Jim Courier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jim Courier
Jim Courier
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Orlando
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1970
Sanford
Wzrost 185 cm
Masa ciała 82 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2000
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 23
Najwyżej w rankingu 1 (10 lutego 1992)
Australian Open W (1992, 1993)
Roland Garros W (1991, 1992)
Wimbledon F (1993)
US Open F (1991)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 20 (9 września 1989)
Australian Open 1R (1990)
Roland Garros 2R (1989)
Wimbledon 3R (1989, 1991)
US Open 1R (1989, 1990)

James Spencer "Jim" Courier (ur. 17 sierpnia 1970 w Sanford) – amerykański tenisista, zwycięzca 4 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, przez 58 tygodni lider rankingu światowego w grze pojedynczej, 2–krotny zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj kod]

W ciągu kilkunastu lat kariery zawodowej (od 1988 do 2000) wygrał 23 turnieje w singlu i 6 w deblu rangi ATP World Tour. U progu kariery osiągał sukcesy w grze podwójnej, m.in. w parze z Pete'em Samprasem awansując do turnieju Tennis Masters Cup w sezonie 1989. W deblu wygrywał tak prestiżowe turnieje, jak zawody ATP Masters Series w Rzymie, Hamburgu, Montrealu i Indian Wells. Przede wszystkim przeszedł jednak do historii tenisa jako singlista.

W 1989 wygrał turniej w Bazylei, pokonując w finale Stefana Edberga. W 1991 roku awansował na pozycję nr 2. w rankingu światowym po wielu udanych startach turniejowych, w tym zwycięstwie w wielkoszlemowym French Open. Pokonał w pierwszym od 1954 amerykańsko–amerykańskim finale Andre Agassiego. Również w 1991 dotarł do finału US Open (przegrał z Edbergiem; w półfinale pokonał Jimmy'ego Connorsa) i turnieju Tennis Masters Cup. Dnia 10 lutego 1992 roku Courier został liderem rankingu światowego po zdobyciu drugiego tytułu wielkoszlemowego – Australian Open. W pierwszej połowie roku osiągnął serię 25 zwycięstw z rzędu (wygrywając w Tokio, Hongkongu, Rzymie i French Open), którą przerwała dopiero porażka w 3 rundzie Wimbledonu z Andriejem Olchowskim. Druga połowa sezonu 1992 nie była dla Couriera tak udana, ale ponownie osiągnął finał Tennis Masters Cup oraz przyczynił się do zdobycia przez USA Pucharu Davisa. Zapewnił sobie także pozycję lidera rankingu na koniec roku.

Jim Courier i Andre Agassi

Sezon 1993 Courier zaczął od triumfu w Australian Open (po 4–setowym zwycięstwie nad Edbergiem w finale), wygrywał kolejne turnieje, ale wiosną oddał pozycję lidera rankingu Samprasowi, a na kortach Rolanda Garrosa uległ w finale Sergiemu Bruguerze. Ostatni wielkoszlemowy finał w karierze Courier osiągnął podczas Wimbledonu 1993, ponosząc porażkę z Samprasem.

W 1994 roku klasyfikowany był już poza czołową "dziesiątką" w rankingu, do której powrócił jeszcze rok później i po raz ostatni wystąpił w turnieju Tennis Masters Cup. W 1995 ponownie wygrał z reprezentacją Puchar Davisa. Ostatni tytuł zdobył w 1998 w Orlando.

W 1992 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie. Z rozgrywek singlowych wyeliminowany został w 3 rundzie, natomiast w grze podwójnej w 2 rundzie.

Mocną stroną w grze Couriera był forhend, szczególnie tzw. wychodzący (tj. grany wzdłuż linii na stronę bekhendową praworęcznego rywala). Uważano go za gracza, który sukcesy zawdzięczał nie tyle wybitnemu talentowi, co solidnemu przygotowaniu; na korcie wyróżniał się także m.in. charakterystyczną czapką baseballową.

W 2005 roku został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (23–14)[edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 października 1989 Bazylea Twarda (hala) Szwecja Stefan Edberg 7:6, 3:6, 2:6, 6:0, 7:5
Zwycięzca 2. 10 marca 1991 Indian Wells Twarda Francja Guy Forget 4:6, 6:3, 4:6, 6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 3. 23 marca 1991 Miami Twarda Stany Zjednoczone David Wheaton 4:6, 6:3, 6:4
Zwycięzca 4. 9 czerwca 1991 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Andre Agassi 3:6, 6:4, 2:6, 6:1, 6:4
Finalista 1. 8 września 1991 US Open, Nowy Jork Twarda Szwecja Stefan Edberg 2:6, 4:6, 0:6
Finalista 2. 17 listopada 1991 ATP Tour World Championships, Frankfurt Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:3, 6:7(5), 3:6, 4:6
Zwycięzca 5. 26 stycznia 1992 Australian Open, Melbourne Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:3, 3:6, 6:4, 6:2
Finalista 3. 9 lutego 1992 San Francisco Twarda (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 3:6, 3:6
Finalista 4. 16 lutego 1992 Bruksela Dywanowa (hala) Niemcy Boris Becker 7:6(5), 6:2, 6:7(10), 6:7(5), 5:7
Zwycięzca 6. 12 kwietnia 1992 Tokio Twarda Holandia Richard Krajicek 6:4, 6:4, 7:6(3)
Zwycięzca 7. 19 kwietnia 1992 Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 7:5, 6:3
Zwycięzca 8. 17 maja 1992 Rzym Ceglana Hiszpania Carlos Costa 7:6(3), 6:0, 6:4
Zwycięzca 9. 7 czerwca 1992 French Open, Paryż Ceglana Czechosłowacja Petr Korda 7:5 6:2, 6:1
Finalista 5. 23 sierpnia 1992 Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 4:6
Finalista 6. 13 września 1992 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 1:6, 6:3, 2:6, 2:6
Finalista 7. 22 listopada 1992 ATP Tour World Championships, Frankfurt Dywanowa (hala) Niemcy Boris Becker 4:6, 3:6, 5:7
Zwycięzca 10. 31 stycznia 1993 Australian Open, Melbourne Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:2, 6:1, 2:6, 7:5
Zwycięzca 11. 14 lutego 1993 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Todd Martin 5:7, 7:6(4), 7:6(4)
Zwycięzca 12. 7 marca 1993 Indian Wells Twarda Południowa Afryka Wayne Ferreira 6:3, 6:3, 6:1
Finalista 8. 18 kwietnia 1993 Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 3:6, 7:6(1), 6:7(2)
Zwycięzca 13. 16 maja 1993 Rzym Ceglana Chorwacja Goran Ivanišević 6:1, 6:2, 6:2
Finalista 9. 6 czerwca 1993 French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 4:6, 6:2, 2:6, 6:3, 3:6
Finalista 10. 4 lipca 1993 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(3), 6:7(6), 6:3, 3:6
Zwycięzca 14. 22 sierpnia 1993 Indianapolis Twarda Niemcy Boris Becker 7:5, 6:3
Finalista 11. 17 kwietnia 1994 Nicea Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 4:6, 2:6
Finalista 12. 23 października 1994 Lyon Dywanowa (hala) Szwajcaria Marc Rosset 4:6, 6:7(2)
Zwycięzca 15. 8 stycznia 1995 Adelaide Twarda Francja Arnaud Boetsch 6:2, 7:5
Zwycięzca 16. 5 marca 1995 Scottsdale Twarda Australia Mark Philippoussis 7:6(2), 6:4
Zwycięzca 17. 16 kwietnia 1995 Tokio Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:4, 6:3
Zwycięzca 18. 1 października 1995 Bazylea Twarda (hala) Holandia Jan Siemerink 6:7(2), 7:6(5), 5:7, 6:2, 7:5
Finalista 13. 8 października 1995 Tuluza Twarda (hala) Francja Arnaud Boetsch 4:6, 7:6(5), 0:6
Zwycięzca 19. 3 marca 1996 Filadelfia Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Chris Woodruff 6:4, 6:3
Zwycięzca 20. 5 stycznia 1997 Doha Twarda Wielka Brytania Tim Henman 7:5, 6:7(5), 6:2
Zwycięzca 21. 27 lipca 1997 Los Angeles Twarda Szwecja Thomas Enqvist 6:4, 6:4
Zwycięzca 22. 5 października 1997 Pekin Twarda (hala) Szwecja Magnus Gustafsson 7:6(10), 3:6, 6:3
Zwycięzca 23. 26 kwietnia 1998 Orlando Ceglana Stany Zjednoczone Michael Chang 7:5, 3:6, 7:5
Finalista 14. 21 lutego 1999 Memphis Twarda (hala) Niemcy Tommy Haas 4:6, 1:6

Gra podwójna (6–5)[edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 7 maja 1989 Forest Hills Ceglana Stany Zjednoczone Pete Sampras Stany Zjednoczone Rick Leach
Stany Zjednoczone Jim Pugh
4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 21 maja 1989 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Pete Sampras Brazylia Danilo Marcelino
Brazylia Mauro Menezes
6:4, 6:3
Zwycięzca 2. 13 maja 1990 Hamburg Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Udo Riglewski
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Michael Stich
7:6, 6:2
Finalista 2. 20 maja 1990 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Marty Davis Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
6:7, 5:7
Zwycięzca 3. 10 marca 1991 Indian Wells Twarda Hiszpania Javier Sánchez Francja Guy Forget
Francja Henri Leconte
7:6, 3:6, 6:3
Zwycięzca 4. 1 sierpnia 1993 Montreal Twarda Bahamy Mark Knowles Kanada Glenn Michibata
Stany Zjednoczone David Pate
6:4, 7:6
Finalista 3. 10 kwietnia 1994 Barcelona Ceglana Hiszpania Javier Sánchez Rosja Jewgienij Kafielnikow
Czechy David Rikl
7:5, 1:6, 4:6
Zwycięzca 5. 8 stycznia 1995 Adelaide Twarda Australia Patrick Rafter Zimbabwe Byron Black
Kanada Grant Connell
7:6, 6:4
Finalista 4. 5 października 1997 Pekin Twarda (hala) Stany Zjednoczone Alex O’Brien Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
5:7, 6:7
Finalista 5. 10 stycznia 1999 Adelaide Twarda Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Brazylia Gustavo Kuerten
Ekwador Nicolás Lapentti
4:6, 4:6
Zwycięzca 6. 25 kwietnia 1999 Orlando Ceglana Australia Todd Woodbridge Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 6:4

Bibliografia[edytuj kod]