Boris Becker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boris Becker
Boris Becker
Państwo  Niemcy
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 22 października 1967
Leimen
Wzrost 190 cm
Masa ciała 85 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1984
Zakończenie kariery 1999
Trener Mike Depalmer Jr.
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 49
Najwyżej w rankingu 1 (28 stycznia 1991)
Australian Open W (1991, 1996)
Roland Garros SF (1987, 1989, 1991)
Wimbledon W (1985, 1986, 1989)
US Open W (1989)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 15
Najwyżej w rankingu 6 (22 września 1986)
Australian Open QF (1985)
Roland Garros 1R (1984)
Wimbledon 2R (1985)
US Open 2R (1985)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Barcelona 1992 tenis ziemny
(gra podwójna)

Boris Becker (ur. 22 listopada 1967 w Leimen) – niemiecki tenisista i trener tenisa.

W swojej karierze zwyciężył w 6 wielkoszlemowych turniejach, 3 razy w zawodach ATP Finals. Łącznie został mistrzem 49 turniejów ATP World Tour, a w styczniu 1991, przez 12 tygodni, był liderem rankingu gry pojedynczej.

W deblu wygrał 15 zawodowych turniejów, w tym złoty medal igrzysk olimpijskich w Barcelonie (1992).

Reprezentując Niemcy (wcześniej RFN) w Pucharze Davisa triumfował w latach 1988 i 1989.

Przez stację ESPN został umieszczony w gronie 20 najlepszych tenisistów w historii dyscypliny[1].

Życie prywatne[edytuj]

W grudniu 1993 roku poślubił Barbarę Feltus, z którą ma 2 synów – Noaha i Eliasa[2]. W połowie 2000 para ogłosiła separację, a pół roku później, w styczniu 2001 rozwiedli się[2]. Feltus wniosła pozew do sądu o opiekę nad dziećmi przyznano jej 14 400 000 $ odszkodowania[2]. Stało się tak na skutek zdrady Beckera z Rosjanką Angelą Ermakową, która potem zaszła w ciążę i urodziła córkę, Annę[2].

Przez jakiś czas związany był z niemiecką piosenkarką, Sabriną Setlur.

W 2009 roku zawarł związek małżeński z holenderską modelką, Sharlely "Lilly" Kerssenberg[3]. W lutym 2010 urodził im się syn, Amadeus Benedict Edley Luis Becker[4].

W listopadzie 2004 zostały ujawnione informacje o zaległych podatkach Beckera względem francuskiego urzędu skarbowego[2][5]. Niemiec zapłacił instytucji 500 000 $[2].

W swojej biografii, pt. Boris Becker - The Player: The Autobiography ukazanej w 2004, otwarcie przyznał o uzależnieniu od alkoholu i leków, jednak Niemiec poradził sobie z nałogami[2][6].

Aktywnie udziela się jako pokerzysta, np. w 2007 przystąpił do grupy PokerStars SportStars[7][8].

Kariera tenisowa[edytuj]

W latach 1984–1999 występował jako zawodowy tenisista[9]. Wraz z Michaelem Stichem i Steffi Graf przyczynił się do wielkiego wzrostu zainteresowania tenisem w Niemczech[9].

Styl gry Niemca idealnie pasował do szybkich nawierzchni, trawiastej, na niektórych twardych kortach i w hali. Uznawano go za wybitnego woleistę, z potężnym serwisem, który przyniósł mu przydomek Bum-Bum[9][10]. Do jego słynnych zagrań zaliczały się efektowne pady przy siatce, zazwyczaj skutecznie kończące akcję wolejową[9].

Jako 17–latek zdobył mistrzostwo Wimbledonu w 1985; pokonując Kevina Currena w finale został na kilka lat najmłodszym triumfatorem turnieju wielkoszlemowego (rekord poprawił na French Open 1989 Michael Chang), był zarazem pierwszym niemieckim mistrzem Wimbledonu oraz pierwszym zwycięzcą, który nie figurował na liście rozstawionych[11][12].

Becker obronił tytuł w 1986 (pokonał w finale Ivana Lendla). Trzecie zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w 1989 (pokonał Edberga w finale). Ponadto dochodził do finałów w 1988, 1990, 1991 i 1995. Sukcesy te przyniosły mu przydomek właściciela Kortu Centralnego[13].

Wygrał także dwukrotnie Australian Open, w 1991 (finał z Lendlem) i 1996 (finał z Changiem), oraz US Open w 1989. Nie udało mu się odnieść końcowego sukcesu na kortach Rolanda Garrosa (osiągnął 3 półfinały) – nie odpowiadała mu nawierzchnia ziemna, na której nie wygrał żadnego turnieju w grze pojedynczej.

W styczniu 1991 po raz pierwszy zajmował miejsce lidera w rankingu światowym. Sezony 1985–1996 kończył w pierwszej dziesiątce na świecie i wielokrotnie kwalifikował się do turnieju ATP Finals. Triumfował w tych zawodach w latach 1988, 1992 i 1995.

W latach 1985–1999 występował w reprezentacji w Pucharze Davisa, w tym w zwycięskich sezonach 1988 i 1989. W 1985 został finalistą tej imprezy. Nie uczestniczył w sukcesie reprezentacji w 1993 ze względu na konflikt wewnątrz kadry[14].

W 1992 roku wygrał z Michaelem Stichem złoty medal podczas igrzysk olimpijskich w Barcelonie, mimo że debliści byli w nie najlepszych relacjach[15].

Wygrał łącznie 49 turniejów w singlu oraz 15 w deblu (był nr 6. w rankingu deblistów w 1986).

Becker i Edberg stworzyli jedną z najbardziej interesujących rywalizacji w tenisie. Zagrali ze sobą 35 razy w latach 1984–1996, z czego 25–krotnie zwycięsko kończył mecz Niemiec. Zmierzyli się w 3 wielkoszlemowych finałach, które Edberg 2–krotnie wygrał[16].

W 2003 został włączony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[17].

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (49–28)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 16 czerwca 1985 Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Johan Kriek 6:2, 6:3
Zwycięzca 2. 7 lipca 1985 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Kevin Curren 6:3, 6:7, 7:6, 6:4
Zwycięzca 3. 25 sierpnia 1985 Cincinnati Twarda Szwecja Mats Wilander 6:4, 6:2
Finalista 1. 17 listopada 1985 Wembley Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 7:6, 3:6, 6:4, 4:6, 4:6
Finalista 2. 19 stycznia 1986 Nowy Jork Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 2:6, 6:7, 3:6
Zwycięzca 4. 30 marca 1986 Chicago Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 7:6, 6:3
Finalista 3. 13 kwietnia 1986 Dallas Dywanowa (hala) Szwecja Anders Järryd 7:6, 1:6, 1:6, 4:6
Zwycięzca 5. 6 lipca 1986 Wimbledon, Londyn Trawiasta Czechosłowacja Ivan Lendl 6:4, 6:3, 7:5
Finalista 4. 1 sierpnia 1986 Stratton Mountain Twarda Czechosłowacja Ivan Lendl 4:6, 6:7
Zwycięzca 6. 17 sierpnia 1986 Toronto Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:4, 3:6, 6:3
Zwycięzca 7. 19 października 1986 Sydney Twarda (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 3:6, 7:6, 6:2, 6:0
Zwycięzca 8. 26 października 1986 Tokio Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 7:6, 6:1
Zwycięzca 9. 2 listopada 1986 Paryż Twarda (hala) Hiszpania Sergio Casal 6:4, 6:3, 7:6
Finalista 5. 7 grudnia 1986 Nowy Jork Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 4:6, 4:6, 4:6
Zwycięzca 10. 22 lutego 1987 Indian Wells Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:4, 7:5
Zwycięzca 11. 5 kwietnia 1987 Mediolan Dywanowa (hala) Czechosłowacja Miloslav Mečíř 6:4, 6:3
Zwycięzca 12. 14 czerwca 1987 Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Jimmy Connors 6:7, 6:3, 6:4
Finalista 6. 23 sierpnia 1987 Cincinnati Twarda Szwecja Stefan Edberg 4:6, 1:6
Zwycięzca 13. 6 marca 1988 Indian Wells Twarda Hiszpania Emilio Sánchez 7:5, 6:4, 2:6, 6:4
Zwycięzca 14. 17 kwietnia 1988 Dallas WCT Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:4, 1:6, 7:5, 6:2
Zwycięzca 15. 12 czerwca 1988 Londyn Trawiasta Szwecja Stefan Edberg 6:1, 3:6, 6:3
Finalista 7. 3 lipca 1988 Wimbledon, Londyn Trawiasta Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:7, 4:6, 2:6
Zwycięzca 16. 7 sierpnia 1988 Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone John McEnroe 6:4, 6:2
Zwycięzca 17. 23 października 1988 Tokio Dywanowa (hala) Australia John Fitzgerald 7:6, 6:4
Zwycięzca 18. 6 listopada 1988 Sztokholm Twarda (hala) Szwecja Peter Lundgren 6:4, 6:1, 6:1
Zwycięzca 19. 11 grudnia 1988 Nowy Jork Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 5:7, 7:6, 3:6, 6:2, 7:6
Zwycięzca 20. 19 lutego 1989 Mediolan Dywanowa (hala) Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Aleksandr Wołkow 6:1, 6:2
Zwycięzca 21. 26 lutego 1989 Filadelfia Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Tim Mayotte 7:6, 6:1, 6:3
Finalista 8. 30 kwietnia 1989 Monte Carlo Ceglana Argentyna Alberto Mancini 5:7, 6:2, 6:7, 5:7
Zwycięzca 22. 9 lipca 1989 Wimbledon, Londyn Trawiasta Szwecja Stefan Edberg 6:0, 7:6, 6:4
Zwycięzca 23. 10 września 1989 US Open, Nowy Jork Twarda Czechosłowacja Ivan Lendl 7:6, 1:6, 6:3, 7:6
Zwycięzca 24. 5 listopada 1989 Paryż Twarda (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:3, 6:3
Finalista 9. 3 grudnia 1989 Nowy Jork Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:7, 3:6, 1:6
Zwycięzca 25. 18 lutego 1990 Bruksela Dywanowa (hala) Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Carl-Uwe Steeb 7:5, 6:2, 6:2
Zwycięzca 26. 25 lutego 1990 Stuttgart Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 6:2, 6:2
Finalista 10. 13 maja 1990 Hamburg Ceglana Hiszpania Juan Aguilera 1:6, 0:6, 6:7
Finalista 11. 17 czerwca 1990 Londyn Trawiasta Czechosłowacja Ivan Lendl 3:6, 2:6
Finalista 12. 8 lipca 1990 Wimbledon, Londyn Trawiasta Szwecja Stefan Edberg 2:6, 2:6, 6:3, 6:3, 4:6
Zwycięzca 27. 19 sierpnia 1990 Indianapolis Twarda Szwecja Peter Lundgren 6:3, 6:4
Zwycięzca 28. 7 października 1990 Sydney Twarda (hala) Szwecja Stefan Edberg 7:6, 6:4, 6:4
Finalista 13. 14 października 1990 Tokio Dywanowa (hala) Czechosłowacja Ivan Lendl 6:4, 3:6, 6:7
Zwycięzca 29. 28 października 1990 Sztokholm Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 6:4, 6:0, 6:3
Finalista 14. 4 listopada 1990 Paryż Twarda (hala) Szwecja Stefan Edberg 3:3 krecz
Zwycięzca 30. 27 stycznia 1991 Australian Open, Melbourne Twarda Czechosłowacja Ivan Lendl 1:6, 6:4, 6:4, 6:4
Finalista 15. 28 kwietnia 1991 Monte Carlo Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 7:5, 4:6, 6:7(6), 6:7(4)
Finalista 16. 7 lipca 1991 Wimbledon, Londyn Trawiasta Niemcy Michael Stich 4:6, 6:7(4), 4:6
Finalista 17. 18 sierpnia 1991 Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(2), 6:3, 3:6
Zwycięzca 31. 27 października 1991 Sztokholm Dywanowa (hala) Szwecja Stefan Edberg 3:6, 6:4, 1:6, 6:2, 6:2
Zwycięzca 32. 16 lutego 1992 Bruksela Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Courier 6:7(5), 2:6, 7:6(10), 7:6(5), 7:5
Zwycięzca 33. 1 marca 1992 Rotterdam Dywanowa (hala) Rosja Aleksandr Wołkow 7:6(9), 4:6, 6:2
Zwycięzca 34. 4 października 1992 Bazylea Twarda (hala) Czechosłowacja Petr Korda 3:6, 6:3, 6:2, 6:4
Zwycięzca 35. 8 listopada 1992 Paryż Twarda (hala) Francja Guy Forget 7:6(3), 6:3, 3:6, 6:3
Zwycięzca 36. 22 listopada 1992 Frankfurt Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Courier 6:4, 6:3, 7:5
Zwycięzca 37. 10 stycznia 1993 Doha Twarda Chorwacja Goran Ivanišević 7:6(4), 4:6, 7:5
Zwycięzca 38. 14 lutego 1993 Mediolan Dywanowa (hala) Hiszpania Sergi Bruguera 6:3, 6:3
Finalista 18. 22 sierpnia 1993 Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier 5:7, 3:6
Zwycięzca 39. 12 lutego 1994 Mediolan Dywanowa (hala) Czechy Petr Korda 6:2, 3:6, 6:3
Finalista 19. 15 maja 1994 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Pete Sampras 1:6, 2:6, 2:6
Zwycięzca 40. 7 sierpnia 1994 Los Angeles Twarda Australia Mark Woodforde 6:2, 6:2
Zwycięzca 41. 21 sierpnia 1994 New Haven Twarda Szwajcaria Marc Rosset 6:3, 7:5
Finalista 20. 9 października 1994 Sydney Twarda (hala) Holandia Richard Krajicek 6:7(5), 6:7(7), 6:2, 3:6
Zwycięzca 42. 30 października 1994 Sztokholm Dywanowa (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 4:6, 6:4, 6:3, 7:6(4)
Finalista 21. 20 listopada 1994 Frankfurt Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:4, 3:6, 5:7, 4:6
Zwycięzca 43. 12 lutego 1995 Marsylia Twarda (hala) Czechy Daniel Vacek 6:7(2), 6:4, 7:5
Finalista 22. 19 lutego 1995 Mediolan Dywanowa (hala) Rosja Jewgienij Kafielnikow 5:7, 7:5, 6:7(6)
Finalista 23. 30 kwietnia 1995 Monte Carlo Ceglana Austria Thomas Muster 6:4, 7:5, 1:6, 6:7(6), 0:6
Finalista 24. 9 lipca 1995 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 7:6(5), 2:6, 4:6, 2:6
Finalista 25. 5 listopada 1995 Paryż Twarda (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(5), 4:6, 4:6
Zwycięzca 44. 19 listopada 1995 Frankfurt Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 7:6(3), 6:0, 7:6(5)
Zwycięzca 45. 28 stycznia 1996 Australian Open, Melbourne Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 6:2, 6:4, 2:6, 6:2
Zwycięzca 46. 16 czerwca 1996 Londyn Trawiasta Szwecja Stefan Edberg 6:4, 7:6(3)
Zwycięzca 47. 13 października 1996 Wiedeń Dywanowa (hala) Holandia Jan Siemerink 6:4, 6:7(7), 6:2, 6:3
Zwycięzca 48. 27 października 1996 Stuttgart Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 3:6, 6:3, 3:6, 6:3, 6:4
Finalista 26. 24 listopada 1996 Hanower Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:3, 6:7(5), 6:7(4), 7:6(11), 4:6
Zwycięzca 49. 8 grudnia 1996 Monachium Dywanowa (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 6:3, 6:4, 6:4
Finalista 27. 12 lipca 1998 Gstaad Ceglana Hiszpania Àlex Corretja 6:7(5), 5:7, 3:6
Finalista 28. 11 kwietnia 1999 Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 7:6(4), 4:6, 4:6

Gra podwójna (15–12)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 10 czerwca 1984 Monachium Ceglana Polska Wojciech Fibak Stany Zjednoczone Eric Fromm
Rumunia Florin Segărceanu
6:4, 4:6, 6:1
Finalista 1. 17 listopada 1985 Wembley Dywanowa (hala) Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović Francja Guy Forget
Szwecja Anders Järryd
5:7, 6:4, 5:7
Zwycięzca 2. 23 marca 1986 Bruksela Dywanowa (hala) Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović Australia John Fitzgerald
Czechosłowacja Tomáš Šmíd
7:6, 7:5
Finalista 2. 11 maja 1986 Forest Hills Ceglana Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović Chile Hans Gildemeister
Ekwador Andrés Gómez
6:7, 6:7
Finalista 3. 17 sierpnia 1986 Toronto Twarda Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović Stany Zjednoczone Chip Hooper
Stany Zjednoczone Mike Leach
7:6, 3:6, 3:6
Finalista 4. 21 września 1986 Hamburg Ceglana Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Eric Jelen Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
4:6, 1:6
Zwycięzca 3. 19 października 1986 Sydney Twarda (hala) Australia John Fitzgerald Australia Peter McNamara
Australia Paul McNamee
6:4, 7:6
Finalista 5. 22 lutego 1987 Indian Wells Twarda Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Eric Jelen Francja Guy Forget
Francja Yannick Noah
4:6, 6:7
Zwycięzca 4. 29 marca 1987 Bruksela Dywanowa (hala) Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović Stany Zjednoczone Chip Hooper
Stany Zjednoczone Mike Leach
7:6, 7:6
Zwycięzca 5. 5 kwietnia 1987 Mediolan Dywanowa (hala) Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
3:6, 6:3, 6:4
Finalista 6. 18 października 1987 Sydney Twarda (hala) Stany Zjednoczone Robert Seguso Australia Darren Cahill
Australia Mark Kratzmann
3:6, 2:6
Zwycięzca 6. 15 listopada 1987 Frankfurt Dywanowa (hala) Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Patrik Kühnen Stany Zjednoczone Scott Davis
Stany Zjednoczone David Pate
6:4, 6:2
Zwycięzca 7. 21 lutego 1988 Mediolan Dywanowa (hala) Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Eric Jelen Czechosłowacja Miloslav Mečíř
Czechosłowacja Tomáš Šmíd
6:3, 6:3
Zwycięzca 8. 6 marca 1988 Indian Wells Twarda Francja Guy Forget Meksyk Jorge Lozano
Stany Zjednoczone Todd Witsken
6:4, 6:4
Finalista 7. 23 października 1988 Tokio Dywanowa (hala) Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Eric Jelen Ekwador Andrés Gómez
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Slobodan Živojinović
5:7, 7:5, 3:6
Zwycięzca 9. 20 marca 1989 Indian Wells Twarda Szwajcaria Jakob Hlasek Stany Zjednoczone Kevin Curren
Stany Zjednoczone David Pate
7:6, 7:5
Finalista 8. 14 maja 1989 Hamburg Ceglana Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Eric Jelen Hiszpania Emilio Sánchez
Hiszpania Javier Sánchez
4:6, 1:6
Zwycięzca 10. 11 marca 1990 Indian Wells Twarda Francja Guy Forget Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Patrick McEnroe
4:6, 6:4, 6:3
Finalista 9. 25 maja 1990 Miami Twarda Brazylia Cássio Motta Stany Zjednoczone Rick Leach
Stany Zjednoczone Jim Pugh
4:6, 6:3, 3:6
Finalista 10. 14 kwietnia 1991 Barcelona Ceglana Niemcy Eric Jelen Argentyna Horacio de la Peña
Włochy Diego Nargiso
6:3, 6:7, 4:6
Zwycięzca 11. 16 lutego 1992 Bruksela Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone John McEnroe Francja Guy Forget
Szwajcaria Jakob Hlasek
6:3, 6:2
Zwycięzca 12. 26 kwietnia 1992 Monte Carlo Ceglana Niemcy Michael Stich Czechosłowacja Petr Korda
Czechosłowacja Karel Nováček
6:4, 6:4
Zwycięzca 13. 8 sierpnia 1992 Barcelona Ceglana Niemcy Michael Stich Południowa Afryka Wayne Ferreira
Południowa Afryka Piet Norval
7:6(5), 4:6, 7:6(5), 6:3
Zwycięzca 14. 10 stycznia 1993 Doha Twarda Niemcy Patrik Kühnen Stany Zjednoczone Shelby Cannon
Stany Zjednoczone Scott Melville
6:2, 6:4
Finalista 11. 1 maja 1994 Monachium Ceglana Czechy Petr Korda Rosja Jewgienij Kafielnikow
Czechy David Rikl
6:7, 5:7
Zwycięzca 15. 19 lutego 1995 Mediolan Dywanowa (hala) Francja Guy Forget Czechy Petr Korda
Czechy Karel Nováček
6:2, 6:4
Finalista 12. 28 marca 1999 Miami Twarda Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill Zimbabwe Wayne Black
Australia Sandon Stolle
1:6, 1:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open QF 2R 4R 4R QF W 3R 1R 1R W 1R 2 / 11 29–9
French Open 2R QF SF 4R SF 1R SF 2R 3R 0 / 9 26–9
Wimbledon 3R W W 2R F W F F QF SF SF F 3R QF 4R 3 / 15 71–12
US Open 4R SF 4R 2R W SF 3R 4R 4R 1R SF 1 / 11 37–10
Bilans spotkań 6–2 11–3 16–2 11–4 10–3 22–2 15–4 20–3 9–3 9–4 5–2 13–4 9–1 4–2 0–0 3–1 N/A 163–40

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     –, nie startował w turnieju głównym

Kariera trenerska[edytuj]

Od grudnia 2013 do grudnia 2016 pełnił funkcję głównego trenera serbskiego tenisisty Novaka Đokovicia, który przez ten czas wygrał 6 turniejów wielkoszlemowych, 2 razy triumfował w ATP World Tour Finals, zdobył 13 tytułów rangi ATP World Tour Masters 1000 oraz sezony 2014 i 2015 zakończył jako nr 1. na świecie[18].

Przypisy

  1. Greg Garber, Thomas Neumann, Johnette Howard: Tennis' Top 20 of All Time (ang.). espn.com, 23 czerwca 2016. [dostęp 4 stycznia 2017].
  2. a b c d e f g Boris Becker – tenisowa kariera i życiowe skandale (pol.). W: biography.com, imdb.com [on-line]. portaltenisowy.info, 14 października 2015. [dostęp 4 stycznia 2017].
  3. Boris Becker Biography (ang.). biography.com. [dostęp 4 stycznia 2017].
  4. Joyce Eng: Boris Becker, Wife Welcome a Boy (ang.). tvguide.com. [dostęp 4 stycznia 2017].
  5. Boris Becker zalega fiskusowi (pol.). W: Polska Agencja Prasowa [on-line]. sport.pl, 17 listopada 2004. [dostęp 4 stycznia 2017].
  6. Boris Becker Biography (ang.). imdb.com. [dostęp 4 stycznia 2017].
  7. Boris Becker o pokerze dla Sport.pl (pol.). W: PokerNews PL [on-line]. pl.pokernews.com, 27 listopada 2012. [dostęp 4 stycznia 2017].
  8. Były tenisista odnalazł się w pokerze (pol.). bonusbonusbonus.pl, 20 marca 2014. [dostęp 4 stycznia 2017].
  9. a b c d ON THIS DAY (ang.). bbc.co.uk, 7 lipca 2005. [dostęp 4 stycznia 2017].
  10. Paul Newman: Boris Becker: 'Boom boom' serves up his Wimbledon thoughts (ang.). independent.co.uk, 27 czerwca 2011. [dostęp 4 stycznia 2017].
  11. Conor Mahon: Boris Becker: unseeded, unmatched (ang.). port-magazine.com, 29 czerwca 2015. [dostęp 4 stycznia 2017].
  12. NICK STOUT: Chang, 17, Captures French Open (ang.). nytimes.com, 12 czerwca 1989. [dostęp 4 stycznia 2017].
  13. LISA DILLMAN: Centre Court Victory Has Becker Feeling Young Again (ang.). latimes.com, 25 czerwca 1999. [dostęp 4 stycznia 2017].
  14. JOHN ROBERTS: Tennis: Stich's chance to move out of Becker's shadow: Germany's world No 2 holds key to Davis Cup final (ang.). independent.co.uk, 3 grudnia 1993. [dostęp 4 stycznia 2017].
  15. Boris Becker: ´The Olympic gold is undoubtedly one of my greatest accomplishments´ (ang.). tennisworldusa.org, 25 lipca 2016. [dostęp 4 stycznia 2017].
  16. Ten great tennis rivalries (ang.). independent.ie, 8 lipca 2008. [dostęp 4 stycznia 2017].
  17. Becker welcomed into Tennis Hall (ang.). W: CBC Sports [on-line]. cbc.ca, 12 lipca 2003. [dostęp 4 stycznia 2017].
  18. Novak Djokovic and Boris Becker Split (ang.). W: ATP Staff [on-line]. atpworldtour.com, 6 grudnia 2016. [dostęp 7 grudnia 2016].

Bibliografia[edytuj]