Poznań Wschód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poznań Wschód
Poznań Wschód
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Lokalizacja Główna
Poprzednie nazwy Poznań Główna,
Poznań Wschodni,
Posen Ost,
Poznań Wschód
Dane techniczne
Liczba peronów 3
Liczba krawędzi
peronowych
5
Kasy N
Linie kolejowe
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Poznań Wschód
Poznań Wschód
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Poznań Wschód
Poznań Wschód
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Poznań Wschód
Poznań Wschód
Ziemia52°25′09,0″N 16°58′26,8″E/52,419167 16,974111
Portal Portal Transport szynowy

Poznań Wschódstacja węzłowa na międzynarodowej linii kolejowej E20 BerlinMoskwa.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Odgałęziają się tu też linie do Skandawy i Bydgoszczy Głównej. Stacja posiada budynek stacyjny, kasę biletową, tory stacyjne, 3 perony, przejście podziemne, przejście nadziemne i semafory świetlne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stacja towarowa z bocznicami powstała na Głównej w 1872 wraz z otwarciem linii z Poznania do Bydgoszczy. Początkowo stacja ta służyła również przewozom pasażerskim, ale nie było tu dworca dla podróżnych. Obiekt taki powstał dopiero około 1908, po oddaniu do użytku linii do Janowca i Wągrowca. Stanął na parceli należącej do zakładów Cegielskiego, a brukowana droga przechodziła przez parcelę należącą do spółki cegielnianej Hartwig & Weidemann. W 1914 powstał tunel pod torowiskami. Funkcjonowała poczekalnia i restauracja. Dworzec poważnie ucierpiał w 1945, ale w tym samym roku uległ odbudowie i rozbudowie. Zachowano pierwotny obrys murów, ale dwuczłonową bryłę o zróżnicowanej liczbie kondygnacji, krytą dachem mansardowym, zastąpiono jednolitą, dwukondygnacyjną bryłą krytą dachem czterospadowym. W północnej elewacji zachował się jedynie pierwotny, zaokrąglony ryzalit - wejście do części mieszkalnej. Na wschód od dworca przerzucono kładkę dla pieszych w latach 70. XX wieku[1].

Dwie nastawnie (od ul. św. Michała i od Krańcowej) pochodzą z okresu międzywojennego i zachowały niektóre oryginalne elementy. Od strony ul. Krańcowej stoi transformator o oryginalnej elewacji. Przy ul. Bałtyckiej i Wrzesińskiej stały domki dróżników (przetrwał tylko ten pierwszy). Przy ul. Wrzesińskiej 44 stoi dawny dom pracowniczy o konstrukcji szkieletowej w szczycie, z oryginalną stolarką okienną i wystrojem klatek schodowych[1].

W latach 1929-1933 planowano usytuowanie na Głównej wielkiej stacji rozrządowej, która ostatecznie zrealizowana została na Franowie[1].

Pierwotnie (do 1 stycznia 1926)[2] stacja nosiła nazwę Główna, od dzielnicy Główna, w której się znajduje. Jako że nazwa ta myliła podróżnych (istniały dwa dworce o podobnej nazwie Poznań Główny i Główna), to nazwę zmieniono — najpierw na Poznań Wschodni, a następnie na Poznań Wschód.

8 kwietnia 1988 spłonął doszczętnie budynek tutejszej sekcji drogowej. W akcji gaszenia pożaru udział wzięły cztery jednostki strażackie[3].

Połączenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Teresa Palacz, Kolej na Głównej i Zawadach, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2002, s.277-281, ISSN 0137-3552
  2. Świat Kolei' nr 7/2016 za Gazeta Jarocińska nr 62 z 29 lipca 1926
  3. Wydarzenia w Poznaniu w 1988 roku. Część druga, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1989, s.178, ISSN 0137-3552

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poznań Wschód
Linia 3 Warszawa Zachodnia - Kunowice (298,997 km)
BSicon KBHFaq.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
Poznań Antoninek
odległość: 4,885 km
BSicon BHFq.svg
odległość: 2,580 km
Linia 353 Poznań Wschód - Žielieznodorožnyj (-0,820 km)
BSicon KBHFaq.svg
odległość: 4,715 km
Linia 356 Poznań Wschód - Bydgoszcz Główna (-0,845 km)
BSicon KBHFaq.svg
odległość: 2,479 km