Toyota C-HR

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Toyota C-HR
Toyota C-HR
Toyota C-HR
Producent Toyota Motor Corporation
Zaprezentowany Geneva Motor Show 2016
Okres produkcji od 2016
Miejsce produkcji Turcja Sakarya
Japonia Iwate
Poprzednik brak
Dane techniczne
Segment crossover segmentu C
Typy nadwozia 5-drzwiowy crossover
Silniki benzynowy i elektryczny
Skrzynia biegów przekładnia planetarna e-CTV
Rodzaj napędu napęd hybrydowy Hybrid Synergy Drive
Długość 4350 mm
Szerokość 1850 mm
Wysokość 1500 mm
Rozstaw osi 2640 mm
Liczba miejsc 5
Test Euro NCAP 5 gwiazdek
Dane dodatkowe
Pokrewne Toyota Prius
Toyota Auris
Konkurencja Kia Sportage
Mitsubishi ASX
Nissan Qashqai
Suzuki SX4 S-Cross
Renault Kadjar

Toyota C-HR – samochód osobowy typu kompaktowy crossover produkowany przez japoński koncern Toyota od 2016 roku w tureckich oraz japońskich zakładach marki.

Historia modelu[edytuj]

Toyota C-HR - tył
Toyota C-HR - deska rozdzielcza

Pomysł producenta na stworzenie własnej odpowiedzi na Nissana Qashqaia po raz pierwszy zobrazował prototyp C-HR zaprezentowany w 2014 roku w Paryżu. Toyota szybko ogłosiła plany wdrożenia produkcyjnej wersji z racji dostrzegania ogromnego potencjału w segmencie kompaktowych crossoverów. Za uzupełnieniem gamy samochodem o takim nadwoziu przemawiało także istnienie luki, jaka powstała po tym, jak czwarta generacja modelu RAV4 przez wymiary awansowała do segmentu SUV-ów klasy średniej. Drugi koncepcyjny model zadebiutował w 2015 roku na targach we Frankfurcie.

Oficjalne zdjęcia produkcyjnej wersji modelu C-HR pojawiły się w marcu 2016 roku, chwilę przed światowym debiutem na salonie samochodowym w Genewie. Pojazd wywołał poruszenie odważną stylistyką, która w zaskakująco niskim stopniu odbiegała od wersji studyjnej. Najbardziej charakterystyczne elementy wyglądu kompaktowego crossovera Toyoty to wielkie, szerokie przednie reflektory dominujące wygląd pasa przedniego, wyraźnie zaznaczone tylne nadkola, wystające poza obrys nadwozia klosze tylnych świateł, a także ukryta klamka tylnych drzwi oraz spoiler. Wygląd auta łączy elementy wyglądu hatchbacka, coupe oraz SUV-a. Z racji specyficznego, mało rodzinnego, charakteru auta typowego dla najmniejszych crossoverów na rynku niektóre źródła podawały błędne spekulacje, iż jest on crossoverem segmentu B i odpowiedzią na takie modele, jak Nissan Juke czy Renault Captur - de facto C-HR jest autem o segment większym i celuje przede wszystkim w takie samochody, jak Mitsubishi ASX i Nissan Qashqai, o czym świadczą przede wszystkim jego wymiary. Dopiero pół roku po premierze producent ujawniła oficjalne zdjęcia wnętrza modelu C-HR. Deska rozdzielcza odznacza się ograniczoną do minimum ilością przycisków i przełączników. Dominuje ją wielki ekran dotykowy, z którego sterować można m.in. radiem czy nawigacją satelitarną.

Do C-HR trafiły różne źródła napędu - auto wyposażone jest w napęd hybrydowy pochodzący z Toyoty Prius czwartej generacji, a także w znany z drugiej generacji modelu Auris turbodoładowany silnik benzynowy o pojemności skokowej 1,2 l i mocy 116 KM (na niektórych rynkach również 2,0 l)[1].

Pierwszym rynkiem, gdzie do sprzedaży trafił nowy model Toyoty była Europa, dla której C-HR jest wytwarzany w tureckiej fabryce marki. Produkcja przedseryjna ruszyła tam latem 2016 roku, a seryjna w listopadzie tego samego roku. Akcja przedsprzedażowa w Polsce rozpoczęła się na początku września 2016 roku[2]. W grudniu samochód trafił do sprzedaży w Japonii. Na potrzeby rodzimego rynku C-HR jest produkowany w fabryce Toyota Motor East Japan w prefekturze Iwate [3]. C-HR sprzedawany jest także w USA, gdzie oferuje się go nie jak spekulowano wcześniej pod marką Scion, ale, z racji jej likwidacji, to jako Toyota[4]. Oficjalna sprzedaż w Polsce rozpoczęła się 14 stycznia 2017.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

W grudniu 2016 roku C-HR został nominowany do nagrody Car of the Year 2017 jako jeden z 7 kandydatów[5].

W lutym 2017 ogłoszono, że C-HR znalazł się na liście półfinalistów World Car of the Year 2017[6] i World Car Design of the Year 2017[7].

W lutym 2017 Toyota C-HR wygrała w kategorii "Premiera motoryzacyjna" w 15. edycji plebiscytu Auto Lider 2016 [8].

W marcu 2017 Toyota C-HR zdobyła 5 gwiazdek w testach zderzeniowych Euro NCAP[9]

Sprzedaż w Polsce[edytuj]

W 2016 roku Toyota sprzedała w Polsce 755 C-HR, w tym 568 egzemplarzy hybrydowych i 187 aut z silnikiem 1.2 Turbo.

W styczniu 2017 Toyota Motor Poland sprzedała 905 egzemplarzy C-HR, w tym 633 hybrydy i 272 z silnikiem 1.2 Turbo[10]

Wersje studyjne[edytuj]

Toyota C-HR Concept z 2014 roku
Toyota C-HR Concept z 2015 roku
Toyota C-HR Hy-Power Concept z 2017 roku

Seryjną wersję modelu C-HR poprzedziła prezentacja dwóch wersji studyjnych.

2014[edytuj]

W październiku 2014 roku podczas Salonu Samochodowego w Paryżu zadebiutował pierwszy, 3-drzwiowy koncepcyjny crossover C-HR z napędem hybrydowym.[11]. Pojazd wyróżniała muskularna i masywna sylwetka z dużymi, szerokimi reflektorami i licznymi ostrymi kantami. Już wtedy Toyota zapowiedziała, że futurystyczne studium trafi do sprzedaży w seryjnej i mało, względem wersji studyjnej, zmienionej formie w niedalekiej przyszłości. Toyota po prezentacji w 2014 roku prezentowała swój prototyp także w 2015 roku na salonie samochodowy w Genewie.

2015[edytuj]

We wrześniu 2015 roku Toyota zaprezentowała drugi koncepcyjny model na Salonie Samochodowym we Frankfurcie. Był to 5-drzwiowy crossover o dużych nadkolach, muskularnej sylwetce i dachu w stylu coupe, z klamkami tylnych drzwi ukrytymi w słupkach C. Auto seryjne powstało na podstawie tego konceptu i jest do niego bardzo podobne. [12].

2017[edytuj]

W 2017 roku, również na Salonie Samochodowym we Frankfurcie, zaprezentowano koncepcyjną wersję C-HR Hy-Power. Za opracowanie tego projektu odpowiada studio ED2, europejska pracownia stylistyczna Toyoty mająca siedzibę pod Niceą. Od podstawowej wersji samochód odróżnia się przede wszystkim pomarańczowymi wstawkami w nadwoziu oraz we wnętrzu, a także dachem pokrytym kolorową folią. Auto skonstruowano również z myślą o zastosowaniu napędu hybrydowego o wyższych osiągach[13].



Przypisy