Kazimierz Cybulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Cybulski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1890
Lwów
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
złoto Lwów 1920 pchnięcie kulą
złoto Lwów 1921 pchnięcie kulą
srebro Warszawa 1922 pchnięcie kulą
srebro Lwów 1920 rzut dyskiem
złoto Lwów 1921 rzut dyskiem
brąz Warszawa 1922 rzut dyskiem
srebro Warszawa 1923 rzut dyskiem
złoto Lwów 1920 skok o tyczce
złoto Lwów 1921 skok o tyczce
srebro Warszawa 1923 skok o tyczce
srebro Lwów 1920 skok w dal z miejsca
złoto Lwów 1921 skok w dal z miejsca
Kazimierz Cybulski
kapitan rezerwy piechoty kapitan rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1890
Lwów
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Korpus Ochrony Pogranicza
Jednostki 32 Pułku Piechoty
40 Pułk Piechoty Dzieci Lwowskich
65 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Kazimierz Karol Cybulski (ur. 3 marca 1890 we Lwowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – lekkoatleta, multimedalista mistrzostw Polski w lekkoatletyce, wielokrotny rekordzista w lekkoatletyce, kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra i Marii. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego w 1917. Podczas I wojny światowej służył w c. i k. armii. Od 15 grudnia 1918 służył w Wojsku Polskim, w batalionie wartowniczym nr IV/6 w Jarosławiu i nr 6 we Lwowie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w bitwie warszawskiej jako dowódca kompanii w 32 pułku piechoty. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W służbie czynnej pozostał do 15 grudnia 1921 (służąc w 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich), po czym przeszedł do rezerwy. Później przydzielony do 65 pułku piechoty i do Dowództwa Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie.

Był czołowym lekkoatletą pierwszych lat II Rzeczypospolitej. Uprawiał skok o tyczce, pchnięcie kulą i rzut dyskiem. Był w grupie sportowców przygotowujących się do startu w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Antwerpii w 1920 (do występu Polaków nie doszło wskutek agresji bolszewickiej)[1].

Zdobył dziewięć tytułów mistrza Polski:

Pięć razy był wicemistrzem Polski:

  • rzut dyskiem – 1920 i 1923
  • skok w dal z miejsca – 1920
  • pchnięcie kulą – 1922
  • skok o tyczce – 1923

Zdobył brązowy medal w rzucie dyskiem w 1922. Dwanaście razy ustanawiał lekkoatletyczne rekordy Polski. Wystąpił w pierwszym meczu reprezentacji Polski (z Czechosłowacją i Jugosławią) 5 i 6 sierpnia 1922 w Pradze, zajmując 2. miejsce w rzucie dyskiem i 4. miejsca w skoku o tyczce i pchnięciu kulą.

Rekordy życiowe:

  • skok o tyczce – 3,21 m (13 października 1912, Lwów)
  • pchnięcie kulą – 11,60 (13 sierpnia 1921, Lwów)
  • rzut dyskiem – 39,09 (6 sierpnia 1922, Praga)

Startował w barwach Pogoni Lwów. Karierę sportową zakończył w 1925.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku[2]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora[3]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
  2. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 296. ISBN 83-7001-294-9.
  3. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  4. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 9 kwietnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]