Kazimierz Halicki (wojskowy)
![]() | |
![]() | |
Pełne imię i nazwisko |
Kazimierz Bolesław Józef Halicki |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
3 marca 1894 |
Data śmierci |
22 września 1973 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
od 1914 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
dowódca zgrupowania |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kazimierz Bolesław Józef Halicki (ur. 3 marca 1894 w Sztabinie, zm. 22 września 1973 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 3 marca 1894 roku w Sztabinie, w ówczesnym powiecie augustowskim guberni suwalskiej, w rodzinie Adama i Celestyny z Fiłonowiczów[1]. Początkowo uczył się w Gimnazjum w Mariampolu, a po strajku szkolnym kontynuował naukę w siedmioklasowej polskiej Szkole Handlowej w Suwałkach[2]. W 1909 roku wstąpił do „Zarzewia”[3]. Szkołę ukończył w 1912 roku, a w następnym roku zdał egzamin maturalny w Tule i jesienią rozpoczął studia w Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa[4]. W styczniu 1914 roku zrezygnował z działalności w „Zarzewiu” i wstąpił do Związku Strzeleckiego[3].
1 października 1914 roku zgłosił się do armii rosyjskiej[3]. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Elizawetgradzie (ros. Елисаветградское кавалерийское училище) został wcielony do 2 Pskowskiego Pułku Lejbdragonów[4]. W 1915 roku został przeniesiony do 15 Sandomierskiego Pułku Kawalerii Straży Granicznej (ros. 15-й Сандомирский пограничный конный полк)[4][5]. W 1917 roku wstąpił do organizującego się polskiego 2 Pułku Ułanów[4]. W jego szeregach walczył przeciwko bolszewikom i został odznaczony amarantową wstążką[4]. W 1918 roku, po demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji, przyjechał do Augustowa, gdzie zorganizował i prowadził szkołę podoficerską Polskiej Organizacji Wojskowej[4].
W listopadzie 1918 roku przyjechał do Warszawy i wstąpił do odtwarzanego 2 Pułku Ułanów[4]. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami[4]. 19 lipca 1920 roku objął dowództwo kombinowanego szwadronu, utworzonego z innych szwadronów pułków, liczącego 140 szabel oraz uzbrojonego w dwa karabiny maszynowe[6]. Dowodzony przez niego pododdział został przydzielony do 29 Brygady Piechoty Wielkopolskiej[6][7]. Wyróżnił się 23 sierpnia 1920 roku prowadząc wywiad z Kolna na Szczuczyn[8][7]. Pod wsią Wiszowate natknął się większy oddział piechoty nieprzyjacielskiej z artylerią. Nie bacząc na silny ogień kar. ręcznych, maszynowych i artylerii rotmistrz Halicki rozwija szwadron i brawurową szarżą niszczy nieprzyjacielską piechotę, bierze 77 jeńców i 3 karabiny maszynowe. Jeszcze nie zatrzymując się na czele szwadronu wpada na baterię nieprzyjacielską i zdobywa 4 działa[7][8]. 27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[9]. Na początku września w okolicy Chełma dołączył do pułku[10]. W styczniu 1921 roku dowodził 3. szwadronem pułku[7].
21 lutego 1922 został przeniesiony do 20 Pułku Ułanów w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[4], a następnie dowódcy II dywizjonu[11]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku i 111. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[12]. W grudniu 1923 roku został przeniesiony do 8 Pułku Ułanów w Krakowie[13][a], a w listopadzie następnego roku przydzielony do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora[14][15][16]. W lipcu 1926 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu z zadaniem zorganizowania szkoły i szkolenia[17]. Z dniem 1 sierpnia 1927 roku został przeniesiony do 7 Pułku Ułanów w Mińsku Mazowieckim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[18][19]. 12 kwietnia 1927 roku prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1927 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[20][21]. W marcu 1929 roku został przeniesiony do 24 Pułku Ułanów w Kraśniku na stanowisko dowódcy pułku[22][23][24]. 26 listopada 1932 roku został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Kaliszu[25][26], a w kwietniu 1934 roku na takie samo stanowisko w Warszawie[27]. W marcu 1939 roku pełnił służbę na stanowisku przewodniczącego Komisji Remontowej Nr 1 w Warszawie[28].
1 września 1939 roku przybył do Hrubieszowa i objął dowództwo nad organizującym się Ośrodkiem Zapasowym Kawalerii „Hrubieszów”[29] . W czasie kampanii wrześniowej dowodził improwizowanym oddziałem nazywanym „zgrupowaniem kawalerii ppłk. Halickiego”[29][30]. 25 września 1939 roku pod Rawą Ruską dostał się do niemieckiej niewoli i został skierowany do stacji zbornej w Jarosławiu[31] . Później przebywał w Oflagu VII A Murnau[32]. W 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, wyjechał do Anglii i pozostał na emigracji[33] . Zmarł 22 września 1973 roku w Londynie[34].
Był żonaty. Miał dwóch pasierbów: Juliana Kazimierza (ur. 5 listopada 1916) i Kazimierz Edwarda (ur. 2 lutego 1918)[35].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4015 – 30 czerwca 1921[36][1][37][38][39]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[40][41] (po raz drugi i trzeci za walki w Grupie Operacyjnej płk. Przeździeckiego[42])
- Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”[43][44]
- Amarantowa wstążka[40]
- Medal Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[45][40][46][47][48]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[49]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[49]
- Medal Zwycięstwa[50][51]
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]- Relacja dowódcy ośrodka zapasowego Wołyńskiej BK i zgrupowania kawalerii w kampanii wrześniowej. „Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej”. 35, 1962. Londyn.
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ a b c Kolekcja ↓, s. 3, 4.
- ↑ a b c d e f g h i j Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Памяти героев Великой войны 1914–1918 : Поиск героев войны : Галицкий Казимир Адамович. Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej Zarząd ds. utrwalenia pamięci poległych w obronie Ojczyzny. [dostęp 2022-12-02]. (ros.).
- ↑ a b Herkner 1929 ↓, s. 26.
- ↑ a b c d Kolekcja ↓, s. 6.
- ↑ a b Herkner 1929 ↓, s. 27.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 1 września 1920, s. 796.
- ↑ Herkner 1929 ↓, s. 30.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 639, 678.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 158.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 79 z 22 grudnia 1923, s. 737.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924, s. 689.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4, tu we wrześniu 1924.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 557, 600, 1380.
- ↑ Radomyski 1992 ↓, s. 11, 15, 26, 27.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927, s. 163.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 296, 338.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 118.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 127, w marcu 1939 zajmował 4. lokatę.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929, s. 101.
- ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 37, 70.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 141, 651.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 2, 4.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 420.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 174.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 862.
- ↑ a b Relacja cz. 1 2011 ↓.
- ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 219, 222–225, 369.
- ↑ Relacja cz. 4 2012 ↓.
- ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2022-12-02].
- ↑ Majdewicz 2011 ↓.
- ↑ Kukawski 2013 ↓, s. 75.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 16 lipca 1921, s. 1147.
- ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 411.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-27]..
- ↑ Herkner 1929 ↓, s. 39.
- ↑ a b c Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-27]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 62.
- ↑ Monitor Polski nr 260, poz. 634. 1928-11-10. [dostęp 2022-11-16].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 404.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-27]..
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-27]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 listopada 1933, s. 286.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 1 (foto).
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 296.
- ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 37.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Halicki Kazimierz Bolesław Józef. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.90-8554 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-27].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik oficerów kawalerii. Warszawa: Nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, 1930.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
- Kazimierz Halicki. Relacja Dowódcy Ośrodka Zapasowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii i Zgrupowania Kawalerii w Kampanii Wrześniowej cz. 1. „Ułan Wołyński”. 42, sierpień 2011. Warszawa: Stowarzyszenie Rodzina 19 Pułku Ułanów Wołyńskich.
- Kazimierz Halicki. Relacja Dowódcy Ośrodka Zapasowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii i Zgrupowania Kawalerii w Kampanii Wrześniowej cz. 2. „Ułan Wołyński”. 43, listopad 2011. Warszawa: Stowarzyszenie Rodzina 19 Pułku Ułanów Wołyńskich.
- Kazimierz Halicki. Relacja Dowódcy Ośrodka Zapasowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii i Zgrupowania Kawalerii w Kampanii Wrześniowej cz. 3. „Ułan Wołyński”. 44, 2012. Warszawa: Stowarzyszenie Rodzina 19 Pułku Ułanów Wołyńskich.
- Kazimierz Halicki. Relacja Dowódcy Ośrodka Zapasowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii i Zgrupowania Kawalerii w Kampanii Wrześniowej cz. 4. „Ułan Wołyński”. 45, 2012. Warszawa: Stowarzyszenie Rodzina 19 Pułku Ułanów Wołyńskich.
- Władysław Seweryn Herkner: Zarys historji wojennej 2-go pułku ułanów grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Lesław Kukawski: Historia pułku. W: 24 Pułk Ułanów im. Hetmana Wielkiego Koronnego Stanisława Żółkiewskiego. Krzysztof Mijakowski (red.). T. 27. Warszawa: Edipresse Polska S.A., 2013, seria: Wielka Księga Kawalerii Polskiej 1918–1939. ISBN 978-83-7769-354-4.
- Włodzimierz Majdewicz. Podpułkownik Kazimierz Halicki. „Ułan Wołyński”. 42, sierpień 2011. Warszawa: Stowarzyszenie Rodzina 19 Pułku Ułanów Wołyńskich.
- Stanisław Radomyski: Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 83-85621-06-7.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Księga Jazdy Polskiej. Bolesław Wieniawa-Długoszowski (red.) Bronisław Rakowski (red.) Władysław Dziewanowski (red.) Karol Koźmiński (red.) Stanisław Strumph-Wojtkiewicz (red.) Stanisław Ostoja-Chrostowski (red.) Stanisław Haykowski (ilust.). Warszawa: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1938.
- Absolwenci i studenci Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach
- Członkowie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”
- Dowódcy 24 Pułku Ułanów
- Jeńcy Oflagu VII A Murnau
- Ludzie urodzeni w Sztabinie
- Odznaczeni Amarantową Wstążką
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie)
- Odznaczeni Medalem Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji
- Oficerowie 2 Pułku Ułanów Grochowskich
- Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej
- Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1894
- Zastępcy dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich
- Zastępcy dowódcy 20 Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego
- Zmarli w 1973
- Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej