7 Pułk Ułanów Lubelskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Ułanów Lubelskich. Zobacz też: 7 Pułk Ułanów – stronę ujednoznaczniającą.
7 Pułk Ułanów Lubelskich
Ilustracja
Odznaka pamiątkowa pułku
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Lubelskich
Patron gen. broni Kazimierz Sosnkowski[1]
Tradycje
Święto 23 marca[a]
Nadanie sztandaru 22 marca 1921
Rodowód 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
Dowódcy
Pierwszy mjr Janusz Głuchowski
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Mińsk Mazowiecki (do 1939)
Galatina
Giulianova (X 1945)
Grottammare (1946)
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk kawaleria
Podległość Mazowiecka Brygada Kawalerii
3 Dywizja Strzelców Karpackich
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg
Kazimierz Sosnkowski, szef pułku

7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego (7 p.uł) – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP i pułk rozpoznawczy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Pułk wziął udział w walkach 1918-1919 oraz w wojnie polsko-bolszewickiej i II wojnie światowej.

W okresie międzywojennym stacjonował w garnizonie Mińsk Mazowiecki.

Formowanie[edytuj]

Pułk został sformowany w Lublinie w listopadzie 1918. Trzon jego kadry stanowili legioniści z 1 Pułku Ułanów Beliny-Prażmowskiego.

W październiku 1918 oficerowie zwolnieni z obozu postanowili sformować trzy pułki kawalerii na terenie zaboru austriackiego. Organizowanie rozpoczęto w Chełmie i Lublinie. Sformowaną część pułku w Lublinie po rozbrojeniu Austriaków nocą z 31 października na 1 listopada zakwaterowano w koszarach austriackich ułanów. 5 listopada Dowództwo Wojsk Polskich w Lublinie zatwierdziło tworzenie pułku i 7 listopada ustalono nazwę formowanej jednostki na 3 pułk ułanów. 1 i 2 szwadron zorganizował się na miejscu, 3 w Zamościu, 4 szwadron i szwadron karabinów maszynowych w Kraśniku. Żołnierze Legionów Polskich stanowili 90% jego kadry. Jako barwę pułku przyjęto kolor żółty (żółte wypustki na maciejówkach i biało-żółte proporczyki na kołnierzach kurtek.

Pułk skoncentrował się w Kraśniku 23 listopada 1918, skąd szwadrony wysyłano na front. Jeden z plutonu ułanów w sile 32 ludzi 20 listopada został wysłany na odsiecz Lwowa. Brał udział w natarciu na Rawę Ruską, a 2 grudnia dołączył do 1 szwadronu przybyłego z Kraśnika. Wspólnie uczestniczyli w walkach pod Warchatą i Korhiami. 6 grudnia 1918 transportem kolejowym z Kraśnika do Hrubieszowa wyruszył szwadron techniczny pułku, gdzie spotkał się z 4 szwadronem i plutonem ckm. Utworzony z tych sił dywizjon walczył pod Żółkwią, Uhnowem, Dobrosinem i Krystynopolem. W połowie lutego dywizjon przetransportowano do Warszawy, wzmacniając nim jej obronę przed atakami Ukraińców. W Bełzie pozostał kombinowany szwadron, który do pułku powrócił dopiero 2 kwietnia 1919. Dowództwo 3 pułku, 2 i 3 szwadron oraz szwadron ckm. pozostające w Kraśniku 18 grudnia 1918 otrzymały rozkaz przegrupowania się do Warszawy. 30 grudnia rozkazem Szefa Sztabu Generalnego zmieniono nazwę pułku na 7 pułk ułanów[b]. Od grudnia zaczęto również używać nazwy „ułani lubelscy”. W związku ze zmianą numeracji pułku zmieniono barwy z żółto-białej na amarantowo-białą.

Pułk w walce o granice[edytuj]

29 lipca – 3 sierpnia 1920

26 lutego 1919 pułk przetransportowano do Zalewy pod Słonimem, gdzie brał udział w ataku na Słonim i walczył nad Szczarą. Uczestniczył również w natarciu na Lidę, rozbijając silny oddział marynarzy. Wydzielony szwadron pułku brał udział w wyprawie na Wilno, a wcielony później do 3 psk nie powrócił już do pułku. W lipcu 1919 podporządkowany 2 DP Legionów walczył o zdobycie Mołodeczna, a później ruszył na Wilejkę. 5 lipca pod Olechnowiczami zginął dowódca 3 szwadronu. W rejonie Krzywicz do niewoli poddał się ułanom 600 osobowy pułk kozacki. Od 6 sierpnia do 22 października 1919 pułk, współdziałając z 8 DP, walczył nad górną Berezyną i Dźwiną, a 23 października wycofany został na odpoczynek w rejon Budsławia, gdzie przebywał do 20 stycznia 1920.

Powrócił na front 25 stycznia 1920, gdzie dozorował linię kolejową RygaDyneburg. W kwietniu został przydzielony do I Brygady Jazdy, w ramach której działał na północnym skrzydle polskiej 1 Armii. 28 czerwca z 1 Brygadą Jazdy skierowany na front wołyński, gdzie 4 lipca stoczył pod Równem całodzienną bitwę z siłami Armii Konnej Budionnego. Od 11 lipca do 5 sierpnia ułani walczyli nad Styrem, zajmując obronę w okolicach Łucka. W dniach 13–15 sierpnia 7 pułk przesunięto do Rejowca, dołączając go do zreorganizowanej 4 Brygady Jazdy. 16 sierpnia wraz z brygadą stoczył pod Cycowem bitwę, doprowadzając szarżą 1 szwadronu pułku do rozproszenia przeciwnika. 31 sierpnia jako straż przednia brygady pułk wkroczył do Suwałk, a 3 września odparł atak litewski na miasto. W dniach 7–17 września pozostawał w odwodzie. 22 września odrzucił oddziały litewskie znad Marychy, a idąc dalej w straży przedniej 4 BJ rozbił pod Żołnierowiczami 3 października część 27 Dywizji Strzelców Armii Czerwonej. Po zawieszeniu broni pułk przegrupował się do m. Łóżki, pełniąc służbę dozorową na linii demarkacyjnej wzdłuż Dźwiny.

Pułk w okresie pokoju[edytuj]

Służba na linii demarkacyjnej trwała do 12 lutego 1921 roku. Tego dnia pułk odmaszerował do Mołodeczna, a następnie został pociągami przetransportowany do Kraśnika. W marcu, po przekazaniu pułkowi sztandaru, nastąpiła częściowa demobilizacja starszych roczników. W kwietniu pułk przeniesiono do Przasnysza, gdzie dokończono demobilizację, a w czerwcu Ministerstwo Spraw Wojskowych, regulując sprawy pokojowej dyslokacji wojsk, za miejsce stałego garnizonu dla 7 pułku wyznaczyło Mińsk Mazowiecki, do którego pułk przybył 21 czerwca. Zimą 1922 do pułku trafiło około 500 rekrutów. Przystąpiono do szkolenia, częściowo zakłóconym wyjazdem szwadronów do Małopolski Wschodniej. Pułk miał tam utrzymać porządek i nie dopuścić do działań destrukcyjnych prowadzonych przez grupy nacjonalistów ukraińskich i bandy dywersyjne przenikające przez wschodnią granicę. Powrót pułku do macierzystego garnizonu nastąpił w marcu 1923 roku.

W 1922 w procesie umacniania i wzbogacania tradycji 7 pułku podjęto szereg decyzji. Postanowiono dzień 23 marca ustanowić świętem pułku. W dniu tym przypadała rocznica udekorowania sztandaru Orderem Virtuti Militari. Przyjęto melodię marsza pułku i wprowadzono kolory proporców sztandarowych: 1 szwadron – czerwony, 2 – biały, 3 – żółty, 4 – niebieski oraz proporzec dowódcy z wymienionymi czterema kolorami ułożonymi w szachownicę z doszytymi proporczykami w barwach pułku. Wcielenie rekrutów odbywało się w listopadzie każdego roku, a po przeszkoleniu było uroczyste zaprzysiężenie na sztandar. Organizowano kursy dokształcające. W 1934 z inicjatywy ówczesnego dowódcy płk dypl. Juliana Filipowicza powstało muzeum pułku. Roczny cykl szkolenia kończyły ćwiczenia letnie.

W początkach sierpnia pułk udawał się na koncentrację 2 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. Ćwiczenia letnie kończyły się dwustronnymi manewrami wszystkich rodzajów broni. Uroczyście obchodzono święta wojskowe, kościelne i narodowe. W rocznicę powstań narodowych 1830 i 1863 dowódcy szwadronów organizowali dla podwładnych pogadanki nawiązujące do tradycji walk niepodległościowych. W podobny sposób czczono każdą rocznicę Konstytucji 3 Maja. Dzień Święta Żołnierza (15 sierpnia) pułk obchodził w polu. Święto pułku trwało zazwyczaj dwa dni, tj. 22 i 23 marca. W pierwszym dniu pułk udawał się na mszę w otoczeniu cywilów, a po powrocie na teren koszar defilował przed dowódcą i zebranymi gośćmi. O godz. 20.00 odbywał się apel poległych. W dniu 23 marca na program właściwego święta składały się: rewia pułku w szyku konnym lub pieszym, msza polowa, defilada, dekoracja odznaką pamiątkową pułku, obiad żołnierski. Duże znaczenia przywiązywano do więzi pułku ze społeczeństwem. Na święto pułku rokrocznie przybywały tłumy widzów. Oficerowie pułku prowadzili przysposobienie wojskowe dla młodzieży. Podczas ćwiczeń letnich w terenie zapraszano na zabawę żołnierską ludność wiejską. Udzielano bezpłatnej pomocy lekarskiej i weterynaryjnej. Od 1937 pułk opiekował się trzema szkołami powszechnymi w miejscowościach Stojadła, Dobre i Rycerska Górka. W Cegłowie utworzono sierociniec.

Szczególne miejsce w życiu i pracy wychowawczej pułku odgrywał kult osoby marszałka Józefa Piłsudskiego, który w latach 1922–1926 składał w pułku wizyty. Na każde imieniny Komendanta wyjeżdżały delegacje złożone z oficerów, podoficerów i ułanów. Po zrzeczeniu się przez Piłsudskiego poborów i znalezieniu się jego rodziny w trudnej sytuacji materialnej kadra 7 pułku dostarczała do Sulejówka żywność zakupioną ze składek. Po rozejściu się wieści o planowanym zamachu na jego życie na przełomie 1925/26 7 pułk i 5 pp Legionów z Wilna samorzutnie rozstawiły placówki wartownicze w Sulejówku.

Drugą osobą, która zapisała się w dziejach 7 pułku na trwale, był gen. Kazimierz Sosnkowski, do którego w lutym 1920 korpus oficerski po jednogłośnym zaakceptowaniu projektu zwrócił się z prośbą objęcia szefostwa pułku[2]. 4 marca Sosnkowski wyraził zgodę i wówczas pułk przyjął nazwę „7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego”. Za życia marszałka Piłsudskiego nazwa nie została zaakceptowana przez Ministerstwo Spraw Wojskowych, ponieważ szefem pułku była osoba żyjąca. Dopiero Dziennik Rozkazów z dnia 21 listopada 1937 zatwierdził pełną nazwę przyjętą przez pułk w 1920. Uroczystość objęcia szefostwa odbyła się w dniu święta pułku 23 marca 1938.

Przed budynkiem dowództwa pułku została pochowana klacz Kasztanka Marszałka Józefa Piłsudskiego[3].

W ostatnich latach przed wybuchem wojny nastąpiły zmiany w organizacji i wyposażeniu pułku. Do pułku w 1936 dołączono pluton kolarzy, a w 1937 pluton działek ppanc. 37 mm. W 1939 pułk otrzymał karabiny ppanc. produkcji polskiej. Wiosną 1939 przyśpieszono szkolenie ułanów i uzupełniono braki materiałowe. Odbywające się ćwiczenia w rejonie Mińsk Mazowiecki – Lochów – Wyszków zostały przerwane z uwagi na wzrost napięcia międzynarodowego i w związku z tym 7 pułk powrócił do Mińska Mazowieckiego, a jego oficerowie w przewidywaniu mobilizacji przystąpili do sprawdzania elaboratów mobilizacyjnych.

Pułk w II wojnie światowej[edytuj]

Mobilizacja

24 sierpnia 1939 roku o godz. 1.00 w nocy w pułku ogłoszona została mobilizacja. Pobór koni i wozów taborowych przebiegał bez zakłóceń. Rezerwiści zgłaszali się w wyznaczonym terminie. Po południu pułk przeszedł na kwatery do okolicznych wiosek. 25 sierpnia o godz. 16.00 szwadrony osiągnęły gotowość marszową. 26 sierpnia dotychczasowy dowódca pułku płk. Leonard Łodzia-Michalski, przeniesiony został na stanowisko zastępcy dowódcy 10 Brygady Kawalerii. Pułk przejął jego zastępca ppłk Marian Skrzynecki. Wieczorem 26 sierpnia pułk wymaszerował nad granicę Prus Wschodnich. 30 sierpnia rano szwadrony osiągnęły Łanięta. Na rozkaz dowódcy brygady niezwłocznie rozpoczęto budowę okopów i zasieków z drutu kolczastego.

Walki pułku w kampanii wrześniowej

W kampanii 1939 wziął udział w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii (Armia „Modlin”). W dniach 1–3 września walczył na wysuniętej pozycji obronnej w rejonie Chorzeli, a następnie w rejonie Przasnysza. Od 5 do 7 września bronił linii Narwi w rejonie Pułtuska i Serocka, a następnie wycofał się na linię Bugu. Po odwrocie na Lubelszczyznę w dniach 23–24 września walczył w bitwie pod Suchowolą, gdzie poniósł duże straty. Pułk pomimo rozwiązania Mazowieckiej Brygady Kawalerii walczył nadal, ponosząc dalsze straty i dzieląc się na mniejsze grupy, próbował wydostać się z pułapki pomiędzy oddziałami niemieckimi i sowieckimi. Nie wszystkim udało się uniknąć niewoli. W starciu z oddziałem sowieckim dowódca pułku ppłk. Marian Skrzynecki został ciężko ranny i umarł z ran. Największa grupa, resztki 4 szwadronu pod dowództwem rtm. Męczarskiego po bitwie pod Suchowolą, przebijał się w kierunku walczącej Warszawy. O jej kapitulacji dowiedziano się dopiero 2 października. Skierowano się wówczas w stronę Mińska Mazowieckiego, rejonu garnizonu pułku, gdzie 9 października nastąpiło rozwiązanie szwadronu i zakopanie broni.

Pułk Armii Krajowej

Pułk został odtworzony w konspiracji, październik/listopad 1939, w Warszawie, w powiecie Mińsk Mazowiecki oraz rejonie RadzyminWyszków. Pierwszym dowódcą odtwarzanego pułku był mjr dypl. Veli bek Jedigar ps. Damazy – książę azerski i polski patriota, były zastępca dowódcy tego pułku od 1936[4]. Pododdziały pułku brały udział w akcji „Burza” oraz walczyły w powstaniu warszawskim w Śródmieściu, na Mokotowie, Woli, na Starówce oraz w Puszczy Kampinoskiej. Używano kryptonimu „Jeleń”.

Pułk w Polskich Siłach Zbrojnych[edytuj]

25 grudnia 1944 roku, w Mercato Saraceno, generał dywizji Władysław Anders w czasie pobytu w 12 Pułku Ułanów Podolskich zapowiedział, że zostanie z niego utworzony 7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Dowódca 2 Korpusu przemawiając do ułanów Podolskich powiedział: „dumny jestem z Was, iż macie w sobie tyle sił żywotnych, że będziecie zdolni wyłonić z siebie zawiązki dla 7 Pułku Ułanów. Wierzę, że godnym on będzie spadkobiercą pięknych tradycji 7 Pułku, na którego sztandarze widnieje Order Virtuti Militari”. Prace przygotowawcze rozpoczęto pod koniec grudnia 1944 roku, po przeniesieniu 12 Pułku Ułanów Podolskich na południe Włoch, do miejscowości Casarano[5].

10 stycznia 1945 roku generał dywizji Władysław Anders wydał zgodę na odtworzenie 7 Pułku Ułanów Lubelskich, jako pułku samochodów pancernych (rozpoznawczy) 3 Dywizji Strzelców Karpackich[6].

18 stycznia 1945 roku w Casarano odbyła się uroczystość wydzielenia i pożegnania zawiązków. Dzień ten został przyjęty za datę odtworzenia pułku. Uroczystość zakończyła msza święta, a następnie defilada obu pułków w szyku pieszym przed swoimi dowódcami. Tego samego dnia pułk odjechał do miejscowości Galatina i zakwaterował w budynku szkoły. Stan pułku liczył 16 oficerów, 7 podchorążych, 9 starszych podoficerów oraz 342 podoficerów i ułanów. 19 stycznia 1945 roku ukazał się pierwszy rozkaz dzienny pułku[7]. 27 stycznia rozpoczęły się kursy instruktorskie wyszkolenia motorowego, kierowców samochodów pancernych Staghound, wyszkolenia strzeleckiego samochodów pancernych Staghound oraz kurs obserwatorów (dowódców wozów). Kursy ukończyło 77 instruktorów[8]. 3 marca do pułku wcielono 124 ułanów, w większości ochotników z terenu Francji. 4 marca odbyła uroczysta zbiórka z okazji imienin Szefa Pułku, generała Kazimierza Sosnkowskiego. 7 marca pułk liczył 19 oficerów oraz 596 podoficerów i ułanów[9]. 19 marca 1945 roku pułk wizytował generał Władysław Anders, pełniący obowiązki Naczelnego Wodza. W przeglądzie i defiladzie wziął udział 12 Pułk Ułanów Podolskich i 25 Pułk Ułanów Wielkopolskich. 23 marca pułk obchodził swoje święto[10].

Po zakończeniu działań wojennych pułk stacjonował w Petriolo i Montottone. W drugiej połowie czerwca 1945 roku dołączył do 1 BSK rozlokowanej w okolicach Bolonii. Już w lipcu powrócił do swoich poprzednich garnizonów[11]. Jesienią pułk rozmieszczono nad Adriatykiem w Giulianova, a pod koniec roku przeniesiono go do Grottammare. W tej miejscowości pułk kwaterował do końca pobytu we Włoszech[12].

3 lipca 1947 roku szwadrony „A” i „B” zostały połączone w jeden szwadron pod dowództwem por. Władysława Rubnikowicza[13].

5 lipca 1947 roku obecnych w pułku było 113 żołnierzy, w tym: 13 oficerów, 2 chorążych, 4 starszych wachmistrzów, 5 wachmistrzów, 8 plutonowych, 14 kaprali, 23 starszych ułanów i 44 ułanów. Poza pułkiem było odkomenderowanych kolejnych 23 podoficerów i 63 ułanów[14].

10 lipca 1947 roku oddział został przeniesiony z obozu Livermere Camp do obozu Great Bower Wood Camp położonego kilka mil na zachód od Londynu[13].

Lubelscy ułani[edytuj]

Dowódcy pułku
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku - I zastępca dowódcy)

Kwatermistrzowie pułku (od 1938 roku - II zastępca dowódcy)

Oficerowie pułku

Kawalerowie Virtuti Militari[edytuj]

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Orderu Virtuti Militari za wojnę 1918-1920

Order Virtuti Militari

Spis utworzony na podstawie "Zarys historji wojennej 7-go pułku ułanów lubelskich" s. 37-38

III, IV i V klasy

V klasy

  • Sztandar Pułku
  • kpr. Stanisław Bakalarczyk
  • plut. Feliks Bartnicki
  • kpr. Stanisław Bednarski
  • por. Ludwik Bersztein
  • ppor. Leopold Berg
  • rtm. Aleksander Bieliński
  • uł. Andrzej Bober
  • rtm. Władysław Dunin-Borkowski
  • plut. Bronisław Chamiec
  • plut. Stanisław Chruścik
  • ppor. Jan Dąbrowski
  • ppor. Jerzy Dąbrowski
  • uł. Jerzy Dobrogojski
  • plut. Lucjan Duda
  • plut. Jerzy Dzisiewski
  • ppor. Stanisław Gąssowski
  • rtm. Witold Grzechowski
  • por. Wacław Haczyński
  • rtm. Wacław Ilaczyński
  • kpr. Wojciech Hołowiński
  • ppor. Jerzy Jabłoński
  • rtm. Tadeusz Jakubski
  • plut. Wojciech Jankowski
  • ppor. Stefan Janiszewski
  • por. Celestyn Kański
  • rtm. Zdzisław Karpiński
  • plut. Stanisław Kiełczewski
  • st. wchm. Stanisław Kleniewski
  • rtm. Stanisław Klepacz
  • kpr. Jan Kołosowicz
  • st. uł.Józef Kopeć
  • plut. Józef Kopiel
  • pchor. Napoleon Kostanecki
  • plut. Feliks Kotarski
  • plut. Kazimierz Kowalczyk
  • kpr. Julian Kowalski
  • ppor. Mieczysław Kozanecki
  • plut. Antoni Krochmalski
  • uł. Stanisław Kruszewski
  • pchor. Konstanty Kułagowski
  • rtm. Tadeusz Kurnatowski
  • kpr. Jan Lenard
  • mjr Jan Lewandowski
  • st. uł. Stefan Lipczyński
  • kpr. Wacław Ławicki
  • kpr. Jerzy Łobaczewski
  • plut. Wiktor Maciejowski
  • rtm. Leonard Michalski
  • kpt. lek. Xawery Monodro
  • rtm. Stanisław Moszyński
  • ppor. Stefan Morzyński
  • uł. Władysław Myszkiewicz
  • mjr Romuald Niementowski
  • st. uł. Władysław Niziński
  • ppor. Marian Olechnowicz
  • st. uł.Piotr Olszewski
  • kpr. Mieczysław Osiński
  • uł. Wacław Panecki
  • rtm. Wacław Paszkowski
  • uł. Jan Pazur
  • plut. Włodzimierz Polski
  • rtm. Franciszek Żarnowski
  • ppor. Wojciech Pohoski
  • plut. Wacław Pstruszyński
  • pchor. Edward Pycz
  • kpr. Stanisław Radomski
  • pchor. Stefan Rago
  • rtm. Bronisław Rakowski
  • plut. Jerzy Respondowski
  • st. uł. Władysław Reszka
  • rtm. Adolf Rudnicki-Cedro
  • kpr. Jan Rusinowski
  • uł. Franciszek Selwa
  • por. Feliks Siedlecki
  • kpr. Mieczysław Skalski
  • rtm. Marian Skrzynecki
  • rtm. Józef Smoleński
  • rtm. Stefan Sroczyński
  • pchor. Antoni Starnawski
  • pchor. Henryk Suchodolski
  • rtm. Leon Suchorzewski
  • plut. Stefan Tomczak
  • kpr. Bolesław Toruń
  • ppor. Leon Trojanowski
  • kpr. Jan Tylus
  • st. wachm. Jan Tuszowski
  • st. uł. Edward Warszakowski
  • plut. Jan Wawrzeńczak
  • pchor. Tadeusz Welfle
  • rtm. Edward Wilczyński
  • wachm. Kazimierz Wiśniewski
  • plut. Tomasz Witek
  • kpr. Roman Wyrwicz

Obsada personalna 1 września 1939 roku[edytuj]

Obsada personalna pułku w dniu 1 września 1939 roku[20]
Dowództwo

  • dowódca pułku – ppłk Marian Skrzynecki
  • zastępca dowódcy pułku – mjr Wojciech Pohoski[21]
  • kwatermistrz - mjr Romuald Jaworski († 1940 Ukraińska Lista Katyńska)
  • adiutant – por. Tadeusz Bylina[21]
  • oficer informacyjny - por. Leszek Przybojewski
  • oficer gospodarczy - kpt. Karol Łopuszewski
  • oficer ordynansowy - por. rez. Henryk Suchodolski
  • lekarz - por. lek. Ryszard Kaszubski
  • lekarz weterynarii - kpt. lek. wet. Feliks Albrecht

1 szwadron

  • dowódca szwadronu – mjr Seweryn Kulesza
  • dowódca plutonu - por. Jerzy Fabrycy
  • dowódca plutonu - ppor. Władysław Parzonko
  • dowódca plutonu - ppor. Andrzej Poniatowski
  • szef szwadronu - st. wachm. Stanisław Smoleński
  • dowódca 2 szwadronu – por. Janusz Poziomski
  • dowódca 3 szwadronu – por. Stefan Standełło
  • dowódca 4 szwadronu – rtm. Antoni Męczarski
  • dowódca szwadronu ciężkich karabinów maszynowych – rtm. Janusz Ruszczyński

Pododdziały specjalne

  • dowódca plutonu kolarzy – por. Wojciech Konopka
  • dowódca plutonu przeciwpancernego – ppor. Stefan Gołasz
  • dowódca plutonu łączności – por. Zygmunt Jasieński
  • dowódca drużyny pionierów – kpr. Achramiej

szwadron gospodarczy

  • dowódca szwadronu - por. rez. Antoni Rychłowski
  • oficer żywnościowy - chor. Stefan Zakrzewski
  • szef szwadronu - st. wachm. Jan Czaja

Obsada personalna pułku 18 stycznia 1945 roku[edytuj]

Dowództwo
  • dowódca pułku - ppłk dypl. kaw. Bronisław Mokrzycki
  • zastępca dowódcy - rtm. Tadeusz Wojnarowski
  • adiutant - rtm. Jerzy Rędziejowski
  • oficer informacyjny - ppor. Jan Dziewanowski (od 7 III 1945[22])
  • kwatermistrz - por. Zdzisław Nemetz (od II 1945[23])
  • lekarz - ppor. lek. Tomasz Cisek (od II 1945[23])
  • oficer techniczny - kpr. pchor. inż. Czesław Krzyżanowski
  • kapelan - ks. Stanisław Kotowski (od 7 IV 1945[24])
  • szef kancelarii - st. wachm. Roman Mierzwiak
  • dowódca czołówki naprawczej - ppor. inż. Marian Rembowski (od IV 1945[25])
1 szwadron
  • dowódca 1 szwadronu - por. Zygmunt Fuglewicz
  • oficer szwadronu - ppor. Włodzimierz Salnicki
  • oficer szwadronu - ppor. Władysław Czernecki
  • szef szwadronu - wachm. Antoni Wróblewski
2 szwadron
  • dowódca 2 szwadronu - por. / rtm. Mieczysław Kowszun
  • dowódca szwadronu - rtm. Wojciech Konopka (od 23 IV 1945[26])
  • oficer szwadronu - ppor. Władysław Rubnikowicz
  • oficer szwadronu - ppor. Zbysław Osiecki
  • szef szwadronu - st. wachm. Adam Skrzypczak
3 szwadron
  • dowódca 3 szwadronu - por. Witold Świderski
  • oficer szwadronu - ppor. Jan Śniechowski
  • oficer szwadronu - ppor. Edmund Michalak
  • szef szwadronu - wachm. Kazimierz Tiupa
szwadron dowodzenia
  • dowódca szwadronu dowodzenia - rtm. Piotr Medyna
  • oficer gospodarczy - ppor. Jerzy Michalski
  • oficer szwadronu - ppor. Władysław Wzorek
  • oficer szwadronu - ppor. Józef Słysz
  • szef szwadronu - wachm. Józef Filary

Kadrę uzupełniał por. Henryk Tekliński „przykomenderowany z 12 Pułku Ułanów Podolskich na okres wyszkolenia pułku”[27].

Symbole pułkowe[edytuj]

Sztandar
22 marca 1921 roku, w Kraśniku, generał porucznik Kazimierz Sosnkowski wręczył pułkowi chorągiew ufundowaną przez społeczeństwo ziemi lubelskiej. Następnego dnia Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz, marszałek Polski Józef Piłsudski udekorował chorągiew Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari za zasługi bojowe[28]. Sztandar nie odpowiadał przepisom, jednak zachowano go ze względów tradycyjnych[29].

W 1931 r. mocno podniszczony sztandar poddano renowacji. 25 sierpnia 1939 r. pułk wyruszył wraz ze sztandarem nad granicę z Prusami Wschodnimi. 5 lub 6 września odwieziono sztandar do Mińska, a później do OZ Mazowieckiej BK w Garwolinie. Opiekę nad sztandarem sprawował chor. Bolesław Madrak. Walczące w odwrocie szwadrony zapasowe wycofywały się na Kowel. Kilka kilometrów przed Władawą okazało się, że na rozkaz wyższego dowódcy wszystkie oddziały mają złożyć broń. Chor. Madrak zniszczył drzewce sztandaru, a płat ukrył na sobie. Wachm. Koźlinka schował pod ubraniem orła i szarfę. Obaj zostali skierowani przez Niemców do prowizorycznego obozu jeńców. Wykorzystując zamieszanie, zbiegli, przebrali się w ubrania cywilne i około 22 września dotarli do Wielgolasu. Tu zakopali sztandar. W październiku 1940 r. Madrak i Czajka postanowili przenieść sztandar do Nowodworu. W Nowodworze pieczę nad sztandarem objęła Helena Bełkowska. Zakopano go w suchym miejscu niedaleko dworu. Miejsce zamaskowano starannie opadłymi liśćmi. Sztandar przeleżał tam do 1959 r. Odkopano go w październiku, a 9 listopada 1959 uroczyście przekazano do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

Odznaka pamiątkowa
Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 9, poz. 80 z 18 marca 1929 roku. Posiada kształt groszkowanej okrągłej wypukłej tarczy obwiedzionej reliefem sznurkowym. Tarcza przez środek przepasana jest emaliowaną wstążką w barwach Orderu Virtuti Militari. Pod wstążką przechodzą ukośnie drzewce lancy z proporcem amarantowym z białym kątem. Poniżej wstążki wpisano numer i inicjały „7 PU”, na obrzeżach daty „11 VIII 1914”, „l XI 1918” i „23 III 1921”. Jednoczęściowa – wykonana w srebrze lub w tombaku srebrzonym oksydowanym, emaliowana. Wymiary: 40 mm. Projekt: Zygmunt Piasecki. Wykonanie: Józef Kweksilber i Wiktor Gontarczyk – Warszawa[30]

Barwy

Prop 7pul.png

Proporczyk amarantowy z białym trójkątem u nasady

Otok amarantowy.pngOtok amarantowy[31]

Spod 1pszw.png Spodnie długie[c] ciemnogranatowe, lampasy amarantowe, wypustka biała

Prop dow 7pul.png proporczyk dowództwa w 1939

Prop 1szw 7pul.png proporczyk 1 szwadronu w 1939

Prop 2szw 7pul.png proporczyk 2 szwadronu w 1939

Prop 3szw 7pul.png proporczyk 3 szwadronu w 1939

Prop 4szw 7pul.png proporczyk 4 szwadronu w 1939

Prop 5szwckm 7pul.png proporczyk 5 szwadronu ckm w 1939

Prop plutlaczn 7pul.png proporczyk plutonu łączności w 1939

Żurawiejki

A o siódmym wszyscy wiecie,
To Beliny drugie dziecię.
A Pułk Siódmy to zasrańce,
Pogubili w boju lance.
Z nosacizny konie giną,
Ale chodzą z dumną miną.
Albośmy to jacy tacy,
My ułani – Beliniacy.
Rąbią szablą w każdym ścisku,
Siódmy – dzielny, stoi w Mińsku.
Mazowszaki, czy wy wiecie,
Kto w galopie robi dziecię?

Uwagi

  1. Rocznica dekoracji sztandaru krzyżem Virtuti Militari w 1921 r.
  2. W Warszawie powstał już inny 3 pułk ułanów.
  3. szasery

Przypisy

  1. Szefostwo gen. Sosnkowskiego nadane zostało pułkowi w Dzienniku Rozkazów MSW ojsk. z 1937 r., nr 18, poz. 224.
  2. Janusz Odziemkowski: 7 Pułk Ułanów Lubelskich .... s. 15.
  3. Konrad Millak: Koniec Marszałkowskiej Kasztanki. Oflag VI B Dössel: 1942-11-29, s. 5-6f.
  4. Przegląd Tatarski 2/2010 s. 16
  5. Kronika 1947 ↓, s. 2.
  6. Lalak i Kamiński 2006 ↓, s. 35.
  7. Kronika 1947 ↓, s. 3-6.
  8. Kronika 1947 ↓, s. 9, 12.
  9. Kronika 1947 ↓, s. 16.
  10. Kronika 1947 ↓, s. 20-21.
  11. Żak 2014 ↓, s. 122.
  12. Żak 2014 ↓, s. 123.
  13. a b Kronika 1947 ↓, s. 185.
  14. Kronika 1947 ↓, s. 186.
  15. Nowi dowódcy i zastępcy dowódców pułków. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 155 z 11 lipca 1935. 
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 101.
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 192.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 297
  19. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 236.
  20. Obsada etatowa podana za Janusz Odziemkowski: 7 Pułk Ułanów Lubelskich. s. 18.
  21. a b Tadeusz Jurga, Władysław Karbowski: Armia „Modlin” 1939. s. 456.
  22. Kronika 1947 ↓, s. 17.
  23. a b Kronika 1947 ↓, s. 11.
  24. Kronika 1947 ↓, s. 29.
  25. Kronika 1947 ↓, s. 32.
  26. Kronika 1947 ↓, s. 32-33.
  27. Kronika 1947 ↓, s. 4, 6.
  28. Nr krzyża 2507; Dekret Wodza Naczelnego L. 3367 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  29. Satora 1990 ↓, s. 197.
  30. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 175.
  31. Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 6 z 24 lutego 1928 roku

Bibliografia[edytuj]

  • Kronika 7 Pułku Ułanów Lubelskich (2 Korpus), 25/12/1944 - 12/1947, sygn. C.849. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, 1947. [dostęp 2017-04-28].
  • Zbigniew Lalak, Andrzej Kamiński: Kawaleria pancerna PSZ 1940-1945. Organizacja i struktura. Warszawa: Pegaz-Bis, 2006. ISBN 8311082189.
  • Sławomir Kordaczuk, 100 spotkań z historią – chłopcy z tamtych dni.
  • Księga jazdy polskiej: pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1993
  • Janusz Odziemkowski: 7 Pułk Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Warszawa: Mikromax, 1989. ISBN 83-00-03216-9.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 978-83-2043299-2.
  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947: rodowody, barwa, broń. Warszawa: TESCO, 1989. ISBN 83-00-02555-3.
  • Ułani Lubelscy, Księga Dziejów 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. generała Kazimierza Sosnkowskiego, red. Józef Smoleński i Marian W. Żebrowski, Koło Żołnierzy 7 Pułku Ułanów Lubelskich, Londyn 1969.
  • Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]