Odpoczynek w Duchu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Spoczynek w Duchu)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pentekostalizm
Dream City Church worship2.jpg
 PortalKategoria

Odpoczynek w Duchu, spoczynek w Duchu Świętym, padanie w Duchu, upadkiem w mocy, owładnięcie przez Ducha – termin opisujący doświadczenie religijne w ruchu charyzmatycznym, obejmujące niekontrolowany i niezamierzony upadek osoby na podłogę. Odpoczynek w Duchu następuje przeważnie w wyniku praktyki nałożenia rąk i prowadzi do upadku, zazwyczaj do tyłu, osoby na którą nakłada się ręce.

Według akceptujących i praktykujących to doświadczenie nie jest to dar lub charyzmat lecz przejaw Ducha Świętego, który może nieść ze sobą częściowe lub całkowite uzdrowienie wewnętrzne lub fizyczne. Według przeciwników praktyka ta wywodzi się z New Age oraz religii Wschodu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Odpoczynek w Duchu jest praktyką mającą miejsce przeważnie podczas publicznej modlitwy z nałożeniem rąk. Po spędzeniu pewnej ilości czasu na modlitwach i śpiewie, uczestnicy spotkania modlitewnego wychodzą przed zgromadzenie w celu otrzymania darów Ducha Świętego. Modlitwie o nowe zstąpienie Ducha Świętego z reguły towarzyszy gest nałożenia rąk przez prowadzącego spotkanie lub diakonię wstawienniczą, a także charyzmatyczne przejawy obecności Ducha Świętego, jakim są glosolalia i właśnie odpoczynek w Duchu Świętym[1]. Osoby doświadczające odpoczynku w Duchu upadają, przeważnie do tyłu. W większości wypadków ich upadek jest amortyzowany przez przypadkowych ludzi lub specjalnych tzw. łapaczy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Z początku XV wieku istnieją zapisy, że gdy wędrowny apostoł św. Wincenty Ferreriusz głosił Ewangelię, tysiące ludzi upadało na ziemię. Z opisów nie wynika jednak jednoznacznie, czy były to upadki mimowolne, czy świadome prostracje. Między innymi w Tuluzie, na placu St. Etienne, który był wypełniony po brzegi, kiedy święty zawołał: „Powstańcie zmarli, bo czeka was sąd!”, wszyscy padli na ziemię, błagając o łaskę[2].

Opis zjawiska niekontrolowanego spoczynku, połączonego z nawróceniem, pochodzący z XVI wieku, pozostawił brat Marcin, towarzysz podróży św. Jana od Krzyża:

Quote-alpha.png
Po przybyciu do innej gospody ojciec Jan spotkał kobietę, która usiłowała skłonić do złego mężczyzn, używając słów nieprzyzwoitych i prowokujących gestów. Ojciec Jan upomniał ją i powiedział jej, żeby się wstydziła i pomyślała o swojej duszy, którą odkupił Jezus Chrystus, nasz Pan, swą najświętszą krwią i poprawiła się. Słysząc te słowa, przeszyta spojrzeniem ojca Jana, kobieta pada na ziemię zemdlona i pozostaje na ziemi bez przytomności przez długi czas. Dochodząc do siebie krzyczy, że chce zmienić swoje życie i wyspowiadać się[3].

Odpoczynek w Duchu Świętym jest najczęściej kojarzony z wielkim ożywieniem protestanckim. Journal Jana Wesleya wspomina o ludziach, którzy podczas jego przepowiadania padali na ziemię. Upadki ludzi towarzyszyły też przepowiedniom Petera Cartwrighta z kręgu metodystów. Podobne przypadki wiązane też są z nazwiskami takich charyzmatyków, jak: George Whitefield, Charles G. Finney, Maria Woodworth-Etter, Kathryn Kuhlman, Kenneth E. Hagin, Charles i Frances Hunter[4].

Za głównego inicjatora i propagatora tej praktyki jest uważany Rodney Howard-Browne, który na przełomie roku 1992 i 1993 miał podczas jednego z nabożeństw prowadzonych przez Kennetha Copelanda doświadczyć upadku w Duchu. Następnie Rodney Howard-Browne w zborze „Rhema” Kennetha Hagina w Tulsie, w stanie Oklahoma przekazał namaszczenie Randy Clarkowi, który na początku roku 1994 wraz z innymi przejawami mocy przeniósł je do Toronto gdzie stało się znane jako Toronto Blessing[5].

Podstawy biblijne[edytuj | edytuj kod]

Choć w samej Biblii trudno wskazać jest bezpośrednie jednoznaczne postawy, które pozwalałby oczekiwać tego doświadczenia w życiu chrześcijańskim, zwolennicy powołują się na następujące teksty ze Starego Testamentu[4]:

  • w Rdz 15,12–21 czytamy, że na Abrahama spadł twardy sen (hebr. tardemah) i strach, gdy Bóg do niego przemawiał.
  • Tekst Lb 24,4 mówi o pogańskim proroku Balaamie, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszechmocnego, który pada, a oczy mu się otwierają.
  • W 1 Sm 19,24n jest mowa o upadku Saula [...] prorokował [...] i upadł i leżał nagi przez cały dzień.
  • Ez 1,28 upadłem na twarz i usłyszałem głos Mówiącego.
  • Dn 10,8–11 – niekontrolowany upadek Daniela przed wysłannikiem Boga.

Bardziej jednak poszukuje się biblijnych podstaw tego doświadczenia w Nowym Testamencie:

  • Dz 9,3–4, Dz 26,14 – doświadczenia Pawła w drodze do Damaszku (upadek na ziemię i powołanie Pawła).
  • Ap 1,17 – upadek towarzyszący Janowi.

Biblia zawiera także wiele cytatów w których opisuje świadomy i będący wolą człowieka upadek przed majestatem Boga. Ponieważ jednak bieżące hasło jest związane wyłącznie z niezamierzonym upadkiem, pozostałe sytuacje nie są tutaj wzmiankowane.

Kilka cytatów wyraźnie sugeruje, że przed Bogiem padają złe duchy lub osoby ogarnięte ich mocą: Mk 3,11, Mk 9,20, Łk 8,28

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Opisywane zjawisko jest nieakceptowane przez większość wyznań chrześcijańskich, w tym przeważającą część zielonoświątkowców. Podstawą jego odrzucenia jest brak wyraźnego ugruntowania w Biblii – w najlepszym wypadku jest to zjawisko psychologiczne lub w najgorszym – ma pochodzenie od złego ducha[6].

Caravaggio - Ekstaza św. Franciszka (zdaniem krytyków taki nieświadomy, niekontrolowany upadek do tyłu nie może być postrzegany jako oddanie chwały Bogu, to efekt kultu kundalini i grupowej psychodramy)

Krytyka odpoczynku w Duchu opiera się również na tym, iż upadek następuje przeważnie do tyłu i z utratą kontroli nad ciałem. Opisywane w Biblii upadki przed majestatem Boga są świadomymi upadkami na twarz (do przodu) celem złożenia pokłonu przed Bogiem. Wskazuje się też, że taki nieświadomy, niekontrolowany upadek do tyłu nie może być postrzegany jako oddanie chwały Bogu. Zdaniem dr. Fritjofa Capry, profesora fizyki na Uniwersytecie w Berkeley praktyka ta ma związek ze stosowanymi od stuleci technikami terapeutycznymi jak grupowa psychodrama, sugestia, hipnoza wykorzystywanymi obecnie w psychoterapii[7].

Zdaniem przeciwników tej praktyki rozpowszechniła ją neocharyzmatyczna grupa Toronto Blessing na czele z mówcą Randym Clarkiem pochodzącym z baptystycznej denominacji Southern Baptist Convention. Grupa ta miała przejąć upadek w Duchu Świętym od charyzmatycznego nauczyciela Rodneya Howarda-Browne’a wywodzącego się z Ruchu Wiary, który z kolei miał przejąć tę praktykę z hinduistycznego kultu Kundalini[8]. Nakładanie rąk i wywołane skutki mają wywodzić się bezpośrednio z hinduistycznej praktyki znanej jako „shakti pat”[9].

Obecność w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W filmie Leszka Dokowicza „Duch”, emitowanym w TVP1 (czerwiec 2009) jest wiele scen ukazujących odpoczynek w Duchu. O. Antonello Cadeddu, o. Enrique Porcu wspominają nawet o możliwości odpoczynku w Duchu na odległość - bez bezpośredniego nałożenia rąk.

Przedstawienie w sztuce[edytuj | edytuj kod]

Odpoczynek w Duchu jest od wieków przedstawiany w sztukach plastycznych. Na obrazach i rycinach ukazujących Zesłanie Ducha Świętego charakterystycznym motywem jest upadanie do tyłu osoby na pierwszym planie (El Greco, Antoon van Dyck). W przedstawieniach samotnych świętych, którzy upadają do tyłu, lub na bok, zwykle „łapaczami” są aniołowie. Popularne motywy to: ekstaza św. Teresy z Avili (Giovanni Lorenzo Bernini, Gerard Seghers, Horace Le Blanc), ekstaza św. Franciszka z Asyżu (Caravaggio) i jego stygmatyzacja (Arnould de Vuez). Ujęcie spoczynku w Duchu z osunięciem na bok, zastosował Diego Velázquez, na obrazie „Kuszenie św. Tomasza z Akwinu”:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ks. dr Andrzej Kuliberda Weźmiecie w darze Ducha Świętego, (Regina Poloniae: Częstochowa 2005), s. 49, za R.Laurentin, Nieznany Duch Święty, (Kraków 1998) str.259
  2. Albert J. Herbert, Przywróceni życiu, tłum. Jarosław Irzykowski, Exter, Gdańsk 1995, s. 194.
  3. Apostoł i podróżnik - podróże po Kastylii - Strona 3 z 15 - Karmel.pl, „Karmel - Karmelici Bosi”, 6 listopada 2016 [dostęp 2018-03-19] (pol.).
  4. a b ks. dr Włodzimierz Cyran Spoczynek w Duchu Świętym - Refleksja teologiczna i świadectwa, (Regina Poloniae: Częstochowa 2010)
  5. Ewa S. Moen: Tood White – Nowa Rasa Objawionych Synów Bożych. radiopielgrzym.pl, 28 stycznia 2016. [dostęp 2017-04-06].
  6. Dr John F MacArthur Jr Charismatic Chaos: Signs and Wonders; Speaking in Tongues; Health, Wealth and Prosperity (Grand Rapids: Zondervan, 1993) 91.
  7. Małgorzata Klecka: „Powaleni w Duchu”. ulicaprosta.net, 28 listopada 2009. [dostęp 2017-04-06].
  8. Michał Kapusta: Prawda o „zaśnięciach w Duchu Świętym”. dobranowina.net, 23 luty 2014. [dostęp 2017-04-05].
  9. Ewa S. Moen: Wieści z Toronto. ulicaprosta.net, 18 lipca 2009. [dostęp 2017-04-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]