Juan Carlos Ferrero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juan Carlos Ferrero
Juan Carlos Ferrero
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Villena Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1980
Onteniente Hiszpania
Wzrost 182 cm
Masa ciała 72 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery październik 2012
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 16
Najwyżej w rankingu 1 (8 września 2003)
Australian Open SF (2004)
Roland Garros W (2003)
Wimbledon QF (2007, 2009)
US Open F (2003)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 198 (3 lutego 2003)
Australian Open 1R (2004, 2005)
Roland Garros nie startował
Wimbledon 1R (2002, 2003)
US Open 1R (2006)

Juan Carlos Ferrero Donat (ur. 12 lutego 1980 w Onteniente) - tenisista hiszpański, zwycięzca wielkoszlemowego turnieju French Open w 2003, finalista French Open w 2002 i US Open w 2003. Zwycięzca 16 turniejów rangi ATP World Tour, były lider rankingu ATP.

Kariera tenisowa[edytuj]

1999-2000[edytuj]

W 1999 roku wygrał swój pierwszy turniej na Majorce pokonując w finale Àlexa Corretja 2:6, 7:5, 6:3. US Open w 1999 roku był jego pierwszym turniejem wielkoszlemowym i odpadł w I rundzie przegrywając z Gregiem Rusedskim. W Australian Open w 2000 roku doszedł do III rundy przegrywając z Junusem al-Ajnawim. Osiągnął również dwa finały w Barcelonie i w Dubaju. W Roland Garrosie doszedł do półfinału przegrywając z Gustavo Kuerten. W US Open awansował do IV rundy przegrywając z Maratem Safinem. Następnie doszedł do półfinału w Paryżu przegrywając z Safinem 2:6, 2:6. Sezon 2000 zakończył na 12. miejscu w rankingu ATP.

2001[edytuj]

W Australian Open przegrał w II fazie z Andrew Ilie. W cztery miesiące wygrał cztery turnieje, w Dubaju , Estoril, Barcelonie i Rzymie oraz uzyskał również finał w Hamburgu. We Roland Garrosie zaszedł do półfinału. Następnie odpadł w III rundzie Wimbledonuu, a w US Open w IV rundzie. Sezon 2001 zakończył na 5. miejscu w rankingu ATP.

2002[edytuj]

Z powodu kontuzji wycofał się z Australian Open. W kwietniu zwyciężył w Monte Carlo, a następnie w Hongkongu. Podczas Rolanda garrosa osiągnął swój pierwszy finał wielkoszlemowy, który jednak zakończył się porażką Ferrero z Albertem Costą 1:6, 0:6, 6:4, 3:6. Na Wimbledonieie odpadł w II rundzie a w US Open w III rundzie. Doszedł również do finału rozgrywekMasters w Szanghaju , lecz w finale nie sprostał Lleytonowi Hewittowi . Sezon 2002 zakończył na 4. miejscu w rankingu ATP.

2003[edytuj]

Sezon rozpoczął od finału w Sydney przegrywając z Lee Hyung-taikiem 6:4, 6:7, 6:7. Następnie dotarł do ćwierćfinału w Melbourne. Do końca roku zwyciężył w Madrycie, Walencji], Monte Carlo oraz wygrał swój pierwszy wielkoszlemowy tytuł na kortach Rolanda Garrosa, pokonując w meczu o tytuł Martina Verkerka 6:1, 6:2, 6:3. Następnie doszedł do IV rundy Wimbledonuu. Na US Open uzyskał po raz drugi finał turnieju wielkoszlemowego, w którym przegrał z Andy Roddickem 3:6, 6:7, 3:6. Po turnieju na kortach w Nowym Jorku został liderem światowego rankingu singlistów, jednak sezon zakończył na 3. miejscu w rankingu ATP.

2004-2005[edytuj]

W Australian Open doszedł do półfinału przegrywając z Rogerem Federem 4:6, 1:6, 4:6. Następnie osiągnął finał rozgrywek w Rotterdamie (porażka z Lleytonem Hewittem 7:6, 5:7, 4:6). W marcu zachorował na ospę wietrzną. W czasie jednego z turnieju złamał żebra i doznał kontuzji ręki, które wyeliminowały go z gry na cały sezon.

W 2005 doszedł do dwóch półfinałów w Monte Carloi w Pekinie. Awansował również do dwóch finałów w Barcelonie i w Wiedniu, w których przegrywał odpowiednio z Ljubičiciem i Roddickiem. Sezon zakończył na 17. pozycji w rankingu ATP.

2006-2008[edytuj]

Rok 2006 Hiszpan zakończył z jednym finałwem w Cincinnati, gdzie uległ w meczu finałowym Roddickowi.

W 2007 osiągnął finał na ziemnych kortach w Costa do Sauipe, przegrywając z Guillermo Cañasem 6:7, 2:6. Następnie osiągnął półfinał w Acapulco, w Monte Carlo i w Wiedniu. Sezon 2007 zakończył na 24. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2008 Ferrero rozpoczął od finału w Auckland, gdzie w finale uległ Davidowi Nalbandianowi 1:6, 6:2, 3:6 oraz osiągnął IV rundę Australian Open. W Roland Garrosie odpadł w I fazie, a w Wimbledonieie w II etapie. Z powodu kontuzji nie brał udziału w US Open. Sezon 2008 zakończył na 55. miejscu w rankingu ATP.

2009[edytuj]

W marcu zdobył swój pierwszy tytuł od 2003 roku w Casablance. We French Open doszedł do II rundy. Potem dotarł do półfinału na trawiastych kortach w Londynie oraz ćwierćfinału Wimbledonu. Na przełomie lipca i sierpnia awansował do finału w Umag, jednak w finale nie sprostał Nikołajowi Dawydience. Sezon 2009 zakończył na 32. miejscu w rankingu ATP.

2010[edytuj]

W Australian Open swój start zakończył w I rundzie. W lutym wygrał turniej Costa do Sauípe , pokonując w finale Łukasz Kubota 6:0, 6:1. W następnym tygodniu zwyciężył w Buenos Aires, gdzie w finale pokonał rodaka Davida Ferrera 5:7, 6:4, 6:3. Po dwóch zwycięstwach awansował na 16. miejsce w rankingu ATP. Swój kolejny w sezonie finał rozegrał w Acapulco, ale musiał tym razem uznać wyższość Ferrera. W turnieju w Monte Carlo doszedł do ćwierćfinału, przegrywając w nim z Rafaelem Nadalem 4:6, 2:6. W Roland Garrosie Hiszpan awansował do III rundy gdzie przegrał z Robby Ginepri. 5:7, 3:6, 6:3, 6:2, 2:6. Podczas Wimbledonu został wyeliminowany w I fazie przez Xaviera Malisse. W sierpniu wygrał swój 15 turniej ATP World Tour w Umag pokonując w finale 6:4, 6:4 Włocha Potito Starace.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Gra pojedyncza (16–18)[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem (1–2)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–1)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (4–2)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (2–5)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (9–8)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (3–9)
Ceglana (13–9)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 20 października 1999 Majorka Ceglana Hiszpania Àlex Corretja 2:6, 7:5, 6:3
Finalista 1. 13 lutego 2000 Dubaj Twarda Niemcy Nicolas Kiefer 5:7, 6:4, 3:6
Finalista 2. 30 kwietnia 2000 Barcelona Ceglana Rosja Marat Safin 3:6, 3:6, 4:6
Zwycięzca 2. 3 marca 2001 Dubaj Twarda Rosja Marat Safin 6:2, 3:1, krecz
Zwycięzca 3. 15 kwietnia 2001 Estoril Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 7:6(3), 4:6, 6:3
Zwycięzca 4. 29 kwietnia 2001 Barcelona Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 4:6, 7:5, 6:3, 3:6, 7:5
Zwycięzca 5. 13 maja 2001 Rzym Ceglana Brazylia Gustavo Kuerten 3:6, 6:1, 2:6, 6:4, 6:2
Finalista 3. 20 maja 2001 Hamburg Ceglana Hiszpania Albert Portas 6:4, 2:6, 6:0, 6:7(5), 5:7
Finalista 4. 15 lipca 2001 Gstaad Ceglana Czechy Jiří Novák 1:6, 7:6(5), 5:7
Zwycięzca 6. 21 kwietnia 2002 Monte Carlo (1) Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 7:5, 6:3, 6:4
Finalista 5. 9 czerwca 2002 French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Albert Costa 1:6, 0:6, 6:4, 3:6
Finalista 6. 28 lipca 2002 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Àlex Corretja 4:6, 1:6, 3:6
Zwycięzca 7. 29 września 2002 Hongkong Twarda Hiszpania Carlos Moyá 6:3, 1:6, 7:6(4)
Finalista 7. 17 listopada 2002 Tennis Masters Cup, Szanghaj Twarda (hala) Australia Lleyton Hewitt 5:7, 5:7, 6:2, 6:2, 4:6
Finalista 8. 11 stycznia 2003 Sydney Twada Korea Południowa Lee Hyung-taik 6:4, 6:7(6), 6:7(4)
Zwycięzca 8. 20 kwietnia 2003 Monte Carlo (1) Ceglana Argentyna Guillermo Coria 6:2, 6:2
Zwycięzca 9. 4 maja 2003 Walencja Ceglana Belgia Christophe Rochus 6:2, 6:4
Zwycięzca 10. 8 czerwca 2003 French Open, Paryż Ceglana Holandia Martin Verkerk 6:1, 6:3, 6:2
Finalista 9. 7 września 2003 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 3:6, 6:7(2), 3:6
Finalista 10. 28 września 2003 Bangkok Twarda (hala) Stany Zjednoczone Taylor Dent 3:6, 6:7(5)
Zwycięzca 11. 19 października 2003 Madryt Twarda (hala) Chile Nicolás Massú 6:3, 6:4, 6:3
Finalista 11. 22 lutego 2004 Rotterdam Twarda (hala) Australia Lleyton Hewitt 7:6(1), 5:7, 4:6
Finalista 12. 24 kwietnia 2005 Barcelona Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 1:6, 6:7(4), 3:6
Finalista 13. 16 października 2005 Wiedeń Twarda (hala) Chorwacja Ivan Ljubičić 2:6, 4:6, 6:7(5)
Finalista 14. 20 sierpnia 2006 Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 3:6, 4:6
Finalista 15. 18 lutego 2007 Costa do Sauípe Ceglana Argentyna Guillermo Cañas 6:7(4), 2:6
Finalista 16. 12 stycznia 2008 Auckland Twarda Niemcy Philipp Kohlschreiber 6:7(4), 5:7
Zwycięzca 12. 12 kwietnia 2009 Casablanca Ceglana Francja Florent Serra 6:4, 7:5
Finalista 17. 2 sierpnia 2009 Umag Ceglana Rosja Nikołaj Dawydienko 3:6, 0:6
Zwycięzca 13. 14 lutego 2010 Costa do Sauípe Ceglana Polska Łukasz Kubot 6:1, 6:0
Zwycięzca 14. 21 lutego 2010 Buenos Aires Ceglana Hiszpania David Ferrer 5:7, 6:4, 6:3
Finalista 18. 27 lutego 2010 Acapulco Ceglana Hiszpania David Ferrer 3:6, 6:3, 1:6
Zwycięzca 15. 1 sierpnia 2010 Umag Ceglana Włochy Potito Starace 6:4, 6:4
Zwycięzca 16. 17 lipca 2011 Stuttgart Ceglana Hiszpania Pablo Andújar 6:4, 6:0

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australian Open 3R 2R QF SF 3R 3R 2R 4R 1R 1R 1R 0 / 11 20–11
French Open SF SF F W 2R 3R 3R 3R 1R 2R 3R 2R 1 / 12 34–11
Wimbledon 3R 2R 4R 3R 4R 3R QF 2R QF 1R 1R 0 / 11 22–11
US Open 1R 4R 3R 3R F 2R 1R 2R 1R 4R 3R 4R 0 / 12 23–12
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 3 0 / 4 0 / 3 1 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 1 0 / 3 1 / 46 N/A
Bilans spotkań 0–1 10–3 10–4 9–3 20–3 9–4 7–4 7–4 7–4 4–3 8–4 4–4 3–1 1–3 N/A 99–45
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals SF F RR 0 / 3 5–7
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells 1R 1R 1R 2R 2R 3R 4R 4R 3R 0 / 9 8–9
Miami 2R 4R 3R 3R 4R 2R 2R 3R 4R 0 / 9 10–9
Monte Carlo QF 2R W W 1R SF 3R SF 3R QF 2 / 10 31–8
Stuttgart/Madryt 2R 2R QF W 2R 1R 2R 3R 2R 1R 1R 1 / 11 10–10
Rzym 3R W 2R SF 1R 2R 3R 1R 3R 1 / 9 18–8
Montreal/Toronto 3R QF 2R 3R 1R 3R 2R 1R 3R 1R 0 / 10 13–10
Cincinnati 1R 2R SF 2R 2R 2R F 3R 1R 1R 0 / 10 15–10
Szanghaj Nie ATP World Tour Masters 1000 1R 3R 0 / 2 2–2
Paryż 2R SF 3R 2R 3R 3R 1R 1R 0 / 8 7–8
Hamburg 2R F 1R 3R 3R 3R Nie Masters 1000 0 / 6 12–6
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 9 1 / 9 1 / 9 2 / 8 0 / 4 0 / 8 0 / 8 0 / 9 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 5 0 / 2 4 / 84 N/A
Bilans spotkań 1–1 11–9 19–8 15–8 21–6 1–4 14–8 11–8 13–9 7–4 3–4 6–4 2–5 2–2 N/A 126–80
Ranking na koniec sezonu
42 12 5 4 3 31 17 23 24 55 23 29 50 213 N/A

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Bibliografia[edytuj]