Kos (film)
![]() Logo filmu | |
Gatunek | |
---|---|
Rok produkcji | |
Data premiery |
18 września 2023 |
Kraj produkcji | |
Język | |
Czas trwania |
120 min |
Reżyseria | |
Scenariusz |
Michał A. Zieliński |
Muzyka | |
Zdjęcia | |
Scenografia |
Anna Anosowicz |
Kostiumy | |
Montaż | |
Produkcja |
Leszek Bodzak |
Budżet |
22 mln zł |
Kos – polski dramat historyczny z 2023 roku w reżyserii Pawła Maślony, według scenariusza Michała A. Zielińskiego. Kos, luźno oparty na realiach historycznych, przedstawia wydarzenia przed insurekcją kościuszkowską w 1794 roku, kiedy Tadeusz Kościuszko (Jacek Braciak) incognito zmierza do Krakowa z zamiarem organizacji zrywu niepodległościowego. W filmie losy Kościuszki splatają się z osobą szlacheckiego bękarta Ignaca (Bartosz Bielenia).
Kos został przeważnie pozytywnie przyjęty przez polskich krytyków, zdobywając dziewięć nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, w tym Złote Lwy dla najlepszego filmu, nagrodę za montaż Piotra Kmiecika i nagrodę za drugoplanową rolę Roberta Więckiewicza. Na rozdaniu Polskich Nagród Filmowych otrzymał kolejne sześć statuetek Orłów, między innymi za reżyserię i scenariusz, kostiumy autorstwa Doroty Roqueplo oraz za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą Agnieszki Grochowskiej. Ceniono dramaturgię filmu, próbę polemiki z gloryfikowaną dotąd w polskiej kinematografii ideologią sarmacką oraz twórczą inspirację kinem Quentina Tarantino.
Fabuła
[edytuj | edytuj kod]Akcja filmu zaczyna się wiosną 1794 roku w dogorywającej Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Do kraju wraca generał Tadeusz „Kos” Kościuszko, który planuje wzniecić powstanie przeciwko Rosjanom, mobilizując do tego polską szlachtę i chłopów z pomocą byłego niewolnika Jeana „Domingo” Lapierre’a[1]. Dostrzegłszy szlachciców znęcających się nad uciekającym chłopem, Kościuszko i Domingo obezwładniają możnych i zmuszają ich do przeprosin wobec uciekiniera. Nocą Kościuszko i Domingo rozprawiają na temat sensu angażowania szlachty w powstanie narodowe[2].
Akcja przenosi się do szlacheckiego folwarku, gdzie poniżany szlachecki bękart Ignac o statusie chłopskim marzy o nadaniu herbu i majątku przez swojego umierającego ojca Duchnowskiego, który deklaruje uwzględnienie go w testamencie[3][4]. Ignac otrzymuje zadanie przeprawienia karocy przez bród rzeczny. Na miejscu niespodziewanie pojawia się rosyjski rotmistrz Dunin, który ma zapobiec wybuchowi rebelii[3]. Dunin szybko zabija jednego z pasażerów, który ośmielił się wyzwać go na pojedynek. Po powrocie do folwarku Ignac dowiaduje się o powrocie swego przyrodniego brata Stanisława, który cieszy się pełnią przywilejów oraz posiada testament Duchnowskiego. Ignac dźga Stanisława krucyfiksem w udo, zabiera testament i umyka z dworu[5].
Kościuszko w pobliskiej miejscowości Szymbarkowice orientuje się, że szlachta, która miała mu pomóc, jest zupełnie nieprzygotowana militarnie do powstania. Tymczasem Ignac, który również przebywa w Szymbarkowicach, bezskutecznie próbuje wyegzekwować testament i dowiaduje się, że dokument powinien trafić do Krakowa. Wówczas przybywają tropiciele wysłani przez Stanisława; Ignac zabiera testament i ponownie uchodzi. Podczas ucieczki spotyka Dominga; ten zostaje trafiony przez jednego z tropicieli. Ignacowi i Domingowi udaje się umknąć pościgowi. Na polecenie wykurowanego wyzwoleńca Ignac udaje się z nim do dworku w Szymbarkowicach, gdzie Kościuszkę gości jego dawna znajoma, pułkownikowa Marta Giżyńska[3]. Ignac zostaje zatrzymany w areszcie[3] i prosi pobliską pocztylionkę Kostkę o dostarczenie testamentu do Krakowa. Niebawem dworek nawiedza tropiciel, który przedtem postrzelił Domingo, lecz szybko zostaje zabity[5].
Wtedy jednak do dworku przybywa Dunin wraz z zastępem rosyjskich jeźdźców. Zastawszy trupa, nabiera podejrzeń. Giżyńska, próbując ratować sytuację, nie ujawnia prawdziwej tożsamości przybyszów i organizuje gościnę[4]; rozpoczyna się gra w karty, podczas której Dunin dociekliwie wypytuje przyjezdnych o przyczyny zjawienia się w Rzeczypospolitej[2]. Nocą Kościuszko przekrada się do ukrytego na strychu Ignaca i prosi go o udanie się do wsi, aby ten poprosił szlachtę o pomoc[4]. W międzyczasie do Szymbarkowic przyjeżdża Stanisław; Dunin proponuje zgromadzonym przed stołem, aby tym razem grać o przyniesioną broń. Gdy Ignac dociera do wsi, dowiaduje się, że testament został przechwycony przez tropicieli na usługach Stanisława. Dostrzega też szlachcica Wąsowskiego, który poniewiera zbiegłym z folwarku chłopskim przyjacielem Ignaca, Wojtkiem. Gdy Wąsowski gwałci siostrę Wojtka, Ignac odruchowo odcina sznur zawiązany wokół szyi tegoż. Wszczęta zostaje wówczas gwałtowna walka między szlachtą a chłopstwem, w której ginie między innymi Wąsowski. Ignac zabiera kontusz pokonanego i udaje się w stronę dworku w Szymbarkowicach[5].
Gdy Ignac wraca do dworku, zastaje siepaczy Stanisława, którzy podstępem chcieli uprowadzić Kościuszkę. Szybko ich pokonuje i zaprowadza Kościuszkę z powrotem. Na miejscu dochodzi do gwałtownej awantury między Ignacem a Stanisławem, który demaskuje chłopa. Okazuje się, że Duchnowski nie zamierzał przyznać Ignacowi statusu szlacheckiego, a większość majątku podarował Stanisławowi. Dunin z kolei demaskuje Kościuszkę na podstawie inicjałów „T. K.” na broni palnej tegoż. Wówczas Kościuszko zabija Dunina, po czym rozpoczyna się desperacka obrona przed Rosjanami, którzy oblegają dworek. Docierają jednak posiłki w postaci okolicznego chłopstwa. Po walce na broń białą Ignac i Stanisław wzajemnie zadają sobie zabójcze ciosy[5].
Nazajutrz, obok zgliszczy zrujnowanego dworku, Domingo podchodzi do Kościuszki i pyta o dalsze plany. Kościuszko kieruje swój wzrok w stronę ocalałych chłopów[5].
Obsada
[edytuj | edytuj kod]Źródło: Filmpolski.pl[1]
- Jacek Braciak – Tadeusz „Kos” Kościuszko,
- Jason Mitchell – Jean „Domingo” Lapierre, przyjaciel Kościuszki,
- Robert Więckiewicz – Dunin, rosyjski rotmistrz,
- Bartosz Bielenia – Ignac,
- Agnieszka Grochowska – pułkownikowa Maria Giżyńska,
- Piotr Pacek – Stanisław Duchnowski,
- Andrzej Seweryn – Duchnowski, ojciec Stanisława i Ignaca,
- Łukasz Simlat – Wąsowski,
- Joanna Szczepkowska – Helena, żona Duchnowskiego,
- Michał Balicki – Wojtek,
- Magdalena Malik – Weronka, siostra Wojtka,
- Matylda Giegżno – pocztylionka.
-
Jacek Braciak (2019)
-
Jason Mitchell (2016)
-
Robert Więckiewicz (2008)
-
Bartosz Bielenia (2020)
-
Agnieszka Grochowska (2017)
-
Andrzej Seweryn (2009)
-
Łukasz Simlat (2020)
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Przygotowania
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/2016_Woodstock_244_Leszek_Bodzak.jpg/170px-2016_Woodstock_244_Leszek_Bodzak.jpg)
Kos powstał w studiu Aurum Film. Jego producentami byli Leszek Bodzak i Aneta Hickinbotham, a także Daniel Baur z niemieckiej grupy K5 International, odpowiedzialnej za międzynarodową dystrybucję dzieła. Film został dofinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej[6]. Łączny budżet Kosa wyniósł 22 milionów złotych[7].
Reżyserem Kosa był Paweł Maślona, znany przedtem z filmu Atak paniki (2017). Scenariusz do filmu napisał Michał A. Zieliński. Choć bohaterem filmu nominalnie jest generał Tadeusz Kościuszko, Zieliński w swoim scenariuszu świadomie skierował uwagę widzów na szlacheckiego bękarta Ignaca[8]. Co do głównego bohatera, Zieliński podkreślił złożoność Kościuszki, „faceta, który wyprzedzał swoje czasy”: patrioty, a jednocześnie człowieka postępowego, wszechstronnie utalentowanego w służbie wojskowej[9]. Scenarzysta przekonywał, że celowo odszedł od ścisłego podążania realiami historycznymi:
Chciałem zbudować z tego jakąś formę, która ma sens i przesłanie, a nie wyliczankę wydarzeń. Istnieją klasyczne biografie filmowe, których nie lubię, bo odhaczają wydarzenia z życia wielkich postaci. […] Zazwyczaj nie jest to spójna opowieść o bohaterze ani zwyczajnie dobra historia. Większa część Kosa jest fikcyjna, żeby stworzyć z tego historię i przekaz[10].
Zieliński zarazem dbał o to, żeby scenariusz nadawał się do zamknięcia w budżecie i tak wysokim jak na warunki polskiej produkcji[10]. Jego prowokacyjnym zamiarem była bezpardonowa krytyka pańszczyźnianych relacji pomiędzy szlachtą a chłopstwem u schyłku Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a także wypunktowanie paradoksów polskiej historii: „Pańszczyzna w Polsce została zniesiona w połowie XIX wieku i to przez zaborców, a w całej Polsce do dziś stoją za to chłopskie krzyże dziękczynne”[10].
Maślona natomiast opisywał Kosa jako mieszaninę różnych gatunków i stylów. Wśród swoich źródeł inspiracji Maślona wskazywał dzieła Quentina Tarantino i Sama Peckinpaha, a także westerny i horrory z podgatunku home invasion (polegającego na obronie przed inwazją agresorów)[8]. Stąd też podczas pokazu filmu na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych film był nazywany przez dziennikarzy „westernem kościuszkowskim”[10].
Obsada
[edytuj | edytuj kod]Za casting była odpowiedzialna Nadia Lebik, której udało się zaangażować w projekt między innymi Joannę Szczepkowską[8]. Kościuszkę odegrał Jacek Braciak, natomiast jego afroamerykańskiego towarzysza – Jason Mitchell. Mitchella zachęciła perspektywa zagrania w filmie, który podkreślał podobieństwo losu Polaków do zniewolonych Afrykanów: „Przechodziliśmy przez identyczne problemy. To będzie piękne, bo pokażemy na ekranie, że wszyscy jesteśmy tacy sami, bez względu na to, jakim językiem mówimy i jakiego koloru mamy skórę”[9]. W Ignaca wcielił się Bartosz Bielenia, a rotmistrza Dunina – Robert Więckiewicz[9]. Rolę pułkownikowej Marii Giżyńskiej reżyser przydzielił Agnieszce Grochowskiej, która miała na celu zachowywać się jak osoba równa mężczyznom[11]. Na potrzeby upodmiotowienia bohaterki Maślona zrezygnował z filmowania sceny wprost pokazującej romans między Giżyńską a Kościuszką, pozostawiając widzom pole do interpretacji[11].
Zdjęcia
[edytuj | edytuj kod]Okres zdjęciowy do Kosa rozpoczął się w czerwcu 2022 roku[12], a zakończył się w sierpniu tego samego roku[6]. Zdjęcia kręcono m.in. w Wilczej Woli, Kolbuszowej (skansen), Bulowicach, okolicach Włocławka, jeziorze Wapienniki pod Sulejowem, Dziektarzewie, Zaborowie[1]. Operatorem zdjęć był doświadczony filmowiec Piotr Sobociński jr[13]. Kostiumy dla obsady wykonała Dorota Roqueplo, przy czym ubiory głównych bohaterów ze względu na realia historyczne filmu musiały zostać uszyte ręcznie[14]. Scenografię z kolei opracowała Anna Anosowicz, która na potrzeby filmu zaprojektowała „w pełni urządzony, osiemnastowieczny dwór modrzewiowy ze stajnią, kurnikiem i chlewem”, postawiony w Dziektarzewie i służący jako folwark ekranowej pułkownikowej[14]. Za dynamiczny montaż powstałego materiału odpowiadał Piotr Kmiecik[15].
Rozpowszechnianie i frekwencja kinowa
[edytuj | edytuj kod]Pierwszy teaser filmu Kos ukazał się we wrześniu 2023 roku[16], wtedy też zapowiedziano wprowadzenie filmu do kin na początku 2024 roku[16]. W grudniu 2023 roku w ramach promocji filmu wypuszczono zwiastun[17]. 26 stycznia 2024 roku Kos trafił do dystrybucji kinowej w Polsce[18]. Do 11 lutego 2024 roku film obejrzało w kinach ponad 190 tysięcy widzów[19], w tym 70 tysięcy widzów w tygodniu otwarcia[20]. 26 kwietnia 2024 roku Kos zadebiutował w dystrybucji wideo na życzenie w serwisie SkyShowtime[21].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Kos otrzymał przeważnie pozytywne recenzje polskich krytyków. Piotr Guszkowski z „Gazety Wyborczej” w relacji z Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych uznawał film Maślony i Zielińskiego za jedyne spełnione dzieło festiwalowe[22]. Marta Kowalska w recenzji dla magazynu „Zwierciadło” twierdziła, że ekipie Kosa „udało się zrobić film bez kompromisów i z wielkim rozmachem”[3].
Kos był często interpretowany jako film zadający kłam ideologii sarmackiej, która przyczyniła się do upadku Rzeczypospolitej. Bartosz Staszczyszyn z portalu Culture.pl przekonywał, że „szlachciury z Kosa to w najlepszym wypadku pięknoduchy w wytwornych kontuszach w imię honoru stające do z góry przegranej walki, a w najgorszym… zaściankowi głupcy gardzący chłopami, mali ambicjonerzy i brutalni tchórze znęcający się nad słabszymi”[13]. Z kolei, Przemysław Bollin z portalu Onet opisywał film Maślony i Zielińskego jako „anty-Potop” ujawniający prawdę o etosie szlacheckim: „Paniska ciskają w chłopów szrotem, batem, wieszają na szubienicach, by w ostatniej chwili, tonem łaskawym darować życie”[23]. W recenzji dla portalu Film.org.pl Janek Brzozowski podkreślał filmowe podobieństwo losu chłopów pańszczyźnianych do tragedii zniewolonych Afrykanów: „Różnica między plantatorami z południa Stanów Zjednoczonych i polskimi szlachcicami okazuje się marginalna. Jedni korzystają z bicza, drudzy z rózgi albo kija. Jedni uprawiają bawełnę, a drudzy pszenicę”[24]. Przy okazji recenzji podkreślano natomiast, że obecność czarnoskórego Domingo obok Kościuszki służy uwypukleniu postępowych poglądów historycznego Kościuszki. Ewa Stępień pisała: „Nawet w jego [Kościuszki] testamencie widniał zapis dotyczący wyzwolenia chłopów należących do rodowego majątku, a majątek, który zdobył w Ameryce przeznaczono na edukację i wyzwolenie ciemnoskórych niewolników”[25]. Nawet prawicowy publicysta, Łukasz Adamski w recenzji dla Interii przypominał, że „Kościuszko był deistą i masonem zapatrzonym we francuskich jakobinów, a podczas rewolucji amerykańskiej wykazywał postawę abolicjonisty i radykalnego przeciwnika niewolnictwa. W swoich czasach był więc radykalną i skrajną lewicą”, co ma przełożenie na treść filmu[26].
Adam Siennica w recenzji dla portalu NaEkranie.pl zwrócił uwagę na oryginalny styl filmu: „Kos to taki typ filmu kostiumowego, który bierze na warsztat rzeczy wagi ogromnej, ale przedstawia je w kameralnym otoczeniu”[27]. Często pojawiały się głosy, że Kos przekłada na polskie realia konwencję filmowania zaczerpniętą z filmów Quentina Tarantino, przede wszystkim z Django (2012) i Nienawistnej ósemki (2014)[24][27]. Dawid Smyk z portalu Pełna Sala stawiał zresztą Maślonie zarzuty „zbytniego zapatrzenia w amerykańszczyznę, próby naśladowania kameralnych dialogowych przepychanek Tarantino, w których postaci prześcigają się w cool replikach, a napięcie rozsadza pomieszczenie”[28]. Inną opinię wyraził Maciej Kryński, który na łamach „Krytyki Politycznej” pisał, że „rozpoznanie w chłopie pańszczyźnianym białego kuzyna amerykańskiego niewolnika i naszego – większości Polaków – przodka sprawia, że bezczelny rewizjonizm Tarantino okazuje się może najbardziej adekwatnym językiem” do opowiadania o Kościuszce[29]. Brzozowski interpretował całość filmu jako „środkowy palec wymierzony we wszystkie pompatyczne, nieznośne freski historyczne”[24].
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]Rok | Festiwal/instytucja | Nagroda | Nominowani | Wynik |
---|---|---|---|---|
2023 | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | Złote Lwy | Paweł Maślona | Wygrana[30] |
Nagroda dla reżysera castingu | Nadia Lebik | Wygrana[30] | ||
Nagroda za montaż | Piotr Kmiecik | Wygrana[30] | ||
Nagroda za charakteryzację | Aneta Brzozowska | Wygrana[30] | ||
Nagroda za drugoplanową rolę męską | Robert Więckiewicz | Wygrana[30] | ||
Nagroda Dziennikarzy | Paweł Maślona | Wygrana[30] | ||
Nagroda Jury Młodzieżowego | Wygrana[30] | |||
Nagroda Festiwali i Przeglądów Filmu Polskiego za Granicą | Wygrana[30] | |||
Nagroda Stowarzyszenia Kin Studyjnych | Wygrana[30] | |||
All About Freedom Festival w Gdańsku | Nagroda Publiczności | Wygrana[1] | ||
2024 | „Polityka” | Paszport „Polityki” | Wygrana[31] | |
Polska Akademia Filmowa | Orzeł za najlepszą reżyserię | Wygrana[32] | ||
Orzeł za najlepszy scenariusz | Michał A. Zieliński | Wygrana[32] | ||
Orzeł za najlepsze kostiumy | Dorota Roqueplo | Wygrana[32] | ||
Orzeł za najlepszą charakteryzację | Aneta Brzozowska | Wygrana[32] | ||
Orzeł za najlepszy dźwięk | Radosław Ochnio Adam Szlenda Filip Krzemień |
Wygrana[32] | ||
Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą | Agnieszka Grochowska | Wygrana[32] | ||
Orzeł za najlepszy film | Nominacja[1] | |||
Orzeł za najlepsze zdjęcia | Piotr Sobociński jr | Nominacja[1] | ||
Orzeł za najlepszą scenografię | Anna Anosowicz | Nominacja[1] | ||
Orzeł za najlepszą muzykę | Mikołaj Trzaska | Nominacja[1] | ||
Orzeł za najlepszy montaż | Piotr Kmiecik | Nominacja[1] | ||
Orzeł za najlepszą główną rolę męską | Bartosz Bielenia | Nominacja[1] | ||
Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę męską | Jacek Braciak Robert Więckiewicz Piotr Pacek |
Nominacja[1] | ||
Orzeł za odkrycie roku | Michał A. Zieliński | Nominacja[1] | ||
Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej „Prowincjonalia” | Nagroda Specjalna Organizatorów | Jacek Braciak | Wygrana[33] | |
Kozzi Film Festiwal | Nagroda za najlepszą kreację aktorską | Łukasz Simlat | Wygrana[34] | |
Grand Prix Komeda. Festiwal Filmowy im. Krzysztofa Komedy | Grand Prix Komeda | Mikołaj Trzaska | Wygrana[35] | |
Nagroda Publiczności | Paweł Maślona | Wygrana[35] | ||
Lubuskie Lato Filmowe | Brązowe Grono | Wygrana[36] |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l Kos. FilmPolski.pl. [dostęp 2023-09-23]. (pol.).
- ↑ a b Adriana Prodeus , „Kos” na festiwalu w Gdyni dostał Złote Lwy. I zasłużył na nagrodę jak mało który film [online], Vogue Polska, 27 stycznia 2024 [dostęp 2024-05-25] (pol.).
- ↑ a b c d e Marta Kowalska , Przekłuty balonik historii. Recenzja filmu „Kos” Pawła Maślony [online], zwierciadlo.pl, 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b c „Kos”. Kim są bohaterowie najgłośniejszego polskiego filmu tego roku? [online], Telewizja Polska, 25 stycznia 2024 [dostęp 2024-05-25] (pol.).
- ↑ a b c d e Paweł Maślona , Kos [online], Warszawa: Telewizja Polska, 2023 (pol.).
- ↑ a b Krystian Zając , Koniec zdjęć do polskiej superprodukcji. Największe gwiazdy w głównych rolach [online], film.interia.pl, 8 sierpnia 2022 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ Krystian Zając , "Kos": Polska superprodukcja za 22 miliony złotych [zwiastun] [online], Interia Film, 5 grudnia 2023 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ a b c Polska Agencja Prasowa, Paweł Maślona: „Kos” to opowieść o tym, że przemoc rodzi przemoc [online], dzieje.pl, 23 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b c Rafał Christ , Film o Kościuszce będzie "ostry jak szabla". Spytaliśmy twórców, co to oznacza [online], Rozrywka Spider's Web - Cyfrowy styl życia, 16 lipca 2022 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b c d Teresa Wysocka , Michał A. Zieliński, rozmowa o filmie Kos [online], prestoportal.pl, 22 stycznia 2024 [dostęp 2024-07-25] (pol.).
- ↑ a b Joanna Olekszyk , Agnieszka Grochowska – harda i wrażliwa [online], Zwierciadlo.pl, 16 lutego 2024 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ Paweł Gzyl , Ruszyły zdjęcia do filmowej superprodukcji historycznej, opowiadającej o losach Tadeusza Kościuszki - "Kos" [online], Gazeta Krakowska, 6 czerwca 2022 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b Bartosz Staszczyszyn , „Kos”, reż. Paweł Maślona [online], Culture.pl, 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b „Kos” czyli dawno temu w Rzeczypospolitej [online], legalnakultura.pl, 25 stycznia 2014 [dostęp 2024-07-25] [zarchiwizowane z adresu 2024-07-25] .
- ↑ Piotr Dobry , „Kos”. Mit cenniejszy od prawdy [#DobryCynk] - Dziennik.pl [online], film.dziennik.pl, 24 stycznia 2024 [dostęp 2024-07-25] .
- ↑ a b „Kos” – premiera plakatu i zwiastuna filmu Pawła Maślony [online], Filmweb, 10 kwietnia 2024 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ Western o Tadeuszu Kościuszce. Zobacz zwiastun filmu „Kos” [online], Telewizja Polska, 5 grudnia 2023 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ "Kos" w kinach! Premiera zdobywcy Złotych Lwów 2023 [online], Narodowe Centrum Kultury, 23 stycznia 2024 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ Tydzień 06 / 09 – 11 LUTEGO 2024 [online], Stowarzyszenie Filmowców Polskich [dostęp 2024-05-28] .
- ↑ "Kogel Mogel 5" przegrywa z "Akademią Pana Kleksa" - podsumowanie weekendu w polskich kinach [online], Box Office'owy Zawrót Głowy, 31 stycznia 2024 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ "Kos" tylko na SkyShowtime. Data premiery ujawniona [online], Filmweb, 8 lutego 2024 [dostęp 2024-05-28] (pol.).
- ↑ Piotr Guszkowski , Gdynię wygrał film kompletny, ale nie da się ukryć: polskie kino przeżywa kryzys [online], „Gazeta Wyborcza”, 24 września 2023 [dostęp 2023-09-29] .
- ↑ Przemysław Bollin , "Kos": Potrzebowaliśmy tego filmu. Właśnie teraz [RECENZJA] [online], Onet Kultura, 23 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b c Janek Brzozowski , KOS. Tarantino pod Racławicami [RECENZJA] [online], film.org.pl, 23 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ Ewa Stępień , "Kos": historyczny, ale bardzo nowoczesny [recenzja film] [online], Elle.pl, 21 września 2023 [dostęp 2023-09-29] .
- ↑ Łukasz Adamski , Western spod znaku Tarantino w Polsce? To Kościuszkowskie kino zemsty [online], film.interia.pl, 19 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b Kos - recenzja filmu [48. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni] [online], naEKRANIE.pl, 19 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ Dawid Smyk , Chamstwo Unchained – recenzja filmu „Kos” – Gdynia 2023 [online], Pełna Sala, 25 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ Maciej Kryński , „Chłopi” i chłopi, czyli najsłabsza Gdynia od lat [online], Krytyka Polityczna, 27 września 2023 [dostęp 2023-09-29] (pol.).
- ↑ a b c d e f g h i Laureaci 48. FPFF [online], Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, 23 września 2023 [dostęp 2024-01-17] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-30] (pol.).
- ↑ Paszporty "Polityki" 2023 rozdane. Lista zwycięzców [online], TVN24, 16 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-17] (pol.).
- ↑ a b c d e f Orły 2024 rozdane. Najwięcej statuetek dla „Kosa”, najlepszym filmem „Zielona granica” [online], Radio Łódź, 4 marca 2024 [dostęp 2024-05-25] (pol.).
- ↑ Jacek Butlewski , 29. Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej Prowincjonalia we Wrześni za nami [online], Radio Poznań, 22 kwietnia 2024 [dostęp 2024-05-25] (pol.).
- ↑ Jarosław Wnorowski , Znamy nagrodzonych w tegorocznej edycji Kozzi Film Festiwal! Stalińska, Simlat, Brząkała, "Wariaci", "Lęk" oraz "Tonia" uhonorowani! [online], Gazeta Lubuska, 9 czerwca 2024 [dostęp 2024-06-20] .
- ↑ a b Grand Prix Komeda zakończony. Mikołaj Trzaska z dwoma nagrodami [online], Grand Prix Komeda 2024, 16 czerwca 2024 [dostęp 2024-06-20] (pol.).
- ↑ 53. Lubuskie Lato filmowe. Polskie kino ma się znakomicie [online], lubuskie.pl, 30 czerwca 2024 [dostęp 2024-07-16] (pol.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Polskie dramaty filmowe
- Polskie filmy historyczne
- Polskie filmy z 2023 roku
- Filmy kręcone w Bulowicach
- Filmy kręcone w Kolbuszowej
- Filmy kręcone w województwie łódzkim
- Filmy kręcone w Zaborowie
- Filmy kręcone we Włocławku
- Filmy nagrodzone Złotymi Lwami na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
- Filmy o powstaniu kościuszkowskim
- Filmy w reżyserii Pawła Maślony