Stefanos Tsitsipas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefanos Tsitsipas
Ilustracja
Państwo  Grecja
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1998
Ateny
Wzrost 193 cm
Masa ciała 89 kg
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 2016
Zakończenie kariery aktywny
Trener Apostolos Tsitsipas
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 5 (5 sierpnia 2019)
Australian Open SF (2019)
Roland Garros 4R (2019)
Wimbledon 4R (2018)
US Open 2R (2018)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 68 (19 sierpnia 2019)
Wimbledon 1R (2018)
US Open 2R (2018)

Stefanos Tsitsipas, gr. Στέφανος Τσιτσιπάς (ur. 12 sierpnia 1998 w Atenach) – grecki tenisista.

Mistrz Wimbledonu 2016 w grze podwójnej chłopców i lider klasyfikacji juniorów.

Zawodowy tenisista od roku 2016.

Zwycięzca 5 turniejów ATP Tour w grze pojedynczej, w tym ATP Finals 2019.

W rankingu gry pojedynczej najwyżej klasyfikowany na 5. miejscu (5 sierpnia 2019), a w klasyfikacji gry podwójnej na 68. pozycji (19 sierpnia 2019).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze treningi tenisowe rozpoczął w wieku trzech lat. Ojciec Stefanosa pochodzi z Grecji, natomiast matka Julija Apostoli pochodzi z Rosji, jest byłą zawodową tenisistką. Jego dziadkiem był znany rosyjski piłkarz oraz trener Siergiej Salnikow, trzykrotny mistrz ZSRR oraz mistrz olimpijski wraz z drużyną w 1956 roku. Stefanos ma trójkę rodzeństwa: siostrę Elisavet oraz dwóch braci Petrosa oraz Pavlosa. Biegle porozumiewa się w trzech językach: greckim, rosyjskim oraz angielskim. Prywatnie fan piłkarskiego oraz koszykarskiego zespołu Olympiakos[1][2][3].

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Sezony 2013–2014[edytuj | edytuj kod]

Swoją karierę zawodową rozpoczął od udziału w turnieju rangi ITF w Maratonie we wrześniu ulegając w drugiej rundzie kwalifikacji Duńczykowi Andreasowi Moltke-Leth. Po raz pierwszy zadebiutował w turnieju głównym, otrzymując dziką kartę w Heraklionie w październiku przegrywając w pierwszej rundzie z Charalamposem Kapogiannisem.

W sierpniu 2014 dotarł do 2. rundy turnieju ITF w Karlsruhe przegrywając z Yannickiem Madenem. W październiku awansował do półfinału turnieju w Heraklionie w grze podwójnej wraz z Markosem Kalovelonisem. W listopadzie dotarł do ćwierćfinału turnieju, który odbywał się w Heraklionie ulegając w nim Romanowi Safiulinowi, dzięki czemu sezon 2014 zakończył na 1280. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2015[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki w 2015 roku rozpoczął od udziału w turnieju rangi ATP Challenger Tour w Burnie, gdzie z sukcesem przebrnął kwalifikacje, ulegając w 1. rundzie w głównej drabince Australijczykowi Benjaminowi Mitchellowi. W maju zdobył swój pierwszy seniorski tytuł, w turnieju ITF rozgrywanym w Heraklionie w grze podwójnej wraz z Alexandrosem Jakupoviciem. W sierpniu próbował swoich sił w kilku turniejach rangi ATP Challenger Tour, gdzie przebrnął kwalifikacje w Piombino, Rzymie oraz w Al-Muhammadijja. W turnieju rangi ATP Challenger Tour w Casablance doszedł do półfinału gry podwójnej wraz ze Słowakiem Jozefem Kovalíkiem. W listopadzie osiągnął pierwszy finał turnieju ITF w singlu, w Heraklionie przegrywając tylko ze Stevenem Diazem, zwyciężył dwukrotnie w grze podwójnej wraz z Konstandinosem Ikonomidisem również w Heraklionie. Triumfował w turnieju ITF rozgrywanym w Nikozji w grze pojedynczej pokonując w finale Alexandre Folie.

Sezon 2015 zakończył na 576. miejscu w rankingu ATP w grzej pojedynczej oraz 507. miejscu w grze podwójnej.

Sezon 2016[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2016 rozpoczął od porażki w 1. rundzie zawodów ATP Challenger Tour w Canberze. W lutym wziął udział w turnieju tej samej rangi w Launceston odpadając w 2. rundzie. W kwietniu ponownie przeniósł się do udziału w turniejach rangi ITF, zwyciężając w grze podwójnej w Heraklionie, oraz w Santa Margherita Di Pula pokonując w finale gry pojedynczej Erika Crepaldiego. W maju ponownie zwyciężył w turnieju w Heraklionie w grze podwójnej. W kolejnych turniejach w Puli pokonał w finale Norwega Caspera Ruuda, w Lecco Włocha Marco Bortolottiego. W finale turnieju ITF w Kramsach przegrał z Yannickiem Hanfmannem. We wrześniu Tsitsipas zwyciężył w grze podwójnej w turnieju w Calgary w parze z Timem Van Rijthoven. Miesiąc później został zwycięzcą w turnieju rangi ITF w Oliveira de Azeméis. W kolejnym turnieju po raz pierwszy dotarł do finału rangi ATP Challenger Tour w Al-Muhammadijji, ulegając jedynie Austriakowi Geraldowi Melzerowi. W kolejnym tygodniu ponownie dotarł do finału turnieju ATP Challenger Tour w Casablance, przegrywając z Francuzem Maxime Janvierem. Wyniki te premiowały Greka na 205. miejsce w rankingu ATP. Pod koniec października otrzymał dziką kartę od organizatorów turnieju w Bazylei i po raz pierwszy wystąpił w turnieju rangi ATP, gdzie nie przebrnął kwalifikacji, przegrywając w finałowej rundzie z Robinem Haase.

Sezon 2016 zakończył na 210. miejscu w rankingu ATP w grzej pojedynczej oraz 363. miejscu w grze podwójnej.

Sezon 2017[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku Tsitsipas wziął udział w kwalifikacjach do turnieju Australian Open 2017, gdzie w 1. rundzie pokonał Gavina Van Peperzeela 6:2, 6:1, w 2. rundzie przegrywając z Bjornem Fratangelo 6:4, 1:6, 3:6. W lutym wziął udział w kwalifikacjach do turnieju ATP World Tour 250 w Sofii, przegrywając w nich w 1. rundzie z Miljanem Zekiciem. W kolejnym turnieju, dzięki dzikiej karcie od organizatorów, zadebiutował w drabince głównej turnieju rangi ATP w Rotterdamie, przegrywając w 1. rundzie z Jo-Wilfriedem Tsongą 4:6, 6:7(2). W kolejnym tygodniu, ponownie dzięki dzikiej karcie, wystąpił w turnieju w Marsylii ulegając w 1. rundzie Michaiłowi Jużnemu po trzysetowej walce 1:6, 6:4, 5:7. W kolejnych miesiącach Tsitsipas brał udział w kilku turniejach rangi ATP Challenger Tour oraz ITF. W maju z sukcesem przebrnął kwalifikacje turnieju ATP w Stambule, przegrywając w 1. rundzie drabinki głównej z Damirem Džumhurem 4:6, 5:7. W maju wziął udział w kwalifikacjach do turnieju French Open 2017 pokonując w nich kolejno Thomasa Fabbiano, Gleba Sakharova oraz Oscara Otte, awansując po raz pierwszy w karierze do turnieju głównego Wielkiego Szlema. W 1. rundzie spotkał się z Chorwatem Ivo Karloviciem przegrywając z nim w trzech setach 6:7(5), 5:7, 4:6. Pod koniec czerwca tenisista grecki wziął udział w kwalifikacjach do Wimbledonu. Przebrnął je awansując do turnieju głównego pokonując po kolei Santiago Giraldo, Yannicka Hanfmanna i Jorisa De Loore. W turnieju głównym spotkał się w 1. rundzie z Serbem Dušanem Lajoviciem, przegrywając z nim w trzech setach 4:6, 4:6, 4:6.

Sezon 2018 – pierwszy tytuł o randze ATP Tour[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2018 Tsitsipas zagrał we wszystkich wielkoszlemowych turniejach, najdalej dochodząc do czwartej rundy Wimbledonu. Wynik ten był zarazem najlepszym jaki tenisista reprezentujący Grecję osiągnął w erze open[4].

Pod koniec kwietnia awansował do pierwszego w karierze finału ATP World Tour, w Barcelonie, eliminując m.in. w ćwierćfinale Dominika Thiema (nr 7. ATP). W meczu o tytuł nie sprostał liderowi rankingu ATP, Rafaelowi Nadalowi. Z Nadalem przegrał również w finale turnieju kategorii ATP World Tour Masters 1000 w Toronto. Tsitsipas pokonał po drodze czterech tenisistów z czołowej dziesiątki rankingu ATP, jako pierwszy od momentu utworzenia serii ATP World Tour w 1990 roku[4]. Rozpoczął od zwycięstwa z Dominikiem Thiemem (nr 8. ATP), następnie z Novakiem Đokoviciem (nr 10. ATP), Alexandrem Zverevem (nr 3. ATP) i Kevinem Andersonem (nr 5. ATP). Przeciwko Zverevowi obronił dwa meczbole, a z Andersonem jedną piłkę meczową[5][6].

W październiku został pierwszym Grekiem, który wygrał tytuł ATP World Tour, w Sztokholmie na nawierzchni twardej w hali[7]. W finale pokonał 6:4, 6:4 Ernestsa Gulbisa.

Na początku listopada zwyciężył w zawodach Next Generation ATP Finals dla tenisistów do lat 21. Jako najwyżej rozstawiony wygrał wszystkie pięć meczów, a w finale 2:4, 4:1, 4:3(3), 4:3(3) z Alexem de Minaurem[8].

W całym roku zagrał 73 meczów szczebla ATP, odnosząc 46 zwycięstw. Sezon rozpoczął na 91. miejscu w rankingu ATP, a zakończył na 15. pozycji.

Za osiągnięcia w 2018 został wyróżniony nagrodą ATP za największy postęp w sezonie (Most Improved Player of the Year)[4].

Sezon 2019 – półfinał Australian Open, zwycięstwo w ATP Finals[edytuj | edytuj kod]

Tsitsipas podczas US Open, 2018

Rok 2019 zaczął od osiągnięcia ćwierćfinału w Sydney. Po tym turnieju zagrał w Australian Open i awansował do półfinału, po wyeliminowaniu m.in. w czwartej rundzie Rogera Federera. W lutym Grek zdobył pierwszy tytuł w sezonie, w Marsylii kończąc zawody bez straty seta. Następnie zagrał w Dubaju, gdzie decydujący o mistrzostwie mecz przegrał z Federerem. Zdobyte punkty za udział w Dubaju umożliwiły mu awans po raz pierwszy w karierze do czołowej dziesiątki klasyfikacji ATP[9].

Na nawierzchni ziemnej Grek dotarł do dwóch finałów, w Estoril i Madrycie. Rozgrywki w Estoril zakończył jako zwycięzca, po finale z Pablem Cuevasem, natomiast w Madrycie poniósł porażkę z Novakiem Đokoviciem. W stolicy Hiszpanii wyeliminował w ćwierćfinale Alexandra Zvereva (nr 4. ATP) i wicelidera rankingu Rafaela Nadala. Tsitsipas został najmłodszym tenisistą, który pokonał Nadala na podłożu ziemnym i najmłodszym, który wygrał z Nadalem, Federerem i Đokoviciem[4]. Podczas turnieju w Rzymie odpadł w półfinale, a na French Open w czwartej rundzie.

Okres gry na kortach trawiastych zakończył na ćwierćfinale w Rosmalen i porażką w pierwszej rundzie Wimbledonu.

Na początku sierpnia dotarł do półfinału w Waszyngtonie, gdzie nie wykorzystał piłkę meczową w pojedynku z Nickiem Kyrgiosem[10]. Z US Open grecki tenisista odpadł w pierwszym meczu.

Podczas azjatyckiej części sezonu Tsitsipas awansował do finału w Pekinie, po wygranej w półfinale z Alexandrem Zverevem. Ostatni mecz z Dominikiem Thiemem przegrał w trzech setach. W swoim kolejnym starcie, w Szanghaju Grek osiągnął półfinał, eliminując w ćwierćfinale lidera rankingu Novaka Đokovicia.

Ostatni w roku turniej Grek zagrał w ramach ATP Finals, kwalifikując się jako nr 6. w rozstawieniu. Rywalizację rozpoczął od pokonania Daniiła Miedwiediewa, następnie Alexandra Zvereva i porażki z Rafaelem Nadalem. W półfinale wyeliminował Rogera Federera, a w finale Dominika Thiema 6:7(6), 6:2, 7:6(4), zostając najmłodszym mistrzem ATP Finals od 2001 roku[11].

Na koniec roku zajmował 6. miejsce w klasyfikacji ATP.

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Ulubioną nawierzchnią Tsitsipasa są korty trawiaste, natomiast ulubionym zagraniem forhend. Jego idolem z dzieciństwa jest Roger Federer.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (5–6)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 29 kwietnia 2018 Barcelona Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 2:6, 1:6
Finalista 2. 12 sierpnia 2018 Toronto Twarda Hiszpania Rafael Nadal 2:6, 6:7(4)
Zwycięzca 1. 21 października 2018 Sztokholm Twarda (hala) Łotwa Ernests Gulbis 6:4, 6:4
Zwycięzca 2. 24 lutego 2019 Marsylia Twarda (hala) Kazachstan Michaił Kukuszkin 7:5, 7:6(5)
Finalista 3. 2 marca 2019 Dubaj Twarda Szwajcaria Roger Federer 4:6, 4:6
Zwycięzca 3. 5 maja 2019 Estoril Ceglana Urugwaj Pablo Cuevas 6:3, 7:6(4)
Finalista 4. 12 maja 2019 Madryt Ceglana Serbia Novak Đoković 3:6, 4:6
Finalista 5. 6 października 2019 Pekin Twarda Austria Dominic Thiem 6:3, 4:6, 1:6
Zwycięzca 4. 9 listopada 2019 Londyn Twarda (hala) Austria Dominic Thiem 6:7(6), 6:2, 7:6(4)
Zwycięzca 5. 23 lutego 2020 Marsylia Twarda (hala) Kanada Félix Auger-Aliassime 6:3, 6:4
Finalista 6. 29 lutego 2020 Dubaj Twarda Serbia Novak Đoković 3:6, 4:6

Gra podwójna (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 8. 30 marca 2019 Miami Twarda Holandia Wesley Koolhof Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 6:7(8)

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2017 2018 2019 2020 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open Q2 1R SF 3R 0 / 3 6–3
French Open 1R 2R 4R 0 / 3 4–3
Wimbledon 1R 4R 1R 0 / 3 3–3
US Open Q3 2R 1R 0 / 2 1–2
Bilans spotkań 0–2 5–4 8–4 1–1 N/A 14–11

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2013 roku Stefanos zadebiutował w turnieju juniorskim rangi ITF w Wadżda, gdzie dotarł do ćwierćfinału rozgrywek. Pierwszym znaczącym sukcesem Tsitsipasa było wygranie turnieju juniorskiego w grze podwójnej w Schifflange. Natomiast pierwszym wygranym turniejem w grze pojedynczej okazał się turniej w San Marino. Jednak najbardziej znaczącym sukcesem było dotarcie do finału prestiżowego turnieju Orange Bowl w 2014 roku. W juniorskim Wielkim Szlemie zadebiutował podczas Australian Open 2015, gdzie w grze pojedynczej chłopców dotarł do ćwierćfinału. W 2015 roku wziął udział także we French Open odpadając w 3. rundzie, w Wimbledonie odpadając w 2. rundzie oraz w US Open odpadając w 3. rundzie gry pojedynczej chłopców. Osiągnął sukces dochodząc w parze z Louisem Wesselsem do półfinału gry podwójnej chłopców w trakcie US Open. Rok 2015 zakończył ponownym finałem turnieju Orange Bowl, ulegając jedynie Miomirowi Kecmanoviciowi.

Rok 2016 ponownie rozpoczął od dotarcia do ćwierćfinału gry pojedynczej chłopców w Australian Open. W maju zwyciężył w prestiżowym turnieju juniorskim Trofeo Bonfiglio w Mediolanie, dzięki czemu osiągnął 1. miejsce w światowym rankingu juniorskim chłopców. Podczas French Open jako zawodnik rozstawiony z nr 1. dotarł do ćwierćfinału tej imprezy w grze pojedynczej oraz grze podwójnej. Swój największy juniorski sukces osiągnął w trakcie Wimbledonu dochodząc do półfinału gry pojedynczej ulegając późniejszemu tryumfatorowi Denisowi Shapovalovowi. Wraz z Estończykiem Kennethem Raismą zwyciężył w grze podwójnej, stając się drugim w historii Grekiem, który zdobył tytuł Wielkiego Szlema i pierwszym, który dokonał tego w erze open. Rozgrywki juniorskie zakończył występem w US Open osiągając półfinał gry pojedynczej.

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (1–0)[edytuj | edytuj kod]
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 10 lipca 2016 Wimbledon, Londyn Trawiasta Estonia Kenneth Raisma Kanada Félix Auger-Aliassime
Kanada Denis Shapovalov
4:6, 6:4, 6:2

Historia występów w juniorskim Wielkim Szlemie w singlu[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2015 2016
Australian Open QF QF
French Open 3R QF
Wimbledon 2R SF
US Open 3R SF

Historia występów w juniorskim Wielkim Szlemie w deblu[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2015 2016
Australian Open 2R 1R
French Open 1R QF
Wimbledon 1R W
US Open SF 2R

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Kozlov overcomes nerves, captures long-awaited Orange Bowl tennis title; Sonya Kenin wins Girls 18s title (ang.). miamiherald.com. [dostęp 2014-12-14].
  2. Julia Salnikova: “Vi presento Tsitsipas e non solo..” (wł.). spaziotennis.com. [dostęp 2015-03-02].
  3. Player Bio – Personal – Stefanos Tsitsipas (ang.). atpworldtour.com.
  4. a b c d Stefanos Tsitsipas | Bio | ATP Tour | Tennis, ATP Tour [dostęp 2020-05-03].
  5. ‘Pathetic’: Sore loser’s backhand sledge, NewsComAu, 10 sierpnia 2018 [dostęp 2020-05-03] (ang.).
  6. World stunned by teen freak’s historic feat, NewsComAu, 11 sierpnia 2018 [dostęp 2020-05-03] (ang.).
  7. Tsitsipas wins first ATP title at Stockholm, ESPN.com, 21 października 2018 [dostęp 2020-05-03] (ang.).
  8. Tsitsipas wins Next Gen ATP Finals, ESPN.com, 10 listopada 2018 [dostęp 2020-05-03] (ang.).
  9. Stefanos Tsitsipas - In the Top 10 of the world ranking, www.ellines.com [dostęp 2020-05-03].
  10. Kyrgios beats Tsitsipas, into Washington DC final, Tennis Australia [dostęp 2020-05-03] (ang.).
  11. Stefanos Tsitsipas beats Dominic Thiem to win ATP Finals title, „BBC Sport”, 17 listopada 2019 [dostęp 2020-05-03] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]