Stefanos Tsitsipas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefanos Tsitsipas
Ilustracja
Państwo  Grecja
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1998
Ateny
Wzrost 193 cm
Masa ciała 83 kg
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 2016
Zakończenie kariery aktywny
Trener Apostolos Tsitsipas
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 15 (13 sierpnia 2018)
Australian Open 1R (2018)
Roland Garros 2R (2018)
Wimbledon 4R (2018)
US Open 2R (2018)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 221 (3 grudnia 2018)
Wimbledon 1R (2018)
US Open 2R (2018)

Stefanos Tsitsipas, gr. Στέφανος Τσιτσιπάς (ur. 12 sierpnia 1998 w Atenach) – grecki tenisista, triumfator Wimbledon 2016 w grze podwójnej chłopców.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze treningi tenisowe rozpoczął w wieku trzech lat. Ojciec Stefanosa pochodzi z Grecji, natomiast matka Julija Apostoli pochodzi z Rosji, jest byłą zawodową tenisistką. Jego dziadkiem był znany rosyjski piłkarz oraz trener Siergiej Salnikow, trzykrotny mistrz ZSRR oraz mistrz olimpijski wraz z drużyną w 1956 roku. Stefanos ma trójkę rodzeństwa: siostrę Elisavet oraz dwóch braci Petrosa oraz Pavlosa. Biegle porozumiewa się w trzech językach: greckim, rosyjskim oraz angielskim. Prywatnie fan piłkarskiego oraz koszykarskiego zespołu Olympiakos[1][2][3].

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Sezony 2013–2014[edytuj | edytuj kod]

Swoją karierę zawodową rozpoczął od udziału w turnieju rangi ITF w Maratonie we wrześniu ulegając w drugiej rundzie kwalifikacji Duńczykowi Andreasowi Moltke-Leth. Po raz pierwszy zadebiutował w turnieju głównym, otrzymując dziką kartę w Heraklionie w październiku przegrywając w pierwszej rundzie z Charalamposem Kapogiannisem.

W sierpniu 2014 dotarł do 2. rundy turnieju ITF w Karlsruhe przegrywając z Yannickiem Madenem. W październiku awansował do półfinału turnieju w Heraklionie w grze podwójnej wraz z Markosem Kalovelonisem. W listopadzie dotarł do ćwierćfinału turnieju, który odbywał się w Heraklionie ulegając w nim Romanowi Safiulinowi, dzięki czemu sezon 2014 zakończył na 1280. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2015[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki w 2015 roku rozpoczął od udziału w turnieju rangi ATP Challenger Tour w Burnie, gdzie z sukcesem przebrnął kwalifikacje, ulegając w 1. rundzie w głównej drabince Australijczykowi Benjaminowi Mitchellowi. W maju zdobył swój pierwszy seniorski tytuł, w turnieju ITF rozgrywanym w Heraklionie w grze podwójnej wraz z Alexandrosem Jakupoviciem. W sierpniu próbował swoich sił w kilku turniejach rangi ATP Challenger Tour, gdzie przebrnął kwalifikacje w Piombino, Rzymie oraz w Al-Muhammadijja. W turnieju rangi ATP Challenger Tour w Casablance doszedł do półfinału gry podwójnej wraz ze Słowakiem Jozefem Kovalík. W listopadzie osiągnął pierwszy finał turnieju ITF w singlu, w Heraklionie przegrywając tylko ze Stevenem Diazem, zwyciężył dwukrotnie w grze podwójnej wraz z Konstandinosem Ikonomidisem również w Heraklionie. Triumfował w turnieju ITF rozgrywanym w Nikozji w grze pojedynczej pokonując w finale Alexandre Folie.

Sezon 2015 zakończył na 576. miejscu w rankingu ATP w grzej pojedynczej oraz 507. miejscu w grze podwójnej.

Sezon 2016[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2016 rozpoczął od porażki w 1. rundzie zawodów ATP Challenger Tour w Canberze. W lutym wziął udział w turnieju tej samej rangi w Launceston odpadając w 2. rundzie. W kwietniu ponownie przeniósł się do udziału w turniejach rangi ITF, zwyciężając w grze podwójnej w Heraklionie, oraz w Santa Margherita Di Pula pokonując w finale gry pojedynczej Erika Crepaldiego. W maju ponownie zwyciężył w turnieju w Heraklionie w grze podwójnej. W kolejnych turniejach w Puli pokonał w finale Norwega Caspera Ruuda, w Lecco Włocha Marco Bortolottiego. W finale turnieju ITF w Kramsach przegrał z Yannickiem Hanfmannem. We wrześniu Tsitsipas zwyciężył w grze podwójnej w turnieju w Calgary w parze z Timem Van Rijthoven. Miesiąc później został zwycięzcą w turnieju rangi ITF w Oliveira de Azeméis. W kolejnym turnieju po raz pierwszy dotarł do finału rangi ATP Challenger Tour w Al-Muhammadijji, ulegając jedynie Austriakowi Geraldowi Melzerowi. W kolejnym tygodniu ponownie dotarł do finału turnieju ATP Challenger Tour w Casablance, przegrywając z Francuzem Maxime Janvierem. Wyniki te premiowały Greka na 205. miejsce w rankingu ATP. Pod koniec października otrzymał dziką kartę od organizatorów turnieju w Bazylei i po raz pierwszy wystąpił w turnieju rangi ATP, gdzie nie przebrnął kwalifikacji, przegrywając w finałowej rundzie z Robinem Haase.

Sezon 2016 zakończył na 210. miejscu w rankingu ATP w grzej pojedynczej oraz 363. miejscu w grze podwójnej.

Sezon 2017[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku Tsitsipas wziął udział w kwalifikacjach do turnieju Australian Open 2017, gdzie w 1. rundzie pokonał Gavina Van Peperzeela 6:2, 6:1, w 2. rundzie przegrywając z Bjornem Fratangelo 6:4, 1:6, 3:6. W lutym wziął udział w kwalifikacjach do turnieju ATP World Tour 250 w Sofii, przegrywając w nich w 1. rundzie z Miljanem Zekiciem. W kolejnym turnieju, dzięki dzikiej karcie od organizatorów, zadebiutował w drabince głównej turnieju rangi ATP w Rotterdamie, przegrywając w 1. rundzie z Jo-Wilfriedem Tsongą 4:6, 6:7(2). W kolejnym tygodniu, ponownie dzięki dzikiej karcie, wystąpił w turnieju w Marsylii ulegając w 1. rundzie Michaiłowi Jużnemu po trzysetowej walce 1:6, 6:4, 5:7. W kolejnych miesiącach Tsitsipas brał udział w kilku turniejach rangi ATP Challenger Tour oraz ITF. W maju z sukcesem przebrnął kwalifikacje turnieju ATP w Stambule, przegrywając w 1. rundzie drabinki głównej z Damirem Džumhurem 4:6, 5:7. W maju wziął udział w kwalifikacjach do turnieju French Open 2017 pokonując w nich kolejno Thomasa Fabbiano, Gleba Sakharova oraz Oscara Otte, awansując po raz pierwszy w karierze do turnieju głównego Wielkiego Szlema. W 1. rundzie spotkał się z Chorwatem Ivo Karloviciem przegrywając z nim w trzech setach 6:7(5), 5:7, 4:6. Pod koniec czerwca tenisista grecki wziął udział w kwalifikacjach do Wimbledonu. Przebrnął je awansując do turnieju głównego pokonując po kolei Santiago Giraldo, Yannicka Hanfmanna i Jorisa De Loore. W turnieju głównym spotkał się w 1. rundzie z Serbem Dušanem Lajoviciem, przegrywając z nim w trzech setach 4:6, 4:6, 4:6.

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Ulubioną nawierzchnią Tsitsipasa są korty trawiaste, natomiast ulubionym zagraniem forhend. Jego idolem z dzieciństwa jest Roger Federer.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (1–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 29 kwietnia 2018 Barcelona Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 2:6, 1:6
Finalista 2. 12 sierpnia 2018 Toronto Twarda Hiszpania Rafael Nadal 2:6, 6:7(4)
Zwycięzca 1. 21 października 2018 Sztokholm Twarda (hala) Łotwa Ernests Gulbis 6:4, 6:4

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2017 2018 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open Q2 1R 0 / 1 0–1
French Open 1R 2R 0 / 2 1–2
Wimbledon 1R 4R 0 / 2 3–2
US Open Q3 2R 0 / 1 1–1
Bilans spotkań 0–2 5–4 N/A 5–6

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2013 roku Stefanos zadebiutował w turnieju juniorskim rangi ITF w Wadżda, gdzie dotarł do ćwierćfinału rozgrywek. Pierwszym znaczącym sukcesem Tsitsipasa było wygranie turnieju juniorskiego w grze podwójnej w Schifflange. Natomiast pierwszym wygranym turniejem w grze pojedynczej okazał się turniej w San Marino. Jednak najbardziej znaczącym sukcesem było dotarcie do finału prestiżowego turnieju Orange Bowl w 2014 roku. W juniorskim Wielkim Szlemie zadebiutował podczas Australian Open 2015, gdzie w grze pojedynczej chłopców dotarł do ćwierćfinału. W 2015 roku wziął udział także we French Open odpadając w 3. rundzie, w Wimbledonie odpadając w 2. rundzie oraz w US Open odpadając w 3. rundzie gry pojedynczej chłopców. Osiągnął sukces dochodząc w parze z Louisem Wesselsem do półfinału gry podwójnej chłopców w trakcie US Open. Rok 2015 zakończył ponownym finałem turnieju Orange Bowl, ulegając jedynie Miomirowi Kecmanoviciowi.

Rok 2016 ponownie rozpoczął od dotarcia do ćwierćfinału gry pojedynczej chłopców w Australian Open. W maju zwyciężył w prestiżowym turnieju juniorskim Trofeo Bonfiglio w Mediolanie, dzięki czemu osiągnął 1. miejsce w światowym rankingu juniorskim chłopców. Podczas French Open jako zawodnik rozstawiony z nr 1. dotarł do ćwierćfinału tej imprezy w grze pojedynczej oraz grze podwójnej. Swój największy juniorski sukces osiągnął w trakcie Wimbledonu dochodząc do półfinału gry pojedynczej ulegając późniejszemu tryumfatorowi Denisowi Shapovalovowi. Wraz z Estończykiem Kennethem Raismą zwyciężył w grze podwójnej, stając się drugim w historii Grekiem, który zdobył tytuł Wielkiego Szlema i pierwszym, który dokonał tego w erze open. Rozgrywki juniorskie zakończył występem w US Open osiągając półfinał gry pojedynczej.

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (1–0)[edytuj | edytuj kod]
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 10 lipca 2015 Wimbledon, Londyn Trawiasta Estonia Kenneth Raisma Kanada Félix Auger-Aliassime
Kanada Denis Shapovalov
4:6, 6:4, 6:2

Historia występów w juniorskim Wielkim Szlemie w singlu[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2015 2016
Australian Open QF QF
French Open 3R QF
Wimbledon 2R SF
US Open 3R SF

Historia występów w juniorskim Wielkim Szlemie w deblu[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2015 2016
Australian Open 2R 1R
French Open 1R QF
Wimbledon 1R W
US Open SF 2R

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]