Księstwo raciborsko-opawskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ducatus Ratiboria et Oppaviensis (łac.)
Ratibořské a Opavské knížectví (czes.)
Herzogtum Ratibor und Troppau (niem.)

księstwo raciborsko-opawskie
1337 – 1377
Herb księstwa raciborsko-opawskiego
Herb księstwa raciborsko-opawskiego
Stolica Racibórz
Zależne od Królestwa Czech
Jednostka monetarna Halerz raciborski
unia księstwa raciborskiego z księstwem opawskim Jan Luksemburski, Mikołaj II opawski
1337
Podział przez wydzielenie dzielnic młodszym braciom Jan I Raciborski
1377

Księstwo raciborsko-opawskie (łac. Ducatus Ratiboria et Oppaviensis) – księstwo śląskie leżące nad rzeką Odrą i rzeką Opawą, istniejące w latach 1337–1377 ze stolicą w Raciborzu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1336 zmarł bezpotomnie książę raciborski Leszek. Testamentem zapisał księstwo raciborskie księciu opawskiemu Mikołajowi II. W 1337 król czeski Jan Luksemburski połączył Księstwo Raciborskie z Księstwem Opawskim w jedno pod panowaniem Mikołaja II Opawskiego.

W czerwcu 1345 r. doszło do wojny polsko-czeskiej i najazdu Kazmierza Wielkiego, wspieranego posiłkami węgierskimi i litewskimi i wkroczenia na ziemie księstwa raciborsko-opawskiego, pustosząc nieufortyfikowane Pszczynę i Rybnik oraz oblegając Żory.

 Osobny artykuł: Bitwa żorska (1345).

W 1351 r. po śmierci Konstancji wodzisławskiej do obszaru księstwa włączono najprawdopodobniej ziemię wodzisławską wraz z Wodzisławiem.

W 1377 r. Jan Przemyślida podzielił schedę po Mikołaju pomiędzy siebie i braci, wydzielając młodszym braciom własne dzielnice:

poczet władców[edytuj | edytuj kod]