Markowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w Polsce. Zobacz też: Markowce (rejon tyśmienicki).
Markowce
Kościół NMP Matki Kościoła w Markowcach
Kościół NMP Matki Kościoła w Markowcach
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Sanok
Liczba ludności (2010-12-31) 350[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-533
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0359356
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Markowce
Markowce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Markowce
Markowce
Ziemia49°32′13″N 22°06′56″E/49,536944 22,115556

Markowcewieś w południowo-wschodniej Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Sanok, na Pogórzu Bukowskim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj kod]

Wieś była lokowana na prawie wołoskim.[potrzebny przypis]

Pierwsza wzmianka o miejscowości datuje się na 1376 rok. Wówczas wieś należała do szlachcica o imieniu Albysko de Markowa. Od niego wzięła się pierwotna nazwa – de Markowa. W 1420 Honko Aleksander z Markowiec zbył połowę wioski Pawłowi z Pobiedna. Kolejne pochodne nazwy to Markowcze (1420), Marczowcze (1424), Makowcze (1439), Markowcze (1443), Mackuowecz (1448).

W XVII wieku Markowce przynależały do Leszczyńskich. Do roku 1772 wieś leżała administracyjnie w ziemi sanockiej województwa ruskiego. Od 1772 należała do cyrkułu leskiego, a następnie sanockiego. Po reformie administracyjnej w roku 1864, powiat sądowy, gmina wiejska Sanok, w kraju Galicja. W roku 1898 wieś liczyła 140 osób zamieszkujących 25 domów.[potrzebny przypis]

Na początku XIX Markowce należały do Truskolaskich[2]. W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tybularnej w Markowcach były Magdalena Rylska i Katarzyna Truskolaska[3]. Od połowy XIX wieś należała do Hieronima Romera, który w 1858 poślubił Felicję Truskolaską[2]. Następnie właścicielami stali się Jachimowscy (w 1889 Kazimierz Jachimowski poślubił Marię Romer)[2]. Kazimierz Jachimowski na miejscu poprzedniego budynku przebudował i rozbudował dwór w latach 1890-1894[4][2][5]. W 1905 Kazimierz i Maria Jachimowscy posiadali we wsi obszar 182 ha[6], a w 1911 posiadali 181 ha[7]. Jachimowscy prowadzili w Markowcach hodowlę koni[8] oraz bydła rasy półkrwi simentaler[5]. W 1917 Józef Morawski (1893-1963), s. Władysława i Kazimiery z Leszczyńskich, właściciel Niebieszczan i Odrzechowej ożenił się z Felicją Jachimowską. Maria Jachimowska pozostawała właścicielką dóbr Markowce do lat 20[9]. Maria Jachimowska pozostawała właścicielką dóbr Markowce do lat 20[10]. W latach 30. II Rzeczypospolitej właścicielem dóbr w Markowcach był Adam Myczkowski[11]. Według jednego źródła w 1938 dwór został sprzedany[2], według innego do 1944 należał do Morawskich[5].

 Osobny artykuł: Dwór w Markowcach.

Związani z Markowcami[edytuj kod]

  • Bronisław Wiktor (1886-1961), architekt, artysta malarz, urodzony w Markowcach
  • Franciszek Ambicki (1900-1940), funkcjonariusz Policji Państwowej, ofiara zbrodni katyńskiej, urodzony w Markowcach
  • Bronisław Górski (1900-1940), nauczyciel, pracował w Markowcach, oficer Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej

Współczesność[edytuj kod]

Obecnie liczy 345 mieszkańców.

We wsi znajduje się kościół filialny NMP Matki Kościoła należący do parafii Wszystkich Świętych w Dudyńcach. 30 maja 1993 r. po dwuletniej budowie ks. bp Stefan Moskwa dokonał poświęcenia kościoła filialnego[12].

Markowce mają także swój klub piłkarski o nazwie Orkan Markowce który historią sięga roku 1969. W sezonie 2014-2015 drużyna rozgrywa mecze w klasie B organizowanej przez OZPN Krosno[13].

Zobacz też[edytuj kod]

Przypisy

  1. GUS. Bank Danych Lokalnych.
  2. a b c d e Bartosz Podubny: Gminny program opieki nad zabytkami gminy Sanok na lata 2015–2018. edziennik.rzeszow.uw.gov.pl. [dostęp 2016-10-21]. s. 41.
  3. Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 127.
  4. Ewa Śnieżyńska-Stolot, Franciszek Stolot: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. I: Województwo krośnieńskie (zeszyt 2: Lesko, Sanok, Ustrzyki Dolne i okolice). Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1982, s. 59. ISBN 83-221-0158-9.
  5. a b c Sylwester Polakowski: Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego. Krosno: Lygian, 2012. ISBN 978-83-935995-0-9.
  6. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  7. Skorowidz powiatu sanockiego wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 10.
  8. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 407.
  9. Lista ofiarodawców. „Jednodniówka wydana na pamiątkę poświęcenia Domu Ludowego”, s. 12, 11 września 1927. 
  10. Lista ofiarodawców. „Jednodniówka wydana na pamiątkę poświęcenia Domu Ludowego”, s. 12, 11 września 1927. 
  11. Spis abonentów Państwowych i Koncesjonowanych Sieci Telefonicznych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) 1931/32 r.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Poczt i Telegrafów, 1931, s. 491.
  12. Kościół filialny. Parafia rzymskokatolicka w Dudyńcach, 2005-05-01. [dostęp 2011-08-13].
  13. Orkan Markowce, strona nieoficjalna. [dostęp 2014-09-10].

Linki zewnętrzne[edytuj kod]