Kusogonka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kusogonka
Bolbopsittacus lunulatus[1]
(Scopoli, 1786)
Kusogonka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina damy
Plemię Agapornithini
Rodzaj Bolbopsittacus[2]
Salvadori, 1891
Gatunek kusogonka
Podgatunki
  • B. l. lunulatus (Scopoli, 1786)
  • B. l. callainipictus Parkes, 1971
  • B. l. intermedius Salvadori, 1891
  • B. l. mindanensis (Steere, 1890)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kusogonka[4] (Bolbopsittacus lunulatus) – gatunek ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). To monotyp wewnątrz rodzaju Bolbopsittacus, blisko spokrewniony z papugami Agapornis i Loriculus[5]. Jest endemitem na Filipinach.

Kusogonka została pierwszy raz opisana jako Psittacus lunulatus przez tyrolskiego naturalistę Giovanni Antonio Scopoliego w 1786. Wyróżniane są cztery podgatunki. B. l. lunulatus – podgatunek nominatywny – występuje na wyspie Luzon. Ptaki z Leyte są ciemniejsze z bardziej charakterystycznym niebieskim kołnierzem i purpurowo zabarwioną głową, klasyfikuje się je jako podgatunek intermedius. Osobniki z wysp Mindanao mają zieleńsze policzki, zalicza się je do podgatunku mindanensis. Natomiast do czwartego podgatunku – callainipictus, należą ptaki bardzo podobne do tych z wyspy Leyte, jednak o nieco bardziej żółtym ubarwieniu[6].

Kusogonka mierzy około 15 cm wzdłuż. Jest niewielką, lecz dość grubą papugą z dużym dziobem i krótkim ogonem. Płcie różnią się upierzeniem. Dorosły samiec jest prawie całkowicie zielony powyżej, natomiast dolne części ciała są bardziej żółtawe. Głowa i skrzydła są ubarwione na jasnoniebiesko. Kuper żółto-zielony. Dziób szaroniebieski, z ciemniejszym zakończeniem. Oczy są ciemnobrązowe. Dorosła samica również jest zielonkawa, ma jednak mniej niebieską głowę. Na karku i kuprze widoczne są czarne oznaczenia w kształcie półksiężyca. Jej dziób jest blado-szary[6].

Siedliskiem tych ptaków są nizinne lasy i obszary przyległe. Żywią się przeważnie owocami[6]. Zachowania rozrodcze, ptaków pozostających na wolności, pozostawały do niedawna nieznane, lecz opierając się na niedawnych obserwacjach można stwierdzić, że kusogonki gniazdują w zrobionych przez nie dziurach, w gniazdach nadrzewnych mrówek, lub termitów[7].

Przypisy

  1. Bolbopsittacus lunulatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Bolbopsittacus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 20 lutego 2011]
  3. BirdLife International 2016, Bolbopsittacus lunulatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017 [online], wersja 2016-3 [dostęp 2017-03-16] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Agapornithini Salvin, 1882 (wersja: 2016-09-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-03-16].
  5. T.F. Wright. A Multilocus Molecular Phylogeny of the Parrots (Psittaciformes): Support for a Gondwanan Origin during the Cretaceous. „Mol Biol Evol”. 25 (10), s. 2141-2156, 2008. DOI: 10.1093/molbev/msn160. 
  6. a b c Forshaw, Joseph M. i Cooper, William T.: Parrots of the World. Melbourne: Landsdowne Editions, 1978, s. 167-68. ISBN 0-7018-0690-7.
  7. Rosell II, N. T. B, Ocon, R., Mallari, C. S., & Mapua, I. (2007). Three nests of the Guaiabero Bolbopsittacus lunulatus. BirdingASIA 8: 74-76.