20 Pułk Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 20 Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego. Zobacz też: 20 Pułk Ułanów.
20 Pułk Ułanów
im. Króla Jana III Sobieskiego
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1920
Rozformowanie 1939
Patron Król Jan III Sobieski
Tradycje
Święto 15 września
24 czerwca (od 1927)
Nadanie sztandaru 11 października 1921
Rodowód 108 Pułk Ułanów
Dowódcy
Pierwszy płk Dymitr Radwiłowicz
Ostatni płk dypl. Andrzej Kunachowicz
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja garnizon Rzeszów
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk kawaleria
Podległość 3 Brygada Jazdy
X Brygada Jazdy
X Brygada Kawalerii
Kresowa Brygada Kawalerii
Bitwa komarow 1920.png
Pułk walczył w składzie Kresowej BK
Bitwa warta 1939.png

20 Pułk Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego (20 puł.) – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Pułk stacjonował w garnizonie Rzeszów. Ułani nosili otok amarantowy.

Pułk brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w obronie mostu na Narwi w Nowogrodzie, pod Łomżą, Kuleszką, Milewem, zagon na Ciechanów, Biskupiczami (w okolicach Klewania), Rudnią Baranowską.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Formowanie jednostki.

Pułk nawiązywał do tradycji 20 pułku ułanów Księstwa Warszawskiego uczestniczącego w kampanii napoleońskiej 1812. Odtworzenie pułku nastąpiło w Ostrołęce jako 108 pułk ułanów. W jego skład wchodziły dwa szwadrony 3 pułku strzelców konnych, jeden szwadron 8 pułku ułanów im. Księcia Józefa Poniatowskiego i jeden szwadron 6 pułku Ułanów Kaniowskich. Pierwszym dowódcą został pułkownik Dymitr Radziwiłowicz i dnia 30 lipca 1920 roku wyznaczone szwadrony spotkały się w Ostrołęce. Jego skład osobowy na ów dzień wynosił 19 oficerów, 780 szeregowych, 800 koni i 16 wozów[1].

Pułk posiadał szable austriackie i niemieckie, na stanie były również karabinki austriackie. Dużą część pułku stanowił rocznik poborowych oraz dawni rezerwiści armii austriackiej. Rzędy końskie austriackie i meksykańskie. Przewaga koni młodych. W zaopatrzeniu pułk był podporządkowany 8 pułkowi ułanów im. Księcia Józefa Poniatowskiego. Pod koniec sierpnia nowym dowódcą zostaje rotmistrz Piotr Głogowski. Pierwszy rozkaz pułkowy pochodzi z dnia 21 sierpnia, podpisał go rotmistrz Piotr Głogowski, za zgodność podpisał go porucznik Uranowicz, który w owym czasie pełni funkcję adiutanta 108 pułku ułanów. Pod koniec sierpnia nadeszło uzupełnienie z 8 pułku ułanów w postaci jednego szwadronu.

Pułk na wojnie z bolszewikami[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wojna polsko-bolszewicka.

Pułk przydzielono do VIII Brygady Kawalerii którą sformowano w tamtym okresie dla przeciwstawienia radzieckiemu Korpusowi Konnemu Gaja. W obszarze Ostrołęki zebrano więc 108., 2. i 115 pułk ułanów a także 8 dywizjon artylerii konnej. Dowództwo powierzono generałowi Suszyńskiemu.

108 pułk ułanów pierwszy patrol odbył 20 lipca 1920. Pierwsze potyczki mają miejsce już w pierwszych dniach działania pułku. Należy tu odnotować obronę mostu w Nowogrodzie przez patrol podchorążego Szumskiego oraz uliczne walki z kozakami. Do pierwszego starcia ogniowego doszło 1 sierpnia 1920 roku i pułk poniósł pierwsze straty: 14 zabitych i rannych.

Sytuacja była trudna. Bolszewicy posiadali w tym rejonie lepiej zorganizowane siły i większe doświadczenie. Przeprawa w Nowogrodzie była niestrzeżona przez Polaków, w związku z czym kawaleria rosyjska działała w obszarze pomiędzy Ostrołęką a Łomżą. 5 sierpnia pułk wziął udział w odsieczy w okolicach Łomży, a celem było odpędzenie nieprzyjaciela. Do tragedii doszło we wsi Kuleszka gdzie 2. szwadron 108 pułku ułanów został otoczony przez bolszewicką kawalerię i musiał wycofać się z rejonu Ostrołęki. Straty były poważne: porucznik Ostrowski, podchorąży Mańkowski i 50 ułanów.

Wraz z ofensywą Rosjan w kierunku Warszawy, stworzono linię obrony 10 km na północny wschód od Ostrołęki. Lewe skrzydło opierało się o Narew, prawe o tor kolejowy Ostrołęka-Łomża. Rosjanie byli osłonięci bagnami. Mimo to, ułani atakowali i w dniach 1 i 2 sierpnia zajęli Nowy Dwór i zepchnęli wroga do wsi Zabiele. 3 sierpnia do żołnierzy pułku przemawiał generał Roja. Wydał też rozkazy. Od rana trwał silny ostrzał artyleryjski, więc nalało dążyć do dalszego wyparcia Rosjan. Do walki zostaje skierowany 1. i 4. szwadron 108 pułku. Celem jest wieś Zabiele. I tym razem ułani zwyciężają i zajmują wieś mimo silnych pozycji wroga i ostrzału artyleryjskiego. W boju pod Nowym Dworem wyróżniony został za męstwo porucznik Horodyski. Polegli, m.in.: podchorąży Stanisław Sożański, raniony został porucznik Stefan Grudzielski zaś 150 żołnierzy zostało zabitych, ranionych lub zaginęło w akcji.

Mimo sukcesów pułk musiał się wycofać. W dniach 5 do 10 sierpnia pułk cały czas prowadził walki osłaniając odwrót całej brygady przez Biebrzyce, Węgrzynowo i Stary Gołymin na Gąsocin. W okolicy Gołomynia walki prowadził 1. szwadron pod dowództwem rotmistrza Sędzimira. W walce został śmiertelnie ranny podporucznik Aleksander Napiórkowski i 16 ułanów. W tym samym czasie powiększa się skład 8. Brygady: 108., 2. i 115 pułk ułanów, 8 dywizjon artylerii konnej i 203 pułk ułanów. Dowodzenie przejął generał Karnicki.

11 sierpnia nastąpiło formalne podporządkowanie VIII Brygady dowódcy 18 Dywizji Piechoty. Brygada obsadza pozycje obronne pod Gąsocinem, zajmując miejsce na lewym skrzydle 5 Armii. 12 sierpnia brygada odparła atak na Gąsocin a wieczorem przemieściła się do Nowego Miasta. 13 sierpnia rano doszło do starcia pod Milewem, następnie 108. pułk zostaje przemieszczony do Szeronina. 14 sierpnia pułk bierze udział w ataku brygady na Ciechanów. Po drodze została stoczona walka pod Glinojeckiem gdzie zostało wziętych 513 jeńców, 40 karabinów. Następnie przez Sulerzyce ruszyła na Ciechanów przejmując po drodze tabory. 15 sierpnia w południe wkroczyła do Ciechanowa, miejscowa ludność była bardzo przyjaźnie nastawiona. W mieście tym miał zakwaterowanie sztab sowieckiej 4 Armii której dowódca zbiegł na wschód. 18 Dywizja Piechoty nie zdołała dojść do Ciechanowa, tak więc VIII Brygada Jazdy wycofała się do Rumoki na lewe skrzydło dywizji. 16 sierpnia rano, VIII Brygada ze 108 pułkiem ułanów na straży przedniej, zajęła znów Ciechanów. W późniejszych godzinach cała brygada stoczyła walkę z 16 Dywizją Strzelców w obszarze Wróblewo-Opinogóra, następnie wycofując się do Borek. VIII Brygada zajęła się osłanianiem lewego skrzydła 5 Armii która zaczęła swoje przeciwnatarcie.

VIII i IX Brygady Jazdy pod dowództwem gen. Gustawa Dreszera otrzymały zadanie przecięcia odwrotu, podążającym z zachodu, 4 Armii bolszewickiej i Korpusowi Gaja. VIII Brygada maszerując z okolic Płońska w Strzegowie zastaje Korpus Gaja, który zaczyna wycofywać się w kierunku granicy niemieckiej. Dalsza trasa pościgu za nieprzyjacielem to kolejno: Miączyn, Liberadz i dalej w kierunku Mławy. Pułk dochodzi do Turzy Małej gdzie od 28 sierpnia do 1 września odpoczywa, przygotowując się do wyjazdu na front wschodni. 1 września wyjeżdża do Chełma.

Zawieszenie broni 18 października 1920 zastaje pułk we wsi Filipowicze Koreckie[2].

Pułk w czasie pokoju[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu ministra spraw wojskowych z 15 stycznia 1921 roku 108 pułk ułanów został przemianowany na 20 pułk ułanów[2].

We Włodzimierzu Wołyńskim zdemobilizowano ochotników oraz żołnierzy najstarszych roczników. 10 lutego 1921 roku pułk liczył 9 oficerów, 4 podchorążych, 280 szeregowych i 470 koni. Tego dnia pułk załadował się na stacji Włodzimierz Wołyński i odjechał do Rzeszowa[2].

 Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

Początkowo pułk obchodził swoje święto 15 września, w rocznicę szarży pod Biskupiczami przeprowadzonej w 1920 roku[3]. 19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 24 czerwca, jako datę święta pułkowego[4]. Od tej pory pułk obchodził swoje święto w dniu imienin patrona[3][5].

4 sierpnia 1927 roku generał dywizji Daniel Konarzewski, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, nadał 20 pułkowi ułanów nazwę „20 Pułk Ułanów imienia Króla Jana III Sobieskiego”[6].

Pułk w kampanii wrześniowej[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Kampania wrześniowa.

Kampanię wrześniową pułk odbył w ramach Kresowej BK. 11 września pułk został otoczony w lesie pod Psarami i po przegranej bitwie przestał istnieć. Dowódca pułku ranny, dostał się do niewoli. Część żołnierzy dołączyła do 22 pułku ułanów.

Ułani Króla Jana[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku
  • płk kaw. Dymitr Radwiłłowicz[a] (VII - VIII 1920)
  • mjr kaw. Piotr Głogowski (21 VIII 1920 - 1 IX 1923 → Rezerwa Oficerów Sztabowych DOK X[7])
  • ppłk / płk kaw. Rudolf Jan Otton Boyen (IX 1923[8] – 1927 → stan spoczynku z dniem 30 IV 1927[9])
  • ppłk kaw. Stanisław Józef Rabiński (5 V 1927[10] - I 1928 → przewodniczący Komisji Remontowej Nr 4[11])
  • ppłk kaw. Władysław II Müller (I 1928[12] – XII 1930 → dowódca 8 psk[13])
  • ppłk kaw. Edward Józef Godlewski (XII 1930[13] – II 1936 → dowódca 14 puł)
  • ppłk / płk dypl. kaw. Andrzej Kunachowicz (II 1936 – IX 1939)
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku – I zastępca dowódcy)
Kwatermistrzowie (od 1938 roku – II zastępca dowódcy)
  • mjr kaw. Roman Wincenty Goebel (1924[15])
  • mjr kaw. Marek Stanisław Mysłakowski (do VI 1927 → zastępca dowódcy 3 psk[17])
  • mjr kaw. Władysław Franciszek Jercho (VI 1927[18] – 1928)
  • mjr kaw. Edward Milewski (do III 1930 → zastępca dowódcy pułku)
  • mjr kaw. Michał Albin Ordyniec (III 1930[19] – VIII 1939 → zastępca dowódcy pułku)
  • rtm. Marian Szendzielarz (VIII – IX 1939)
Oficerowie pułku
Podoficerowie

Polegli i zmarli[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku polegli i zmarli z ran w czasie wojny polsko-bolszewickiej[20]:

podchor. Mańkowski Marjan
ppor. Aleksander Napiórkowski
por. Ostrowski Edward
podchor. Sożański Stanisław
ułan Dunaj Józef
ułan Dziadowski Tomasz
ułan Galas Franciszek
ułan Henek Franciszek
ułan Jarek Paweł
ułan Jawor Stanisław
st. ułan Kostrowicki Mikołaj
ułan Kowalczyk Franciszek
ułan Koziołek Jan
kapr. Krysa Franciszek
ułan kurczap Franciszek
ułan Kuźma Stanisław
ułan Mitkowski Tadeusz
ułan Nowak Jan
ułan Papuga Piotr
ułan Polak Wojciech
ułan Slapiński Franciszek
ułan Stasiowski Stanisław
ułan Tukarski Jan
ułan Waleczko Jan
ułan Węgrzyn Stanisław
ułan Wszołek Jan

Ponadto poległo kilkudziesięciu ułanów, których nazwisk i miejsc pochówku nie ustalono[20].

Kawalerowie Virtuti Militari[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[20]:

Order Virtuti Militari
  1. kpr. Brzęk August
  2. ppor. Ceratkiewicz Gustaw
  3. kpr. Cichoń Jan
  4. st. wachm. Cichorz Józef
  5. plut. Dziadula Franciszek
  6. rtm. Piotr Głogowski
  7. st. ułan Golba Franciszek
  8. por. Grabowiecki Aleksander
  9. por. Władysław Horodyski
  10. kpr. Klesk Walenty
  11. ułan Krawczyk Karol
  12. plut. Kuśnierz Stanisław
  13. wachm. Maszyński Zenon
  14. ppor. Aleksander Napiórkowski
  15. ułan Jan Ozdon
  16. rtm. Kazimierz Romański
  17. plut. Sędzielarz Marjan
  18. st. ułan Syska Józef
  19. st. ułan Sznajder Michał
  20. ppor. Bogumił Szumski
  21. rtm. Franciszek Uranowicz

Krzyżem Walecznych odznaczonych zostało 37 żołnierzy[20], w tym rtm. Stanisław Gepner i st. wachm. Leon Wiatr.

Obsada personalna w 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[21][b]:

  • dowódca pułku – płk dypl. Andrzej Paweł Kunachowicz
  • I zastępca dowódcy – mjr dypl. Włodzimierz Kasperski
  • adiutant – rtm. Stanisław Błaszczak[c] *
  • naczelny lekarz medycyny – kpt. dr Kazimierz Gnatowski
  • starszy lekarz weterynarii – kpt. Marian Górniewicz
  • oficer placu Rzeszów – rtm. adm. (kaw.) Wilhelm Latawiec
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Michał Albin Ordyniec
  • oficer mobilizacyjny – rtm. adm. (kaw.) Jerzy Witoszyński
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – por. Władysław Bober
  • oficer administracyjno-materiałowy – por. adm. (kaw.) Władysław Kaszewski
  • dowódca szwadronu gospodarczego – rtm. Stanisław Błaszczak (*)
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Jan Grzelak
  • oficer żywnościowy – chor. Franciszek Barczyk
  • dowódca plutonu łączności – por. Stanisław Taczak
  • dowódca plutonu kolarzy – por. Kazimierz Jankowski (*)
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Piotr Strok
  • dowódca 1 szwadronu – rtm. Jan Burtowy
  • dowódca plutonu – por. Tadeusz Marian Strugalski
  • dowódca plutonu – ppor. Stefan Błażejewski
  • dowódca 2 szwadronu – rtm. Edward III Zieliński
  • dowódca plutonu – por. Kazimierz Jankowski (*)
  • dowódca plutonu – por. Jerzy Krasuski
  • dowódca plutonu – por. kontr. Getmisz Kaz-Gerej
  • dowódca 3 szwadronu – rtm. Jan Mieczysław Ptak
  • dowódca plutonu – ppor. Zbigniew Marian Chwałek
  • dowódca 4 szwadronu – rtm. Franciszek Beranek
  • dowódca plutonu – ppor. Eugeniusz Sylwester Gąska
  • dowódca plutonu – ppor. Marian Alfred Rotter
  • dowódca plutonu – ppor. Józef Stanisław Rymel
  • dowódca szwadronu km – por. Witold Józef Marian Morawski
  • dowódca plutonu – por. Andrzej Lech Chołociński
  • dowódca plutonu – por. Bolesław Jerzy Daniłłowicz
  • dowódca szwadronu zapasowego – rtm. Józef Murasik
  • zastępca dowódcy – por. Ludwik Cuber
  • na kursie – rtm. Marian Szendzielarz
  • na kursie – por. Stefan Cyryl Gniewiewski
Obsada personalna we wrześniu 1939 roku[24]
Dowództwo
  • dowódca pułku – płk dypl. kaw. Andrzej Kunachowicz
  • zastępca dowódcy pułku – mjr kaw. Michał Albin Ordyniec
  • adiutant – rtm. Stanisław Błaszczak
  • oficer ordynansowy – por. rez. kaw. Aleksander Russocki
  • kwatermistrz – rtm. Marian Szendzielarz
  • oficer żywnościowy – chor. Franciszek Barczyk
  • płatnik – kpt. int. Jan Grzelak
  • lekarz – kpt. lek. Kazimierz Gnatowski
  • lekarz weterynarii – por. lek. wet. dr Augustyn Szozda
  • dowódca szwadronu gospodarczego – por. rez. Leszek Borkowski
  • szef szwadronu – st. wachm. Michał Ciebiera
1 szwadron
  • dowódca szwadronu – rtm. Jan Burtowy
  • dowódca I plutonu – ppor. kaw. Józef Rymel
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. Jan Wróblewski
  • p.o. dowódcy III plutonu – wachm. Aleksy Ryżow
  • szef szwadronu – st. wachm. Bogusław Staut
2 szwadron
  • dowódca szwadronu – rtm. Kazimierz Czarnek
  • dowódca I plutonu – ppor. kaw. Eugeniusz Gąska
  • dowódca II plutonu – pchor. Adolf Krause
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. kaw. Julian Russocki
  • szef szwadronu – wachm. Władysław Kacała
3 szwadron
  • dowódca szwadronu – rtm. Jan Ptak
  • dowódca I plutonu – ppor. kaw. Marian Alfred Rotter
  • dowódca II plutonu – pchor. Adam Andrysik
  • p.o. dowódcy III plutonu – plut. Franciszek Nowak
  • szef szwadronu – st. wachm. Władysław Kubik
4 szwadron
  • dowódca szwadronu – por. kaw. Ludwik Cuber
  • dowódca I plutonu – ppor. kaw. Jacek Krzyszkowski
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. Tyszkowski
  • p.o. dowódcy III plutonu – wachm. Franciszek Wasyliszyn
  • szef szwadronu – st. wachm. Zygmunt Makara
szwadron ciężkich karabinów maszynowych
  • dowódca szwadronu – por. kaw. Witold Józef Morawski
  • dowódca I plutonu – ppor. kaw. Stefan Piotr Błażejewski
  • dowódca II plutonu – ppor. rez. kaw. NN
  • dowódca III plutonu – ppor. rez. kaw. Jan Antoni Zając
  • p.o. szefa szwadronu – plut. Paweł Rodzoń
pododdziały specjalne
  • dowódca plutonu łączności – por. kaw. Stanisław Taczak
  • dowódca plutonu przeciwpancernego – por. kaw. Piotr Strok
  • dowódca plutonu kolarzy – ppor. kaw. Zbigniew Marian Chwałek

Symbole pułkowe[edytuj | edytuj kod]

Sztandar
 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

Sztandar pułkowi ofiarowali obywatele ziemi rzeszowskiej i ropczyckiej. 11 października 1921 roku sztandar w imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej wręczył generał broni Tadeusz Rozwadowski. Po lewej stronie sztandaru znajdują się wypisane miejscowości: Ostrołęka, Nowy Dwór, Zabiele, Rudnia Baranowska, Biskupiec, pod którymi pułk dzielnie walczył[2]. Sztandar przechowywany jest w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie[25].

Odznaka pamiątkowa

16 grudnia 1924 roku Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Władysław Sikorski zatwierdził wzór odznaki dla szeregowych 20 pułku ułanów[26]. Odznaka o wymiarach 41x41 mm ma kształt krzyża maltańskiego pokrytego białą emalią. W jego środku pod koroną królewską srebrny spleciony inicjał „I3R” (Ioannus Tercius Rex). Krzyż nałożony jest na metalową, emaliowaną w kolorze amarantowym rozetę z pierścieniem granatowo-białym. Odznaka oficerska, dwuczęściowa, wykonana w srebrze, na rewersie numerowana. Autorem projektu odznaki był rotmistrz Stanisław Gepner, a wykonawcą Jan Knedler z Warszawy[27].

Barwy

Prop 20pul.png Proporczyk amarantowy z wąskim paskiem granatowo-białym pośrodku

Otok amarantowy.png Otok amarantowy[28]

Spod 1psk.png Szasery ciemnogranatowe, lampasy amarantowe, wypustka amarantowa

Prop dow 20pul.png proporczyk dowództwa w 1939

Prop 1szw 20pul.png proporczyk 1 szwadronu w 1939

Prop 2szw 20pul.png proporczyk 2 szwadronu w 1939

Prop 3szw 20pul.png proporczyk 3 szwadronu w 1939

Prop 4szw 20pul.png proporczyk 4 szwadronu w 1939

Prop 5szwckm 20pul.png proporczyk 5 szwadronu ckm w 1939

Prop plutlaczn 20pul.png proporczyk plutonu łączności w 1939

Żurawiejka
 Osobny artykuł: Żurawiejka.
Wśród ułanów nie masz pana
nad ułana króla Jana.
Lance do boju...
Monokl w oku, mina pana -
to ułani króla Jana.
Lance do boju...
Mają coś tam po kolana
To ułani króla Jana.
Lance do boju...
Zamiast d* krwawa rana
to ułani króla Jana.
Lance do boju, szable w dłoń
Bolszewika goń, goń, goń!

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Tytularny pułkownik kawalerii Dymitr Radwiłłowicz urodził się 30 lipca 1885 roku. Przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii rosyjskiej. 14 października 1920 roku został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź” do 108 Pułku Ułanów na stanowisko dowódcy pułku. W listopadzie 1921 roku został zaliczony do Rezerwy armii i powołany do służby czynnej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). W latach 1923-1924 był komendantem Komendy Uzupełnień Koni Nr 4 w Lublinie, pozostając oficerem nadetatowym 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. W 1928 roku był rejonowym inspektorem koni w Krakowie, pozostając w kadrze oficerów kawalerii. 5 listopada 1928 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska z równoczesnym przeniesieniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 31 marca 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922 s. 154. Rocznik Oficerski 1923, s. 603, 676, 1485. Rocznik Oficerski 1924, s. 545, 598, 1354. Rocznik Oficerski 1928, s. 327, 337. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 335, 846. Dz. Pers. MSWojsk. Nr 41 z 27 października 1920 roku, s. 1112. Dz. Pers. MSWojsk. Nr 40 z 23 listopada 1921 roku, s. 1518.
  2. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[22].
  3. Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednocześnie więcej niż jedną funkcję[23].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Suchorowski 1929 ↓, s. 3.
  2. a b c d Suchorowski 1929 ↓, s. 16.
  3. a b Suchorowski 1929 ↓, s. 17.
  4. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  5. Smaczny 1989 ↓, s. 188-189.
  6. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 22 z 4 sierpnia 1927 roku, poz. 262.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 6 września 1923 roku, s. 547.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 6 września 1923 roku, s. 543.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 38, 44.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 128.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 25.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 24.
  13. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
  14. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 639.
  15. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 575.
  16. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 160.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 163.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 170.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 108.
  20. a b c d Suchorowski 1929 ↓, s. 18.
  21. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 703 – 704.
  22. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  23. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VIII.
  24. Kukawski 2012 ↓, s. 48-49.
  25. Satora 1990 ↓, s. 236.
  26. Dz.Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 16 grudnia 1924 roku, poz. 692.
  27. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 199-201.
  28. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 24 lutego 1928 roku, poz. 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Lesław Kukawski: 20 Pułk Ułanów im. Króla Jana Sobieskiego. Krzysztof Mijakowski (red.). Warszawa: Edipresse Polska S.A., 2012, seria: Wielka Ksiega Kawalerii Polskiej 1918–1939. ISBN 978-83-7769-350-6.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 978-83-2043299-2.
  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947: rodowody, barwa, broń. Warszawa: TESCO, 1989. ISBN 83-00-02555-3.
  • Tadeusz Suchorowski: Zarys historii wojennej 20-go Pułku Ułanów imienia Króla Jana III Sobieskiego. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.