Mut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
G14t
H8
B1
Mut w hieroglifach
Mut
bogini nieba, Górnego Egiptu
Ilustracja
Amon i Mut
Występowanie mitologia egipska
Wcielenie zwierzęce krowa
Teren kultu starożytny Egipt
Rodzina
Mąż Amon
Dzieci Chonsu

Mut – w mitologii egipskiej bogini, żona Amona, matka Chonsu[1]; bogini nieba, opiekuńcze bóstwo Górnego Egiptu[potrzebny przypis].

Początkowo wyobrażana była pod postacią sępa, a potem w postaci ludzkiej kobiety z czapką w formie sępa oraz koroną pschent[2].

Kult Mut był czasie Średniego Państwa ograniczony do nomu dziesiątego[3], po tym jednak jak w epoce Nowego Państwa uznano ją za żonę Amona[4] kult jest stał się znacznie szerszy. Miała swój okręg świątynny w Karnaku ufundowany przez Amenhotepa III, a w nim świątynię, połączoną aleją procesyjną z główną świątynią Karnaku - świątynią Amona[5]. Corocznie, w czasie wielkiego święta Opet, odbywała się uroczysta procesja z udziałem faraona, w której posąg Mun wynoszono ze świątyni i wraz z posągami Amona oraz Chonsu niesiono i przewożono przez Nil na prawy brzeg do Medinet Habu[6]. Podobną coroczną procesję z tymi sami posągami urządzano w ramach Pięknego Święta Doliny, gdy wędrowały one z Karnaku do grobów królewskich w Deir el-Bahari[7].

Inna świątynia Mut, również stojąca koło świątyni Amona, została ufundowana w ówczesnym głównym ośrodku politycznym Dolnego Egiptu, mieście Tanis przez Psusennesa I, a przebudowana przez późniejszych władców. Miał to być dolnoegipski odpowiednik kompleksu świątynnego Amona, Mut i Chonsu z Teb w Górnym Egipcie[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dembska Albertyna, 1995: Kultura starożytnego Egiptu: słownik, hasła Mut i Chonsu. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa.
  2. Dembska, hasło Mut
  3. Dembska, hasło Mut
  4. B.J. Kemp, 2009: Starożytny Egipt. Anatomia Cywilizacji, PIW Warszawa, strona 310
  5. Dembska, hasła Mut i świątynia Mut
  6. Kemp s. 306, 310, 311
  7. Kemp s. 306, 310, 311
  8. Grimal N., 2004: Dzieje starożytnego Egiptu, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 325-327. ​​ISBN 83-06-02917-8​​