Cyanoramphus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cyanoramphus[1]
Bonaparte, 1854[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – modrolotka mała (C. malherbi)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina damy
Plemię Platycercini
Rodzaj Cyanoramphus
Typ nomenklatoryczny

Psittacus zealandicus Latham, 1790

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Cyanoramphusrodzaj ptaka z podrodziny dam (Loriinae) w rodzinie papug wschodnich (Psittaculidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na Nowej Kaledonii, Norfolku, Lord Howe, Wyspach Antypodów, Nowej Zelandii i Chatham[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 20–30 cm; masa ciała 50–113 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Cyanoramphus (Cyanorhamphus, Cyanorhynchus (gr. ῥυγχος rhunkhos „dziób”)): gr. κυανος kuanos „modry, ciemnoniebiesk”i; ῥαμφος rhamphos „dziób”[9].
  • Bulleria: Sir Walter Lawry Buller (1838–1906), nowozelandzki prawnik, ornitolog[9]. Gatunek typowy: Platycercus unicolor Lear, 1831.
  • Notopsittacus: gr. νοτος notos „południe, południowy zachód”; ψιττακος psittakos „papuga”[9]. Gatunek typowy: Psittacus ulietanus J.F. Gmelin, 1788; młodszy homonim Notopsittacus Roberts, 1922 (Psittacidae).
  • Phippspsittacus: Graeme R. Phipps, australijski awikulturolog i konserwatysta; gr. ψιττακος psittakos „papuga”[9]. Gatunek typowy: Psittacus novaezelandiae Sparrman, 1787.
  • Pallacidopsittacus: gr. παλλακις pallakis, παλλακιδος pallakidos „konkubina”; ψιττακος psittakos „papuga”[9]. Nowa nazwa dla Notopsittacus McAllan & Bruce, 1988.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Niepoprawna późniejsza pisownia Cyanoramphus Bonaparte, 1854.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cyanoramphus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Ch.L. Bonaparte. Tableau des Perroquets. „Revue et Magasin de Zoologie pure et appliquée”. 2e Série. 6, s. 153, 1854 (fr.). 
  3. P.L. Sclater. On the Zoology of New Guinea. „Journal of the proceedings of the Linnean Society”. 2, s. 164, 1858 (ang.). 
  4. A. Newton: A dictionary of birds. London: A. and C. Black, 1893–1896, s. 686.
  5. T. Iredale & G.M. Mathews. Descriptions of new genera. „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. 46, s. 76, 1926 (ang.). 
  6. a b I.A.W. McAllan & M.D. Bruce: The birds of New South Wales: a working list. Turramurra: Biocon Research Group in association with the New South Wales Bird Atlassers, 1988, s. 45. ISBN 0-958751609. (ang.)
  7. R. Wells & R. Wellington. A classification of the cockatoos and parrots (Aves: Psittaciformes) of Australia. „Sydney Basin Naturalists”. 1, s. 126, 1992 (ang.). 
  8. a b S.M. Billerman: Old World Parrots (Psittaculidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.psitta4.01. [dostęp 2020-10-23]. (ang.) Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji
  9. a b c d e Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Platycercini Selby, 1836 (Wersja: 2020-07-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-23].
  11. a b BirdLife International 2016, Cyanoramphus zealandicus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-10-23] (ang.).
  12. BirdLife International 2016, Cyanoramphus ulietanus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020 [online], wersja 2020-2 [dostęp 2020-10-23] (ang.).