Szabla wz. 1934 „Ludwikówka”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szabla wz. 1934 „Ludwikówka”

Szabla wz. 34 „Ludwikówka”broń biała używana w polskich pułkach kawalerii w latach 1935–1939. Była ostatnią polską szablą bojową używaną w wojnie obronnej Polski we wrześniu 1939. Nazwa „Ludwikówka” pochodziła od miejsca wytwarzania, tj. od Huty „Ludwików” w Kielcach, zaś nazwa tej od nazwiska założyciela.

1 lipca 1938 roku Wojsko Polskie posiadało 39 564 takich szabel. Jednostki kawalerii otrzymały je dla całego stanu przewidzianego w tabeli mobilizacyjnej. Otrzymały je również inne jednostki, a to Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, czy 2 pułk artylerii lekkiej[1].

Opis szabli[edytuj | edytuj kod]

Rękojeść jej nawiązywała w formie do polskich szabel husarskich z drugiej połowy XVII w. Posiadała uchwyt długość 10,5 cm z drewna bukowego z karbowaniami. Okładziny zamocowane były dwiema stalowymi śrubami z mosiężnymi nakrętkami i mosiężnym pierścieniem wzmacniającym u nasady. Jelce mosiężne miały długość 13 cm i tworzyły temblak połączony z trzpieniem głowni. Wąsy długości 5 cm każdy. Kapturek mosiężny zamocowany nakrętką do trzpienia głowni. Podkładka skórzana nasunięta na nasadę głowni. Głownia stalowa polerowana długość 82,5 cm, szerokość u nasady — 3,4 cm, Pióro obosieczne długości 21 cm. Pochwa stalowa oksydowana z jedną ryfką składającą się z pierścienia z ogniwkiem i ruchomego koluszka, zakończonego ostrogą. Ciężar szabli z pochwą 1,46 kg, ciężar samej szabli 0,91 kg[2].

Wymagania techniczne[edytuj | edytuj kod]

Aby szabla wz. 1934 zakwalifikowana została do odbioru musiała:

  • przebić sztychem blachę grubości 2 mm przez spuszczenie głowni z wysokości 2 m;
  • pięciokrotnie przeciąć pręt stalowy o średnicy 5 mm na podkładzie ołowianym bez uszkodzenia ostrza;
  • przejść próbę uderzenia grzbietem i płazem głowni w obły pień twardego drewna bez pęknięć okładziny i uszkodzenia głowni;
  • głownia oparta na drewnie i poddana ręcznemu naciskowi kilkakrotnie i obustronnie (strzałka ugięcia 150 mm w każdą stronę) nie mogła się odkształcić;
  • pochwa płasko ułożona na dwóch podkładkach (przy szyjce i ostrodze), obciążona ciężarem 120 kg, nie mogła wykazać odkształceń ani pęknięć.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]