Księstwo raciborsko-karniowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ducatus Ratiboria et Carnovia (łac.)
Ratibořské a Krnovské knížectví (czes.)
Herzogtum Ratibor und Jägerndorf (niem.)

Księstwo raciborsko-karniowskie
1377 - 1437
Godło Księstwa raciborsko-karniowskiego
Godło Księstwa raciborsko-karniowskiego
Stolica Racibórz
Zależne od Królestwa Czech
Jednostka monetarna Halerz raciborski
Wydzielenie z księstwa raciborsko-opawskiego
1377
Podział na księstwa: raciborskie i karniowskie
1437

Księstwo raciborsko-karniowskie - ((łac.) Ducatus Ratiboria et Carnovia) – historyczne księstwo śląskie leżące nad górną Odrą i Opawą ze stolicą w Raciborzu

Księstwo raciborsko-karniowskie[edytuj | edytuj kod]

Księstwo powstało w 1377 r. w wyniku decyzji Jana Raciborskiego o podziale schedy po Mikołaju Opawskim pomiędzy siebie i braci. Jan został księciem raciborskim i księciem karniowskim (unia personalna). W skład księstwa karniowskiego wchodziły miasta Racibórz, Karniów, Bruntál, Mikołów, Pszczyna, Wodzisław Śląski, Rybnik oraz Żory.

W 1375 r. terytorium księstwa zostało umniejszone o Pszczynę i Mikołów, które zostały sprzedane księciu Władysławowi Opolczykowi. Ponadto tytułem zastawu zostało pomniejszone o Żory, które w latach 1378–1382 zostały przekazane księciu cieszyńskiemu Przemysławowi Noszakowi i następnie w 1384 sprzedane Władysławowi Opolczykowi.Także Karniów i Bruntál (1385) stały się zastawem Opolczyka. Władysław Opolczyk w 1390 r. sprzedał zastaw margrabiemu morawskiemu Jodokowi.

Jan II Żelazny pomiędzy 1405 a 1407 odzyskał część księstwa karniowskiego z Bruntalem. Pozostałą część wykupił dopiero w 1422 r.[1]

W 1437 w wyniku podziału schedy po Janie Żelaznym pomiędzy jego synów: Wacława oraz Mikołaja księstwo uległo podziałowi na księstwo raciborskie i karniowskie.

poczet władców[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księstwo raciborskie we władaniu Przemyślidów opawskich, rjk.w.interia.pl [dostęp 2017-11-24].