Markowce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w Polsce. Zobacz też: Markowce (rejon tyśmienicki).
Markowce
Kościół NMP Matki Kościoła w Markowcach
Kościół NMP Matki Kościoła w Markowcach
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Sanok
Liczba ludności (2010-12-31) 350[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-533
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0359356
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Markowce
Markowce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Markowce
Markowce
Ziemia49°32′13″N 22°06′56″E/49,536944 22,115556

Markowcewieś w południowo-wschodniej Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Sanok, na Pogórzu Bukowskim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś była lokowana na prawie wołoskim.[potrzebny przypis]

Pierwsza wzmianka o miejscowości datuje się na 1376 rok. Wówczas wieś należała do szlachcica o imieniu Albysko de Markowa. Od niego wzięła się pierwotna nazwa – de Markowa. W 1420 Honko Aleksander z Markowiec zbył połowę wioski Pawłowi z Pobiedna. Kolejne pochodne nazwy to Markowcze (1420), Marczowcze (1424), Makowcze (1439), Markowcze (1443), Mackuowecz (1448).

W XVII wieku Markowce przynależały do Leszczyńskich. Do roku 1772 wieś leżała administracyjnie w ziemi sanockiej województwa ruskiego. Od 1772 należała do cyrkułu leskiego, a następnie sanockiego. Po reformie administracyjnej w roku 1864, powiat sądowy, gmina wiejska Sanok, w kraju Galicja. W roku 1898 wieś liczyła 140 osób zamieszkujących 25 domów.[potrzebny przypis]

Na początku XIX Markowce należały do Truskolaskich[2]. W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tybularnej w Markowcach były Magdalena Rylska i Katarzyna Truskolaska[3]. Od połowy XIX wieś należała do Hieronima Romera, który w 1858 poślubił Felicję Truskolaską[2]. Następnie właścicielami stali się Jachimowscy (w 1889 Kazimierz Jachimowski poślubił Marię Romer)[2]. Kazimierz Jachimowski na miejscu poprzedniego budynku przebudował i rozbudował dwór w latach 1890-1894[2][4][5]. W 1905 Kazimierz i Maria Jachimowscy posiadali we wsi obszar 182 ha[6], a w 1911 posiadali 181 ha[7]. Jachimowscy prowadzili w Markowcach hodowlę koni[8] oraz bydła rasy półkrwi simentaler[5]. W 1917 Józef Agaton Morawski (1893-1963), s. Władysława i Kazimiery z Leszczyńskich, właściciel Niebieszczan i Odrzechowej ożenił się z Felicją Jachimowską. Maria Jachimowska pozostawała właścicielką dóbr Markowce do lat 20[9]. Maria Jachimowska pozostawała właścicielką dóbr Markowce do lat 20[9]. W latach 30. II Rzeczypospolitej właścicielem dóbr w Markowcach był Adam Myczkowski[10]. Według jednego źródła w 1938 dwór został sprzedany[2], według innego do 1944 należał do Morawskich[5].

 Osobny artykuł: Dwór w Markowcach.

Związani z Markowcami[edytuj | edytuj kod]

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie liczy 345 mieszkańców.

We wsi znajduje się kościół filialny NMP Matki Kościoła należący do parafii Wszystkich Świętych w Dudyńcach. 30 maja 1993 r. po dwuletniej budowie ks. bp Stefan Moskwa dokonał poświęcenia kościoła filialnego[11].

Markowce mają także swój klub piłkarski o nazwie Orkan Markowce który historią sięga roku 1969. W sezonie 2014-2015 drużyna rozgrywa mecze w klasie B organizowanej przez OZPN Krosno[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS. Bank Danych Lokalnych.
  2. a b c d e Bartosz Podubny: Gminny program opieki nad zabytkami gminy Sanok na lata 2015–2018. edziennik.rzeszow.uw.gov.pl. [dostęp 2016-10-21]. s. 41.
  3. Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 127.
  4. Ewa Śnieżyńska-Stolot, Franciszek Stolot: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. I: Województwo krośnieńskie (zeszyt 2: Lesko, Sanok, Ustrzyki Dolne i okolice). Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1982, s. 59. ISBN 83-221-0158-9.
  5. a b c Sylwester Polakowski: Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego. Krosno: Lygian, 2012. ISBN 978-83-935995-0-9.
  6. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  7. Skorowidz powiatu sanockiego wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 10.
  8. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 407.
  9. a b Lista ofiarodawców. „Jednodniówka wydana na pamiątkę poświęcenia Domu Ludowego”, s. 12, 11 września 1927. 
  10. Spis abonentów Państwowych i Koncesjonowanych Sieci Telefonicznych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) 1931/32 r.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Poczt i Telegrafów, 1931, s. 491.
  11. Kościół filialny. Parafia rzymskokatolicka w Dudyńcach, 2005-05-01. [dostęp 2011-08-13].
  12. Orkan Markowce, strona nieoficjalna. [dostęp 2014-09-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]