Władysław Szczekowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Szczekowski
Sztark
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1898
Chełm
Data śmierci sierpień 1944, zamordowany
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Władysław Szczekowski ps. "Sztark" (ur. 14 lutego 1898, zamordowany w sierpniu 1944) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

7 stycznia 1920 został wysłany do batalionu zapasowego 1 Pułku Artylerii Polowej[1]. Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił służbę w 7 Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu. Z dniem 1 listopada 1924 r. rozpoczął naukę na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony został z dniem 11 października 1926 r. do Dowództwa 27 Dywizji Piechoty w Kowlu. Następnie służył w Sztabie Głównym Wojska Polskiego w Warszawie oraz 19 Pułku Artylerii Polowej i 27 Pułku Artylerii Lekkiej. W 1936 roku otrzymał awans na stopień wojskowy majora. 20 czerwca tego roku objął stanowisko szefa sztabu Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej w Pińsku.

Podczas kampanii wrześniowej opracowywał plany działań przy dowódcy Flotylli Rzecznej kmdr. Witoldzie Zajączkowskim. W związku z rozwiązaniem jednostki, na skutek wyczerpania możliwości operacyjnych, od 29 września 1939 roku przebywał w Sztabie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pełniąc funkcję szefa Oddziału I. Po otrzymaniu od gen. Kleeberga zezwolenia przedostał się wraz z kmdr. Zajączkowskim za linie Wehrmachtu do Warszawy.

Pozostał na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. W okresie od czerwca 1940 roku do kwietnia 1942 roku był szefem Sztabu Okręgu Kielce-Radom Armii Krajowej. W późniejszym czasie znajdował się w sztabie gen. bryg. Stefana Roweckiego "Grota". 9 października 1943 roku został aresztowany przez Gestapo i zamordowany w sierpniu 1944 roku w nieznanych okolicznościach.

Awanse[edytuj]

  • porucznik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. (w 1924 r. zajmował 307. lokatę w korpusie oficerów zawodowych artylerii)
  • kapitan – 19 marca 1928 r. ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 r. i 43. lokatą w korpusie oficerów zawodowych artylerii
  • major – 19 marca 1936 r.
  • podpułkownik – ?

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 24.01.1920 r., s. 17
  2. M.P. 1931 nr 156 poz. 227
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2035 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1563)

Bibliografia[edytuj]

  • Praca zbiorowa pod redakcją dr. Jana Sawickiego. "Kadry Morskie Rzeczypospolitej. Tom II. Polska Marynarka Wojenna. Część I. Korpus oficerów 1918-1947." Zespół autorski: st. kust. dypl. dr Maria Babnis, kmdr Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, inż. Alfons Jankowski, dr Jan Sawicki. Wyższa Szkoła Morska. Gdynia 1996.ISBN 83-86703-50-4
  • Józef Wiesław Dyskant, Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej 1919-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, wyd. I, ​ISBN 83-11-08251-0​, s. 205, 215, 308, 335, 339, 355, 356.
  • Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07659-6​, s. 27, 190, 209.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 26.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 710, 751, 1365.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 438, 471.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 193, 422.