Calyptorhynchus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Calyptorhynchus[1]
Desmarest, 1826[2]
Ilustracja
Przedstawiciele rodzaju – para żałobnic rudosternych (C. banksii)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina kakaduowate
Podrodzina żałobnice
Rodzaj Calyptorhynchus
Typ nomenklatoryczny

Psittacus banksii Latham, 1790

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Calyptorhynchusrodzaj ptaka z podrodziny żałobnic (Calyptorhynchinae) w rodzinie kakaduowatych (Cacatuidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 46–65 cm; masa ciała 450–870 g (samice są mniejsze i lżejsze)[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Cacatoes: fr. nazwa Cacatoes dla białych kakadu[8]. Gatunek typowy: Psittacus banksii Latham, 1790; młodszy homonim Cacatoes Duméril, 1806 (Cacatuidae).
  • Calyptorhynchus (Calyptorrhynchus): gr. καλυπτος kaluptos „ukryty”, od καλυπτω kaluptō „ukryć”; ῥυγχος rhunkhos „dziób”[8].
  • Banksianus: Sir Joseph Banks (1743–1820), angielski botanik, brał udział w pierwszej wyprawie Jamesa Cooka w latach 1768–1771, prezes Royal Society w latach 1778–1820, fundator Kew Gardens[8]. Gatunek typowy: Banksianus australis Lesson, 1830 (= Psittacus banksii Latham, 1790).
  • Harrisornis: Dr Ronald Hamlyn-Harris (1874–1953), angielski zoolog, dyrektor Queensland Museum; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”[8]. Gatunek typowy: Calyptorhynchus halmaturinus Mathews, 1912.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Calyptorhynchus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. A.G. Desmarest: Dictionnaire des Sciences Naturelles. T. 39. Strasbourg, Paris: F. G. Levrault; Le Normant, 1826, s. 21, 117. (fr.)
  3. L. Oken. II. Classe. Vögel. „Isis, oder, Encyclopädische Zeitung von Oken”. 1, s. 1184, 1817 (niem.). 
  4. R.P. Lesson: Traité d’ornithologie, ou, Tableau méthodique des ordres, sous-ordres, familles, tribus, genres, sous-genres et races d’oiseaux: ouvrage entièrement neuf, formant le catalogue le plus complet des espèces réunies dans les collections publiques de la France. Bruxelles: Chez F.G. Levrault, 1831, s. 179. (fr.)
  5. O. Finsch: Die Papageien, monographisch bearbeitet. Cz. 1. Leiden: Brill, 1867, s. 234, 329, seria: Museum of Comparative Zoology – Biodiversity Heritage Library digitization project. (niem.)
  6. G.M. Mathews. New Genera. „Austral Avian Record”. 2, s. 110, 1913–1915 (ang.). 
  7. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Cockatoos (Cacatuidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.cacatu2.01. [dostęp 2020-10-16]. (ang.) Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji
  8. a b c d Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  9. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Calyptorhynchinae Bonaparte, 1853 - żałobnice (wersja: 2016-11-20). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-16].