w spektaklach Teatru Telewizji[3]
  • 1991 – Wiktor – nagroda dla telewizyjnej osobowości[3]
  • 1995 – Złota Odznaka w plebiscycie „Tele Rzeczpospolitej”: „Złota piątka”[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka (pol.). nk.pl. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  2. Jakub Zagalski (2020-03-07): Jerzy Kryszak: nieśmiały satyryk, który boi się przyszłości (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  3. a b c d e f g Jerzy Kryszak (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-03-08].
  4. HBO na Stojaka. Część 1-3 (DVD) (pol.). Empik. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  5. HBO na stojaka, cz. 1 (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  6. Pszczółka Maja. Film - obsada, aktorzy, „Tele Magazyn [dostęp 2020-03-08] [zarchiwizowane z adresu 2019-12-08] (pol.).
  7. Na czworakach. Fotografie Jerzego Kryszaka (pol.). „Nasze Miasto”. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  8. Jerzy Kryszak w Toruniu zaprezentuje swoje fotografie (pol.). „Nowości: Dziennik Toruński”. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  9. „Scena na dole, czyli na czworakach” (pol.). Muzeum Ziemi. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  10. Jerzy Kryszak chroni swoją prywatność (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]