Księstwo głogowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Księstwo głogowskie – księstwo na Dolnym Śląsku.

Historia[edytuj]

Zapewne w 1178 Konrad Laskonogi z dynastii Piastów otrzymał od Kazimierza Sprawiedliwego marchię głogowską. Był to księstwo niesamodzielne[1]. Po śmierci Konrada Laskonogiego rządzone przez niego tereny wróciły w pod władzę Bolesława Wysokiego. Samodzielne księstwo głogowskie zostało wydzielone w 1249 przez księcia Konrada I głogowskiego. W 1274 roku od księstwa głogowskiego odłączyła się jego zachodnia część, gdzie powstało księstwo żagańskie (Żagań, Nowogród Bobrzański). Jednakże do trwałego wydzielenia księstwa żagańskiego doszło dopiero w 1413[2].

Po utracie łączności z Polską w 1335 roku, Śląsk i tym samym księstwo głogowskie stało się terytorium lennym Czech, a w latach 1469–1490 – Węgier. Po śmierci księcia głogowskiego Henryka XI wybuchła wojna o sukcesję. Pretensje do księstwa zgłosili elektor brandenburski Albrecht, Władysław Jagiellończyk (król Czech) i Maciej Korwin, król Węgier, którym w tamtym okresie podlegały księstwa śląskie. Do tego grona dołączył wkrótce książę żagański Jan II Szalony, który znalazł poparcie u Macieja Korwina. Z jego pomocą Jan II Szalony przejął większą część księstwa głogowskiego. Po zakończeniu wojny w 1482 roku północna część księstwa (Krosno Odrzańskie, Sulechów, Lubsko) przypadła Brandenburgii i stała się księstwem krośnieńskim. Jan II Szalony jednak nie rządził długo Głogowem. Z powodu tyranii i okrucieństwa został odsunięty od władzy w 1488 roku przez Macieja Korwina i tym samym piastowskie czasy w księstwie głogowskim się skończyły. Król Węgier przekazał księstwo swojemu synowi – Janowi. Wraz ze śmiercią Macieja Korwina księstwa śląskie przechodzą w 1490 roku pod władzę rządzących w Czechach Jagiellonów. Władcą księstwa głogowskiego został Jan I Olbracht, a następnie w 1499 roku Zygmunt Stary. W 1506 roku opuścił on jednak księstwo (objął tron w Polsce), na skutek czego zostało ono integralną częścią Czech.

W XIV/XV wieku wzdłuż południowo-zachodniej granicy księstwa wzniesiono ziemne urządzenia zaporowe znane pod nazwą Wałów Śląskich. W tym samym okresie wewnątrz terytorium księstwa, tj. wzdłuż granicy autonomicznej enklawy bytomskiej, wzniesiono ziemne urządzenia zaporowe znane jako Wały bytomskie[3].

Główne miejscowości księstwa[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Mistrz Wincenty tzw. Kadłubek, Kronika polska, Wrocław-Warszawa-Kraków, Wrocław 1992, s. 200-201.
  2. Felix Matuszkiewicz, Geschichte der Stadt Sprottau, Selbstverlag, Sprottau 1908, s. 43.
  3. Maciej Boryna, Wały Śląskie. Tajemnice dawnych granic, Towarzystwo Bory Dolnośląskie, Szprotawa 2011, s. 54, 63.